Ένα περιστατικό που θα μπορούσε να είχε εξελιχθεί σε τραγωδία σημειώθηκε σήμερα το μεσημέρι σε παραλία της Πάφου, όταν μια μητέρα και η 10χρονη κόρη της βρέθηκαν σε δύσκολη θέση μέσα στη θάλασσα.Το ευτύχημα ήταν ότι εκείνη την ώρα βρίσκονταν σε υπηρεσία δύο ναυαγοσώστες, οι οποίοι αντιλήφθηκαν άμεσα τον κίνδυνο και έσπευσαν να βοηθήσουν. Με την έγκαιρη επέμβασή τους κατάφεραν να βγάλουν με ασφάλεια από τη θάλασσα τόσο τη μητέρα όσο και την ανήλικη κόρη της, αποτρέποντας τα χειρότερα.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες μας, ήταν γύρω στις 12:20 όταν η μητέρα και η 10χρονη κόρη της, κολυμπούσαν περίπου 40 μέτρα από την ακτή. Η θάλασσα δεν ήταν ήρεμη και μέσα σε λίγα λεπτά η κατάσταση άλλαξε. Η μητέρα προσπαθούσε να κρατήσει το παιδί στην επιφάνεια, ενώ το ρεύμα τις παρέσυρε προς τα έξω. Ο ναυαγοσώστης Μάριος Χρήστου αντιλήφθηκε αμέσως τι συνέβαινε. Μαζί με τον συνάδελφό του Ραφαήλ Αθανασίου έσπευσαν στο σημείο και μέσα σε ελάχιστο χρόνο κατάφεραν να προσεγγίσουν μητέρα και παιδί και να τις οδηγήσουν με ασφάλεια στην ακτή.
Η όλη επιχείρηση, όπως περιγράφει ο Μάριος Χρήστου, κράτησε λιγότερο από τρία λεπτά. Μητέρα και κόρη βγήκαν από τη θάλασσα τρομαγμένες και εξαντλημένες, αλλά ευτυχώς σώες. Για τον Μάριο Χρήστου, όμως, το περιστατικό δεν τελειώνει με τη διάσωση. Αντίθετα, γεννά για ακόμη μία φορά το ερώτημα για το πόσο σημαντική είναι η παρουσία ναυαγοσωστών στις παραλίες και, κυρίως, για το τι συμβαίνει στις ώρες και στα σημεία όπου δεν υπάρχει κάλυψη.
Οι ναυαγοσώστες Μάριος Χρήστου και Ραφαήλ Αθανασίου, που έσπευσαν άμεσα για να σώσουν μητέρα και 10χρονη κόρη από τη θάλασσα.
«Η κατάδυσή , η λαβή ασφαλείας, η μεταφορά – όλα έγιναν σαν ρομπότ. Το σώμα θυμάται αυτό που η ψυχή ξεχνάει μέσα στη βιασύνη. Σε λιγότερο από τρία λεπτά, και οι δύο ήταν στην ακτή, βήχοντας νερό, τρέμοντας, αλλά ζωντανές. Η μητέρα με αγκάλιασε. Το παιδί απλά κοίταζε τη θάλασσα με μάτια που δεν ήθελαν να ξαναδούν μπλε. Και τώρα, κάθομαι εδώ. Κουρασμένος. Ικανοποιημένος. Αλλά και θυμωμένος. Διότι ξέρω ότι η σημερινή διάσωση δεν ήταν επιτυχής εξαιτίας του κράτους. Ήταν επιτυχής παρά το κράτος».
Ο ίδιος θέτει το ερώτημα τι θα μπορούσε να είχε συμβεί εάν το περιστατικό σημειωνόταν σε ώρα που δεν υπήρχε ναυαγοσώστης στην παραλία. Για έναν άνθρωπο που βρίσκεται καθημερινά δίπλα στη θάλασσα και γνωρίζει πόσο γρήγορα μπορεί να αλλάξει μια κατάσταση, αυτά δεν είναι θεωρητικά ερωτήματα.
«Τι θα γινόταν αν το περιστατικό συνέβαινε μετά τις 6? Τι θα γινόταν αν συνέβαινε πριν τις 10:30? Ο μισθός μας δεν ανταποκρίνεται στο βάρος της ευθύνης που κουβαλάμε κάθε καλοκαίρι. Δεν έχουμε σταθερά σημεία αναφοράς, και πολλές παραλίες λειτουργούν χωρίς καν την παρουσία μας, επειδή οι δήμοι «δεν έχουν προϋπολογισμό». Σήμερα όμως, κοιτάζοντας τον ουρανό, νιώθω ότι αν δεν το πω εγώ, ποιος θα το πει;»
Το μήνυμά του είναι ξεκάθαρο, η ναυαγοσωστική κάλυψη δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως κάτι δευτερεύον ή ως μια παροχή που υπάρχει μόνο όταν το επιτρέπουν οι προϋπολογισμοί.
Οι ναυαγοσώστες καλούνται κάθε καλοκαίρι να έχουν τα μάτια τους στραμμένα στη θάλασσα, γνωρίζοντας ότι μια στιγμή απροσεξίας ή καθυστέρησης μπορεί να κοστίσει μια ανθρώπινη ζωή. Παρ’ όλα αυτά, όπως αναφέρει ο Μάριος Χρήστου, η ευθύνη αυτή δεν συνοδεύεται πάντοτε από την ανάλογη στήριξη και τις συνθήκες που θα έπρεπε να υπάρχουν.
Γιατί πίσω από κάθε περιστατικό υπάρχει ένας άνθρωπος που πρέπει να επέμβει μέσα σε δευτερόλεπτα. Και πίσω από κάθε διάσωση υπάρχει μια οικογένεια που επιστρέφει στο σπίτι της. Σήμερα, μια μητέρα και ένα παιδί στάθηκαν τυχερές. Βρέθηκε εκεί ένας άνθρωπος που γνώριζε τι έπρεπε να κάνει και το έκανε χωρίς δεύτερη σκέψη. Ο Μάριος Χρήστου δεν ζητά να τον αποκαλούν ήρωα. Ζητά κάτι πολύ πιο ουσιαστικό, να αναγνωριστεί η ανάγκη για σωστή και επαρκή ναυαγοσωστική κάλυψη.
«Δεν ζητώ επαίνους. Ζητώ να ακουστεί ένα μήνυμα: Όταν ο ναυαγοσώστης σου σώζει το παιδί, δεν σου κάνει χάρη. Το κάνει γιατί αξίζει να ζήσεις – εσύ, το παιδί σου, όλοι. Αλλά το κάνει και με την αγωνία του ανθρώπου που ξέρει ότι το επόμενο περιστατικό μπορεί να μην έχει αίσιο τέλος, αν δεν υπάρξει σοβαρή πολιτική στήριξης. Γι’ αυτό, ναι, θα το αναφέρω δημόσια. Όχι για να φανώ ήρωας. Αλλά για να θυμίσω ότι η ηρωική πράξη δεν πρέπει να καλύπτει την εγκληματική αδιαφορία».
Αύριο, θα είμαι πάλι εκεί. Με την ίδια καρδιά. Μακάρι να είχαμε και το κράτος δίπλα μας. Όχι μόνο τα κύματα.
Γιατί στη θάλασσα, πολλές φορές, τα λίγα λεπτά είναι αυτά που χωρίζουν τον φόβο από την τραγωδία. Και οι ναυαγοσώστες δεν χρειάζονται χειροκρότημα μόνο όταν σώζουν μια ζωή. Χρειάζονται στήριξη πριν χρειαστεί να τη σώσουν.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
