ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΑΝΔΡΑ – Χρόνια πολλά στους άντρες που μας σέβονται και μας αγαπούν

Την 8η Μαρτίου τη θυμόμαστε σχεδόν όλοι. Τη 19η Νοεμβρίου, όμως, πόσοι ξέρουμε τι γιορτάζουμε; Είναι η Παγκόσμια Ημέρα του Άνδρα και η ιστορία της ξεκινά από κάτι πολύ προσωπικό. Ένας γιος διάλεξε τα γενέθλια του πατέρα του για να τιμήσει τους άντρες που στάθηκαν πρότυπα στη ζωή του.

Ο γιος αυτός ήταν ο πανεπιστημιακός Τζερόμ Τίλακσινγκ. Το 1999 διοργάνωσε στο Τρινιντάντ και Τομπάγκο τον πρώτο εορτασμό της 19ης Νοεμβρίου. Όπως έγραψε ο ίδιος χρόνια αργότερα, έβλεπε στον πατέρα του ένα πρότυπο και ήθελε να δώσει και σε άλλους την ευκαιρία να σκεφτούν ποιοι άντρες τούς σημάδεψαν μεγαλώνοντας. Για κάποιον ήταν ο πατέρας του, για άλλον ένας παππούς, ένας θείος ή ένας δάσκαλος. Με τα χρόνια, η επέτειος διαδόθηκε και σε άλλες χώρες.

Η ημέρα αναγνωρίζει την προσφορά των ανδρών στην οικογένεια και στην κοινωνία και ανοίγει τη συζήτηση για τη σωματική και την ψυχική τους υγεία. Πολλοί μεγάλωσαν με το «οι άντρες δεν κλαίνε». Όταν το ακούς από παιδί, πόσο εύκολο είναι, μεγαλώνοντας, να πεις σε κάποιον δικό σου «δεν είμαι καλά»; Κι αυτή είναι μια κουβέντα που αξίζει να γίνεται και τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου. Η Αμερικανίδα συγγραφέας Λίζα Μπρίτον, που πρότεινε την ιδέα πίσω από το φετινό μήνυμα «Το μέλλον ανήκει σε όλους», μίλησε για όσα έχουν καταφέρει μαζί γυναίκες και άντρες και κάλεσε περισσότερες γυναίκες να στηρίξουν την ημέρα. Η Νατ Μαρς, επικεφαλής της αυστραλιανής οργάνωσης Dads4Kids, στάθηκε σε κάτι πιο συγκεκριμένο, στη βοήθεια που χρειάζονται και οι πατέρες για να ανταποκριθούν στον ρόλο τους.

Κι εμείς, με τη σειρά μας, ευχόμαστε χρόνια πολλά στους άντρες που μας σέβονται και μας αγαπούν. Στον σύντροφο που, μέσα στη βιασύνη της μέρας, κάθεται λίγο ακόμα στο τραπέζι γιατί κατάλαβε πως έχουμε κάτι να του πούμε. Στον φίλο που θυμήθηκε να ρωτήσει πώς πήγε εκείνο το δύσκολο ραντεβού. Στον αδελφό που μας παίρνει μια αγκαλιά όταν κάτι δεν πάει καλά και χαίρεται με τη χαρά μας.

Και μια σκέψη για τους πατεράδες που χάσαμε. Κρατάμε όσα μας έμαθαν για τον σεβασμό, την αγάπη και την ανθρωπιά, συχνά χωρίς να χρειαστεί να πουν λέξη. Χρόνια πολλά και στους πατεράδες που μας παίρνουν ακόμα τηλέφωνο να ρωτήσουν «Έφτασες;», όσα χρόνια κι αν πέρασαν από τότε που μας πήγαιναν οι ίδιοι.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: