Ένα από τα πράγματα που πρέπει να μάθουμε στην ζωή είναι να μάθουμε να συγχωράμε αλλά μην ξεχνάμε. Να μην ξεχνάς αυτούς που σε πλήγωσαν και σε ταπείνωσαν με οποιονδήποτε τρόπο. Να συγχωράμε αλλά να θυμόμαστε τους ανθρώπους που άφησαν με τρόπο άσχημο το στίγμα τους.
Έχοντας στο μυαλό μας αυτό που είχε πει κάποτε ο Ουγγροαμερικανός ψυχίατρος Thomas Szasz «Ο ανόητος ούτε συγχωρεί ούτε ξεχνά. Ο αφελής και συγχωρεί και ξεχνά. Ο έξυπνος συγχωρεί, αλλά δεν ξεχνά» είναι αληθινό. Γιατί εάν συγχωρείς και προχωρείς πιο κάτω νιώθεις καλύτερα με τον εαυτό σου, εάν όμως επιμένεις να μην συγχωρείς και ούτε ξεχνάς, τότε βασανίζεσαι και εσύ ο ίδιος.
Στην περίπτωση όμως, της σεξουαλικής παρενόχλησης και της βίας που συμβαίνουν τις τελευταίες ημέρες στο χώρο του θεάματος δεν μπορείς να συγχωρέσεις αλλά ούτε να ξεχάσεις. Απλά το προσπερνάς και πας παρακάτω. Και περιμένεις την κατάλληλη στιγμή για να δικαιωθείς. Γιατί όλα τα θέματα κάνουν τον κύκλο τους και αυτοί που κάποτε πλήγωσαν κάποια άτομα θα πάρουν αυτό που τους αξίζει.
Έτσι τα φέρνει η ζωή, στο τέλος όλα αποκαλύπτονται και τίποτε δεν μένει κρυφό…Όσα χρόνια κι’ εάν περάσουν, όποια ζωή και να έζησε ο κάθε ένας από εμάς. Οι πληγές που έχουν πάνω τους τα θύματα είναι πολλές και δεν μπορούν να ξεχαστούν. Δεν μπορούν να σβήσουν αυτά που υπέστησαν στα χέρια κάποιων άλλων ατόμων που θεωρούσαν ότι μπορούν να εξουσιάσουν με οποιονδήποτε τρόπο τα θύματα τους.
Τα θύματα δεν πρέπει να ξεχνούν αλλά πρέπει να βρουν τη δύναμη να προχωρήσουν με τη ζωή τους για να δουν πιο καθαρά αυτό που τους συνέβη. Τα θύματα είναι πολλά και τώρα είναι η στιγμή για να βγουν να μιλήσουν. Τώρα είναι η ώρα, το γιατί δεν μίλησαν νωρίτερα είναι η ένδειξη ότι η κοινωνία δεν μπορούσε να δεχτεί αυτού τους είδους συμπεριφορές. Δεν μπορούσε να δεχτεί ότι ο θύτης είχε άδικο και το θύμα δίκιο…
