Εννιάχρονο παιδί, που φοιτούσε από το νηπιαγωγείο σε ιδιωτικό σχολείο της Λεμεσού, βρέθηκε τελικά εκτός σχολείου, με τη μητέρα του να καταγγέλλει ότι η απομάκρυνσή του, εν μέσω της σχολικής χρονιάς, συνδέθηκε με την αναπηρία του και με το γεγονός ότι, όπως της αναφέρθηκε, το σχολείο δεν μπορούσε να του παρέχει τις απαιτούμενες «υπηρεσίες».
Την υπόθεση ανέδειξε σε αποκλειστικό ρεπορτάζ η δημοσιογράφος Άννα Μαρία Ευτυχίου, μέσα από την εκπομπή «Αποκλειστικά» της τηλεόρασης ΒΕΡΓΙΝΑ, φέρνοντας στο προσκήνιο σοβαρά ερωτήματα για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται παιδιά με αναπηρία σε ιδιωτικά σχολεία, αλλά και για το πλαίσιο ελέγχου και εποπτείας από τις αρμόδιες υπηρεσίες. Σύμφωνα με τη μητέρα, Μαρία Κολιού, το παιδί της δεν ήταν ένας μαθητής που εντάχθηκε ξαφνικά στο συγκεκριμένο σχολικό περιβάλλον. Φοιτούσε εκεί από το νηπιαγωγείο, έχοντας περάσει αρκετά χρόνια στο ίδιο σχολείο.
Ωστόσο, στην πορεία, η οικογένεια ενημερώθηκε ότι το σχολείο δεν μπορούσε να του προσφέρει τις υπηρεσίες που απαιτούνταν λόγω των ιδιαίτερων αναγκών του.
Το γεγονός αυτό δημιουργεί ένα εύλογο ερώτημα: Πώς είναι δυνατόν ένα παιδί που φοιτούσε στο ίδιο σχολείο από το νηπιαγωγείο να αντιμετωπίζεται αργότερα ως περίπτωση για την οποία το σχολείο δεν μπορεί να παρέχει τις αναγκαίες υπηρεσίες;
Η μητέρα αναφέρει ότι, σύμφωνα με όσα της γνωστοποιήθηκαν, οι αρμόδιοι του σχολείου υποστήριξαν ότι δεν γνώριζαν εκ των προτέρων την κατάσταση του παιδιού. Μια θέση που η ίδια αδυνατεί να κατανοήσει, δεδομένου ότι το παιδί βρισκόταν στο συγκεκριμένο σχολικό περιβάλλον από τα πρώτα χρόνια της εκπαίδευσής του.
Η Μαρία Κολιού περιγράφει παράλληλα μια ιδιαίτερα δύσκολη κατάσταση που, όπως καταγγέλλει, βίωσε το παιδί της στο σχολικό περιβάλλον, κάνοντας λόγο για bullying.
«Πληρώναμε για να βασανίζουν το παιδί μου με bullying. Πληρώναμε για να ζούμε bullying», αναφέρει χαρακτηριστικά, μεταφέροντας την αγωνία και την απογοήτευση που έζησε η οικογένεια. Σήμερα, το παιδί φοιτά σε δημόσιο σχολείο, όπου, σύμφωνα με τη μητέρα του, η εικόνα είναι πολύ διαφορετική. Η ίδια δηλώνει ιδιαίτερα χαρούμενη, όπως και το παιδί της, για τη νέα σχολική πραγματικότητα.
Η υπόθεση δεν περιορίζεται, ωστόσο, μόνο στη στάση του συγκεκριμένου σχολείου. Η μητέρα θέτει ευθέως ερωτήματα και προς το κράτος, αναζητώντας απαντήσεις για τον τρόπο με τον οποίο ελέγχονται τα ιδιωτικά σχολεία και για το κατά πόσο υπάρχει δυνατότητα ουσιαστικής παρέμβασης όταν προκύπτουν καταγγελίες που αφορούν παιδιά με αναπηρία. Όπως αναφέρει, όταν επιχείρησε να απευθυνθεί στις αρμόδιες υπηρεσίες, ενημερώθηκε ότι η δυνατότητα παρέμβασης ήταν περιορισμένη λόγω του ιδιωτικού χαρακτήρα του σχολείου.
Η ίδια διερωτάται πλέον με ποια κριτήρια δίνονται οι άδειες λειτουργίας στα ιδιωτικά σχολεία και ποιοι μηχανισμοί ελέγχου υπάρχουν στην πράξη, ιδιαίτερα όταν τίθενται ζητήματα που αφορούν την ισότιμη μεταχείριση και την προστασία παιδιών με αναπηρία.
Η υπόθεση αναδεικνύει ένα ευρύτερο ζήτημα, ποιος προστατεύει ένα παιδί όταν το ίδιο το σχολικό περιβάλλον, αντί να αποτελεί χώρο ασφάλειας, αποδοχής και εκπαίδευσης, μετατρέπεται — σύμφωνα με την καταγγελία της οικογένειας — σε πηγή πίεσης και αποκλεισμού; Το ρεπορτάζ της Άννας Μαρίας Ευτυχίου φέρνει τις καταγγελίες της μητέρας στο δημόσιο διάλογο και θέτει ερωτήματα που πλέον αναμένουν απαντήσεις από όλους τους εμπλεκόμενους.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
