DNA: Οι μαθητές του Σατιρικού Θεάτρου απέδειξαν γιατί αγαπούν τη θεατρική σκηνή-(Φώτο-Βίντεο)

Ηθοποιός σημαίνει φως και, από ό,τι φαίνεται, αυτό καλλιεργείται και ενσωματώνεται από μικρή ηλικία. Πολλές φορές εμείς οι γονείς, όταν τα παιδιά μας είναι σε μικρή ηλικία, τα ακούμε να λένε ότι θέλουν να ασχοληθούν με την υποκριτική. «Θέλω να γίνω ηθοποιός», πριν ακόμη καταλάβουν τι περικλείει όλη αυτή η πρόταση. Άλλωστε, το να στέλνει κάποιος το παιδί του σε ένα θεατρικό εργαστήρι δεν σημαίνει ότι η καριέρα του θα καταλήξει να είναι η σκηνή του θεάτρου ή της τηλεόρασης. Μπορεί και όχι, μπορεί και ναι. Κανείς δεν ξέρει…

ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ

Σήμερα βρέθηκα για πρώτη φορά στο Σατιρικό Θέατρο, στη Λευκωσία, όπου παρακολούθησα τη θεατρική παράσταση των παιδιών του Θεατρικού Εργαστηρίου του Σατιρικού Θεάτρου, υπεύθυνη καθηγήτρια του οποίου είναι η γνωστή ηθοποιός Δημήτρα Δημητριάδου. Ως περήφανη μητέρα και εγώ, κόρη της επίσης ηθοποιού Βούλας Πελεκάνου, την οποία οι περισσότεροι δεν γνωρίζετε λόγω ηλικιακής διαφοράς, διαπίστωσα ότι τα γονίδια δεν μπορείς να τα αγνοήσεις, όσο κι αν θέλεις.

Η κόρη μου, από μικρή, ήθελε να ακολουθήσει τον χώρο της υποκριτικής και, προφανώς, εγώ, γνωρίζοντας από πρώτο χέρι ότι, τουλάχιστον στην Κύπρο, δεν μπορείς να πας και πολύ μακριά —όχι θεατρικά αλλά οικονομικά— προσπάθησα να της εμπεδώσω ότι πρέπει πρώτα να σπουδάσεις κάτι άλλο και μετά αυτό που αγαπάς, ώστε να το έχεις ως επιπλέον προσόν.

Αυτό, φυσικά, με την πάροδο των χρόνων εμπεδώθηκε μέσα στο μυαλό της, αλλά ποτέ δεν της στέρησα το δικαίωμα να κάνει αυτό που αγαπά, ίσως για να δει και πώς είναι να κινείσαι μέσα στον χώρο του θεάτρου. Εδώ και έναν χρόνο, λοιπόν, την έστειλα στο Θεατρικό Εργαστήριο του Σατιρικού Θεάτρου, κάτι που, προφανώς, τη χαροποιεί αφάνταστα, γιατί το βλέπει και ως μια ευκαιρία να χαλαρώνει από τα μαθήματα, κάνοντας αυτό που πραγματικά της αρέσει.

Η παράσταση που παρουσίασαν τα παιδιά του Θεατρικού Εργαστηρίου του Σατιρικού Θεάτρου, υπό την καθοδήγηση της Δημήτρας Δημητριάδου, ήταν πραγματικά εξαιρετική.

Το έργο «DNA» αγγίζει ένα ιδιαίτερα δύσκολο και επίκαιρο θέμα, την εφηβεία. Μιλά για τον τρόπο που σκέφτονται και αντιδρούν οι έφηβοι, για την πίεση που δέχονται από το περιβάλλον τους, για τη βία, την αποδοχή, την ανάγκη να ανήκουν κάπου και, τελικά, για την επιβίωση μέσα σε μια κοινωνία που πολλές φορές γίνεται σκληρή. Το κάθε παιδί ξεχώρισε με τον δικό του τρόπο. Δεν είδα απλώς καλές ερμηνείες. Είδα παιδιά που είχαν μάθει να λειτουργούν ως ομάδα. Και αυτό ήταν, ίσως, το μεγαλύτερο επίτευγμα της Δημήτρας Δημητριάδου. Από την αρχή της παράστασης τόνισε ότι τίποτα δεν γίνεται χωρίς συνεργασία και, βλέποντάς τους πάνω στη σκηνή, κατάλαβα ότι αυτό δεν ήταν απλώς μια συμβουλή. Ήταν κάτι που το είχαν κάνει πράξη.

Η ομαδικότητα, η αλληλεγγύη και η υγιής ανταγωνιστικότητα είναι αξίες που, δυστυχώς, δεν διδάσκονται εύκολα. Τα παιδιά έμαθαν να συνεργάζονται, να σέβονται ο ένας τον άλλον, να έχουν ενσυναίσθηση και να γνωρίζουν πως, όταν κάποιος δυσκολεύεται ή «πέφτει», οι υπόλοιποι είναι εκεί για να τον στηρίξουν. Αυτά είναι μαθήματα ζωής που ξεπερνούν κατά πολύ τη θεατρική σκηνή.

Έχοντας παρακολουθήσει αρκετές σχολικές παραστάσεις στο παρελθόν, δεν μπορώ να πω ότι απογοητεύτηκα ποτέ. Ωστόσο, διαπίστωσα για ακόμη μία φορά τη διαφορά που υπάρχει όταν πίσω από μια θεατρική ομάδα βρίσκεται ένας άνθρωπος που ζει και αναπνέει για την υποκριτική. Στα σχολεία, πολλές φορές, οι παραστάσεις οργανώνονται από εκπαιδευτικούς που, αν και αξίζουν κάθε σεβασμό για την προσπάθειά τους, δεν είναι άνθρωποι του θεάτρου. Επιπλέον, αρκετά παιδιά συμμετέχουν επειδή το επιβάλλει το σχολικό πρόγραμμα και όχι επειδή το έχουν πραγματικά επιλέξει.

Στο Θεατρικό Εργαστήριο, όμως, είδα κάτι διαφορετικό. Είδα παιδιά που βρίσκονταν εκεί γιατί αγαπούν αυτό που κάνουν. Παιδιά που σέβονται την καθηγήτρια τους ακούνε τις συμβουλές της και δουλεύουν καθημερινά για να γίνουν καλύτερα. Δεν ανέβηκαν στη σκηνή απλώς για να φανούν. Ανέβηκαν για να δώσουν ένα κομμάτι του εαυτού τους.

Η σημερινή εμπειρία μού απέδειξε ότι στην Κύπρο υπάρχουν πολλά ταλέντα. Μικρά και μεγάλα. Νέοι άνθρωποι που αγαπούν πραγματικά το θέατρο και είναι διατεθειμένοι να δουλέψουν σκληρά για να εξελιχθούν. Προσωπικά πιστεύω ότι η υποκριτική είναι ένα χάρισμα που είτε υπάρχει μέσα σου είτε όχι. Ναι, μπορεί να καλλιεργηθεί, να εξελιχθεί και να βελτιωθεί μέσα από τη μελέτη και τη σκληρή δουλειά. Αν όμως δεν αγαπάς πραγματικά αυτό που κάνεις, δύσκολα θα μπορέσεις να αγγίξεις τον κόσμο με την ερμηνεία σου.

Όπως σε κάθε επάγγελμα, έτσι και στο θέατρο χρειάζονται αφοσίωση, πειθαρχία, διάβασμα και ατελείωτες ώρες δουλειάς. Όσοι βλέπουν μόνο τα φώτα της σκηνής ή της τηλεόρασης, ξεχνούν ότι πίσω από αυτά κρύβονται κόπος, άγχος, απογοητεύσεις και τεράστια ψυχική δύναμη. Ο στόχος δεν πρέπει να είναι η αναγνωρισιμότητα, τα αυτόγραφα ή οι τηλεοπτικές εμφανίσεις. Στόχος πρέπει να είναι να υπηρετείς αυτό που αγαπάς με σεβασμό. Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο μάθημα που πήρα σήμερα ως μητέρα. Όταν ένα παιδί μάς λέει ότι αγαπά κάτι, δεν πρέπει να είμαστε εμείς αυτοί που θα του κλείσουμε την πόρτα. Οφείλουμε να το αφήσουμε να δοκιμάσει, να παλέψει, να ανακαλύψει μόνο του μέχρι πού μπορεί να φτάσει. Γιατί, ακόμη κι αν τελικά ακολουθήσει έναν διαφορετικό δρόμο, δεν θα κουβαλά μέσα του το απωθημένο ότι δεν του δόθηκε ποτέ η ευκαιρία.