Υπάρχουν ημερομηνίες που δεν χρειάζεται να τις σημειώσεις σε ημερολόγιο. Τις θυμάσαι χωρίς να θέλεις. Γιατί έχουν μείνει μέσα σου. Η 14η Αυγούστου 2005 είναι μία από αυτές.
Εκείνο το πρωινό, άνθρωποι μπήκαν στο αεροπλάνο της «Ήλιος» από τη Λάρνακα, άλλοι με προορισμό την Πράγα και άλλοι την Αθήνα. Γονείς με τα παιδιά τους, ζευγάρια, φίλοι, άνθρωποι που έφευγαν για λίγες ημέρες διακοπών. Άνθρωποι που είχαν σχέδια για την επόμενη μέρα. Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι εκείνο θα ήταν το τελευταίο τους ταξίδι.
Το αεροσκάφος είχε φτάσει νωρίτερα στη Λάρνακα από το Λονδίνο. Είχε προηγηθεί αναφορά για πρόβλημα στην πίσω δεξιά πόρτα και ζητήθηκε έλεγχος. Κατά τη διάρκεια της επιθεώρησης ο ρυθμιστής συμπίεσης τέθηκε στη χειροκίνητη θέση, όμως, όπως διαπιστώθηκε αργότερα, δεν επανήλθε στην αυτόματη λειτουργία. Ήταν ένα από εκείνα τα λάθη που εκείνη την ώρα κανείς δεν μπορούσε να γνωρίζει πόσο τραγικές συνέπειες θα είχαν.
Η πτήση 522 απογειώθηκε. Και λίγο αργότερα άρχισε η τραγωδία που θα συγκλόνιζε για πάντα την Κύπρο και την Ελλάδα. Το αεροσκάφος κατέληξε στο Γραμματικό. 121 άνθρωποι δεν επέστρεψαν ποτέ στα σπίτια τους. Και πίσω τους έμειναν άνθρωποι που περίμεναν.
Μανάδες που περίμεναν τα παιδιά τους. Παιδιά που περίμεναν τους γονείς τους. Σύζυγοι που περίμεναν να ανοίξει η πόρτα. Οικογένειες που εκείνη την ημέρα έμαθαν, με τον πιο σκληρό τρόπο, πως η ζωή μπορεί να αλλάξει μέσα σε λίγες ώρες. Έμειναν δωμάτια όπως ήταν. Ρούχα στις ντουλάπες. Φωτογραφίες πάνω σε τραπέζια. Τηλέφωνα που δεν χτύπησαν ξανά. Και μια θέση στο οικογενειακό τραπέζι που έμεινε άδεια. Πέρασαν 21 χρόνια.
Για κάποιους είναι μια ολόκληρη ζωή. Για εκείνους όμως που έχασαν έναν δικό τους άνθρωπο, ο χρόνος δεν μετριέται έτσι. Γιατί η απουσία δεν μεγαλώνει μαζί με τα χρόνια. Είναι εκεί. Στα γενέθλια, στις γιορτές, στις οικογενειακές συγκεντρώσεις. Είναι εκεί κάθε φορά που κάποιος θυμάται μια φωνή, ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά. Οι 121 άνθρωποι της «Ήλιος» δεν ήταν αριθμοί. Ήταν ο πατέρας, η μητέρα, το παιδί, ο αδελφός, η αδελφή, ο σύζυγος, ο φίλος κάποιου.
Είχαν ονόματα. Είχαν πρόσωπα. Είχαν όνειρα. Και κυρίως, είχαν ανθρώπους που τους αγαπούσαν. Γι’ αυτό και 21 χρόνια μετά, η 14η Αυγούστου δεν είναι απλώς μια ημερομηνία. Είναι μια ημέρα μνήμης. Μια ημέρα που η Κύπρος και η Ελλάδα θυμούνται εκείνους που έφυγαν τόσο ξαφνικά και τόσο άδικα.
Ο χρόνος περνά. Οι άνθρωποι μεγαλώνουν. Οι ζωές συνεχίζονται. Όμως υπάρχουν απώλειες που δεν συνηθίζονται ποτέ. 121 άνθρωποι. 121 ζωές. 121 οικογένειες που κουβαλούν μια απουσία. Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που τους θυμούνται, οι 121 της «Ήλιος» δεν έφυγαν ποτέ πραγματικά από κοντά μας.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
