Ήταν Σεπτέμβριος του 2005 όταν η Κύπρος πάγωσε από την είδηση του χαμού του εθνοφρουρού Θανάση Νικολάου. Ένας νέος μόλις 26 ετών, παιδί Κυπρίων μεταναστών που γύρισε από την Αυστραλία για να υπηρετήσει την πατρίδα του. Η ζωή του, όμως, κόπηκε απότομα, κάτω από συνθήκες που από την πρώτη στιγμή βύθισαν την κοινωνία σε απορία και πίκρα.
Την Κυριακή, 28 Σεπτεμβρίου 2025, στον Μητροπολιτικό Ναό Παναγίας Παντάνασσας Καθολικής στη Λεμεσό, τελείται το 20ό ετήσιο μνημόσυνο του Θανάση. Είκοσι χρόνια μετά, το όνομά του εξακολουθεί να συμβολίζει όχι μόνο τον άδικο χαμό ενός νέου ανθρώπου, αλλά και τον αγώνα για δικαιοσύνη.
Για χρόνια οι Αρχές μιλούσαν για αυτοχειρία. Μα η μητέρα του, η Ανδριάνα Νικολάου, δεν έσκυψε ποτέ το κεφάλι. Με μια δύναμη που μόνο μια μάνα μπορεί να αντλήσει, στάθηκε απέναντι σε όλους, ζητώντας την αλήθεια. Και δεν σταμάτησε ποτέ. Ήρθε η στιγμή που άλλαξε τα πάντα. Η δικαστής Ντόρια Βαρωσιώτου εξέδωσε την πιο κρίσιμη απόφαση της υπόθεσης, ο θάνατος του Θανάση δεν ήταν αυτοκτονία. Ήταν ανθρωποκτονία. Η απόφαση αυτή δικαίωσε την Ανδριάνα, έδωσε φωνή στον Θανάση και απέδειξε ότι η επιμονή και η πίστη μπορούν να ανατρέψουν το σκοτάδι.
Είκοσι χρόνια μετά, η πληγή παραμένει. Το ερώτημα «ποιοι στέρησαν τη ζωή στον Θανάση;» εξακολουθεί να ζητά απάντηση. Μα μαζί με την πληγή, υπάρχει και το σύμβολο η ακούραστη μάνα που δεν δέχτηκε τη σιωπή.
Η ιστορία του Θανάση Νικολάου δεν είναι μόνο ένα προσωπικό δράμα. Είναι μια υπενθύμιση για όλους μας ότι η δικαιοσύνη δεν χαρίζεται – κερδίζεται με κόπο, πόνο και επιμονή. Η Ανδριάνα Νικολάου συνεχίζει να ζητά δικαιοσύνη, όχι μόνο για τον Θανάση αλλά και για όλες τις οικογένειες που αναζητούν αλήθεια απέναντι στην αδικία.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
