Η βροχή δεν στάθηκε ικανή να σβήσει τη φλόγα της οργής και του πόνου. Χιλιάδες ψυχές, ενωμένες σε ένα κύμα θλίψης και αγανάκτησης, συγκεντρώθηκαν στην Πλατεία Ελευθερίας. Ο χώρος στάθηκε μικρός, πολύ μικρός, για να χωρέσει τις φωνές των παρευρισκομένων. Μα η φωνή τους, γεμάτη απόγνωση και απαίτηση για δικαιοσύνη, υψώθηκε στον ουρανό, εκεί όπου αναπαύονται οι 57 αδικοχαμένοι.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Στην παρουσία των διαδηλωτών, ο πατήρ Χριστόδουλος Παπαϊωάννου, πατέρας του Κυπριανού, τέλεσε το τρισάγιο εις μνήμη των θυμάτων. Ένας πατέρας που έχασε το παιδί του, ένας ιερέας που κουβαλά στις προσευχές του όχι μόνο τα παιδιά των Τεμπών, αλλά και όσους χάθηκαν στη σκιά της τραγωδίας, πριν προλάβουν να μιλήσουν.
«Αυτά τα παιδιά έχουν τα ουράνια γενέθλιά τους σήμερα», είπε, λόγια που σκάλισαν χαρακιές στις καρδιές των παρευρισκομένων. Μα η οργή δεν κατευνάζεται. Η αλήθεια πρέπει να φανερωθεί. Η δικαιοσύνη των ανθρώπων είναι η προέκταση της δικαιοσύνης του Θεού, και ο λαός απαιτεί αληθινή δικαιοσύνη.
Η κινητοποίηση του κόσμου είναι πρωτοφανής. Δεν είναι άλλη μια τραγωδία που θα περάσει στη λήθη. Είναι το όριο που ξεπεράστηκε, το ποτήρι που ξεχείλισε. Ο πατήρ Χριστόδουλος μίλησε για τις εντολές «από ψηλά», για τη «συμβουλή-εντολή» να μη δει το σώμα του παιδιού του. Μα ο ίδιος άνοιξε το φέρετρο. Και μέσα στη φρίκη, βρήκε μια παράδοξη χαρά: ο Κυπριανός του ήταν εκεί. Με χτυπήματα, αλλά ακέραιος.
Τα παιδιά των Τεμπών έγιναν σύμβολο μιας γενιάς που ζητάει αλλαγή. «Απαιτούμε να μας βλέπουν ως ανθρώπους», είπε. Όχι ως αριθμούς, όχι ως θυσίες στην αδιαφορία και την ανευθυνότητα. Να αποκαλυφθεί η αλήθεια, να βγουν στο φως οι τηλεφωνικές συνομιλίες, το οπτικοακουστικό υλικό. Να γίνει γνωστό τι κουβαλούσε το εμπορικό τρένο, τι προκάλεσε την πυρόσφαιρα που κατάπιε τις ζωές των παιδιών. Να επιτραπούν εκταφές για όποιον γονιό θέλει να γνωρίζει την αλήθεια.
Ο κόσμος δεν πήγε μόνο για να θρηνήσει. Πήγε για να απαιτήσει. Δικαιοσύνη, διαφάνεια, ασφάλεια.
Ο κόσμος δεν πήγε μόνο για να θρηνήσει. Πήγε για να απαιτήσει. Δικαιοσύνη, διαφάνεια, ασφάλεια. Όχι άλλα ψέματα, όχι άλλες σκιές, όχι άλλες συγκάλυψης. Για τα παιδιά που χάθηκαν, για τους γονείς που δεν θα σταματήσουν ποτέ να περιμένουν την επιστροφή τους, για κάθε πολίτη που αρνείται να ζήσει σε μια χώρα όπου η ατιμωρησία είναι ο κανόνας.
«Να γίνουν τέτοιες αλλαγές ώστε να μπορούμε να εμπιστευτούμε τη δικαιοσύνη».
Αυτή ήταν η κραυγή του βροχερού απογεύματος. Και αυτή η κραυγή δεν θα σωπάσει.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
