«Άλλο να δηλώνεις άνθρωπος και άλλο να είσαι». Μια φράση γραμμένη σε έναν τοίχο από κάποιον που ίσως έχει πικραθεί από τους ανθρώπους. Ίσως πάλι να είναι κάποιος που καθημερινά, από τις πρώτες πρωινές ώρες, φροντίζει κάποιους άλλους που δεν είναι άνθρωποι… αλλά γάτες. Και, κάποιες νύχτες, ακόμη και μια… αλεπού.
TΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Αν περπατήσεις κατά μήκος του Γραμμικού Πάρκου Στροβόλου, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα συναντήσεις γάτες. Πολλές γάτες. Άλλες θα έρθουν κοντά σου σαν να σε γνωρίζουν από πάντα και θα σε καλωσορίσουν με τον δικό τους τρόπο. Άλλες, πιο… αυστηρές, θα σε κοιτάξουν με εκείνο το βλέμμα που σου λέει ξεκάθαρα πως βρίσκεσαι στον δικό τους χώρο.
Και κάπου εκεί, ανάμεσα στα δέντρα, στον πεζόδρομο και στα μικρά σπιτάκια που έχουν τοποθετηθεί για να προστατεύουν τα ζώα, υπάρχει ένας άλλος κόσμος. Ένας κόσμος ανθρώπων που δεν κάνει ιδιαίτερο θόρυβο. Οι φιλόζωοι. Άνθρωποι που καθημερινά φροντίζουν γάτες μεγάλες και μικρές, όμορφες ή λιγότερο όμορφες, υγιείς ή ταλαιπωρημένες. Τους αφήνουν τροφή και νερό, φροντίζουν τα μικρά τους και προσπαθούν να κάνουν λίγο πιο εύκολη τη ζωή τους.
Κάποιοι ίσως αναρωτηθούν: «Εδώ ο κόσμος δυσκολεύεται να τα βγάλει πέρα και θα ασχολούμαστε με τις γάτες;». Κι όμως… Ίσως ακριβώς αυτό να είναι το νόημα. Ότι, παρά τις δυσκολίες, υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που δεν προσπερνούν ένα πλάσμα που έχει ανάγκη. Δεν το κάνουν για να φωτογραφηθούν, ούτε για να τους χειροκροτήσει κάποιος. Δεν περιμένουν αντάλλαγμα. Το κάνουν γιατί έτσι αισθάνονται.
Γιατί αυτό τους δίνει μια εσωτερική γαλήνη. Γιατί, με τον δικό τους τρόπο, πιστεύουν πως η φροντίδα ενός αδύναμου πλάσματος είναι μια μικρή πράξη ανθρωπιάς. Και κάπου εδώ έρχεται η… αλεπού. Γιατί αν είσαι τυχερός, ιδιαίτερα όταν πέσει η νύχτα, στο διάβα σου δεν θα συναντήσεις μόνο γάτες και γατάκια. Μπορεί να εμφανιστεί και εκείνη.
Μια αλεπού που, αντί να θυμίζει τις ιστορίες των παραμυθιών, όπου παραμονεύει για να αρπάξει ό,τι βρει μπροστά της, έχει γίνει σχεδόν… θαμώνας. Έρχεται στο «τραπέζι» μαζί με τις γάτες. Και όλοι μαζί συντρώγουν. Η τροφή έχει φτάσει εκεί από κάποιον από τη μεγάλη παρέα των φιλόζωων που καθημερινά περνούν από τον πεζόδρομο.
Η Τζάνετ, η Μαρία, ο Παναγιώτης, ο κύριος Νίκος, ο Κώστας, η Ελένη και τόσοι άλλοι. Άνθρωποι που ίσως οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν και δεν θα γνωρίσουν ποτέ. Κι όμως, είναι εκεί. Κάθε μέρα. Χωρίς τυμπανοκρουσίες. Χωρίς μεγάλα λόγια. Απλώς κάνουν αυτό που πιστεύουν. Ίσως τελικά αυτοί οι άνθρωποι να βλέπουν τον κόσμο λίγο διαφορετικά από εμάς.
Να τον κοιτούν όχι μόνο με τα μάτια του ανθρώπου, αλλά και με τα μάτια ενός άλλου κόσμου. Ενός κόσμου που δεν μιλά, δεν ζητά πολλά και δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Κι αν κάποια στιγμή βρεθείς να περπατάς στο Γραμμικό Πάρκο Στροβόλου και δεις μια γάτα να κάθεται δίπλα σε μια αλεπού, μην απορήσεις. Ίσως τότε καταλάβεις πως μερικές φορές η ανθρωπιά δεν βρίσκεται εκεί που περιμένεις.
Και ίσως, τελικά, να ισχύει αυτό που γράφει ο τοίχος: «Άλλο να δηλώνεις άνθρωπος και άλλο να είσαι».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
