Μόλις πριν από λίγες εβδομάδες αποχαιρετούσε το σχολείο στο οποίο υπηρέτησε τα τελευταία χρόνια της εκπαιδευτικής της διαδρομής. Η κ. Νίκη Γιαννακού, καθηγήτρια Φυσικής και Βοηθός Διευθύντρια Α’, είχε μόλις ολοκληρώσει την πολυετή προσφορά της στη Μέση Εκπαίδευση και είχε αφυπηρετήσει από το Γυμνάσιο Αγίου Αθανασίου.
Σήμερα, όμως, η σχολική κοινότητα καλείται να την αποχαιρετήσει ξανά. Αυτή τη φορά οριστικά. Η είδηση του θανάτου της σκόρπισε βαθιά θλίψη σε εκπαιδευτικούς, μαθητές και όλους όσοι τη γνώρισαν και συνεργάστηκαν μαζί της. Η Νίκη Γιαννακού έφυγε από τη ζωή λίγο μετά την αφυπηρέτησή της, αφήνοντας πίσω της μια μακρά πορεία 36 χρόνων στην εκπαίδευση, αλλά κυρίως ανθρώπους που θα τη θυμούνται για την αγάπη, το χιούμορ και το ενδιαφέρον που έδειχνε καθημερινά στα παιδιά.
Ιδιαίτερη συγκίνηση προκαλεί το γεγονός ότι, λίγο πριν ολοκληρώσει την επαγγελματική της διαδρομή, είχε παραχωρήσει μια αποχαιρετιστήρια συνέντευξη σε μαθήτριες του Γυμνασίου Αγίου Αθανασίου.
Μια συνέντευξη που σήμερα μοιάζει διαφορετική. Σαν μια τελευταία παρακαταθήκη της εκπαιδευτικού προς τα παιδιά της. Μιλώντας στις μαθήτριες, η κ. Γιαννακού είχε αναφερθεί στη σχέση που ανέπτυξε όλα αυτά τα χρόνια με τους μαθητές της, περιγράφοντάς την με έναν όρο από την ίδια τη Φυσική: «Δράση και Αντίδραση».
«Τις σχέσεις που ανέπτυξα με τους μαθητές μου. Γιατί μέσα από αυτή τη σχέση, έπαιρνα και έδινα. Είναι μια διαρκής αλληλεπίδραση», είχε πει. Και ίσως η πιο χαρακτηριστική φράση της συνέντευξής της ήταν εκείνη που αφορούσε το μεγαλύτερο μάθημα που πήρε η ίδια από τους μαθητές της.
«Έμαθα να ακούω», είχε εξομολογηθεί, εξηγώντας πως στην αρχή της καριέρας της ήταν αυστηρή και στην πορεία οι ίδιοι οι μαθητές την έμαθαν να ακούει πρώτα, να κατανοεί «τι κουβαλάει η ψυχή τους» και μετά να διδάσκει.
«Έμαθα να είμαι πιο ανθρώπινη», είχε πει. Η κ. Νίκη Γιαννακού είχε μιλήσει και για τα τρία τελευταία χρόνια της στο Γυμνάσιο Αγίου Αθανασίου, παραδεχόμενη πως στην αρχή δυσκολεύτηκε να προσαρμοστεί στη μικρότερη ηλικία των μαθητών, καθώς είχε υπηρετήσει για πολλά χρόνια σε Λύκεια. Τελικά, όμως, όπως είχε πει, αγάπησε το σχολείο και τους μαθητές του.
«Αυτό το σχολείο με έκανε να θέλω να μείνω και να κλείσω εδώ την καριέρα μου», είχε αναφέρει χαρακτηριστικά. Δεν πρόλαβε, όμως, να χαρεί για πολύ το νέο κεφάλαιο της ζωής της. Στην ίδια συνέντευξη, όταν ρωτήθηκε τι θα ήθελε να θυμούνται από εκείνη οι μαθητές της, η απάντησή της ήταν απλή και χαρακτηριστική της ίδιας: «Να θυμούνται ότι είχα πάντα αγάπη για όλα τα παιδιά, χωρίς εξαιρέσεις. Και βέβαια… να θυμούνται το χιούμορ μου!»
Αυτό είναι και το αποτύπωμα που αφήνει πίσω της. Μια εκπαιδευτικός που δεν περιορίστηκε στη διδασκαλία της Φυσικής, αλλά επένδυσε στις ανθρώπινες σχέσεις, άκουσε τους μαθητές της, συνεργάστηκε με τους συναδέλφους της και προσπάθησε να βρίσκεται δίπλα στα παιδιά όταν τη χρειάζονταν.
Σήμερα, οι μαθητές και οι εκπαιδευτικοί του Γυμνασίου Αγίου Αθανασίου κρατούν εκείνα τα τελευταία της λόγια και την αποχαιρετούν με βαθιά συγκίνηση. Η κηδεία της τελέστηκε σήμερα, Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου 2026, στις 12:30 το μεσημέρι, από τον Ιερό Ναό Αγίου Κοσμά Αιτωλού (Σφαλαγγιώτισσα) στη Λεμεσό.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
