Τις τελευταίες μέρες, το θέμα των καταφυγίων βγήκε ξανά στην επιφάνεια, με φόντο τις συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή. Οι αρμόδιοι έσπευσαν να καθησυχάσουν τον κόσμο με δηλώσεις του τύπου «όλα υπό έλεγχο, μην ανησυχείτε». Ας πούμε την αλήθεια όμως: δεν έπρεπε καν να το συζητάμε το 2025 — έπρεπε να το είχαμε έτοιμο από το 1975.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Αυτό το θέμα δεν έπρεπε καν να συζητείται τώρα, ούτε να ξανανοίγεται κάθε φορά που κάτι συμβαίνει κάπου αλλού. Είμαστε μια ημικατεχόμενη πατρίδα, με τον εχθρό κυριολεκτικά μια ανάσα μακριά μας, και όμως πενήντα χρόνια μετά ακόμα δεν έχουμε λύσει τα βασικά για την προστασία μας. Πείτε ότι τους Τούρκους δεν μπορούμε να τους αντιμετωπίσουμε, κακώς ή καλώς. Αλλά σεισμούς; Πλημμύρες; Θύελλες και άλλα ακραία φαινόμενα; Αυτά ποιος θα τα αντιμετωπίσει όταν έρθουν;
Η ίδια κλασική νοοτροπία — «άσε να γίνει και βλέπουμε». Αυτή η φράση θα έπρεπε να γραφτεί με μεγάλα γράμματα πάνω από κάθε δημόσιο κτίριο για να ξέρουμε γιατί δεν προχωρούμε ποτέ.
«Θα πάω στον γείτονα που έχει καταφύγιο γιατί είχε λεφτά να το κάνει» — σοβαρά τώρα; Δηλαδή αν δεν έχεις, προσευχήσου να μη σε βρει το κακό; Και ποιος είπε ότι όταν γίνει το μπαμ, θα έχει ο άλλος χρόνο και ψυχραιμία να σε σώσει; Και έπειτα; Να κατεβάσουμε την εφαρμογή για να μας πει πού να πάμε την κρίσιμη στιγμή; Πόση ώρα θα έχουμε να ψάχνουμε το GPS; Η πολιτική προστασία, τα δημόσια καταφύγια, η ενημέρωση και η πρόληψη δεν είναι πολυτέλειες — είναι υποχρέωση κράτους που σέβεται τους πολίτες του. Οι αρμόδιοι ας ξαναδούν τα σχέδια έκτακτης ανάγκης με μυαλό και καρδιά. Και εμείς οι πολίτες ας πάψουμε να δεχόμαστε το «άσε, μωρέ, θα δούμε».
Δεν είναι μόνο η υφιστάμενη κυβέρνηση — ίσως αυτή να πήγε ένα βήμα πιο πέρα, ίσως και καθόλου… ποιος ξέρει;
Η εθνική ασφάλεια δεν είναι μόνο εξοπλιστικά προγράμματα και στρατόπεδα. Είναι και υποδομές, εκπαίδευση, οργάνωση και πρόνοια για τον άμαχο πληθυσμό. Είναι η πίστη ότι αν έρθει το κακό, θα ξέρεις πού να πας και τι να κάνεις — όχι να περιμένεις μια εφαρμογή στο κινητό για να σου πει που είναι το κοντινότερο «καταφύγιο», που κατά πάσα πιθανότητα δεν υπάρχει καν.Μας κούρασε πια το «θα γίνουν», το «λίγο υπομονή», το «μην ανησυχείτε», το «έχει ο Θεός». Αυτά τα θα, θα, θα, από όλους. Δεν είναι μόνο η υφιστάμενη κυβέρνηση — ίσως αυτή να πήγε ένα βήμα πιο πέρα, ίσως και καθόλου… ποιος ξέρει; Ένα ξέρουμε σίγουρα: Αν εμείς δεν απαιτήσουμε σοβαρότητα, κανείς δεν θα τη χαρίσει.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
