Σε όσα συμβαίνουν στην ζωή μας πάντοτε θα υπάρχει ένας λόγος, που μπορεί να μην μάθουμε και ποτέ. Και αυτός ο λόγος μπορεί να είναι ασήμαντος και επιπόλαιος…ανώφελος και ενδεχομένως άδικος…Ποτέ δεν μάθουμε τους λόγους όταν συμβαίνει μια κατάσταση…Γιατί όλοι προσπαθούν να «καλύψουν» αυτό που ενοχλεί και δεν πρέπει να βγει στην επιφάνεια.
Ίσως δεν θέλουμε τελικά να δούμε την αλήθεια γιατί είμαστε όπως τη στρουθοκάμηλο που χώνει το κεφάλι της στη γη για να μην δει κατάματα την αλήθεια. Δεν είναι εύκολο να παραδεχθείς τα οποιανδήποτε λάθη σου.
Είναι όπως τις τελειωμένες ιστορίες αγάπης που ο ένας ρίχνει ευθύνες στον άλλο, και κανένας από τους δύο δεν διερωτάται πώς φτάσαμε έως εδώ…Γιατί σίγουρα θα υπήρχαν λόγοι…που δεν θα μάθουμε ποτέ…Λόγοι που μπορεί να είναι ασήμαντοι, μα τόσο σημαντικοί για αυτόν που αγαπάει και μένει πίσω… Είναι πολύ εύκολο να λες ότι δεν έχεις ευθύνη για τίποτε και για κανέναν. Ότι όλα συμβαίνουν τυχαία…Κάποτε την τύχη μας, την φτιάχνουμε, την κυνηγάμε…αλλά ποτέ δεν ξεχνάμε ότι, είναι πεπρωμένο και γραμμένο θα γίνει.
Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον… Πρέπει να περνούμε τη ζωή όπως έρχεται, να κυνηγάμε τα όνειρα μας αλλά και να δεχόμαστε τις καταστάσεις που δεν μπορούν να αλλάξουν… Δεν θα μπορούμε να κρίνουμε κάποιον μόνο από τα λάθη του, γιατί αυτός που κάνει το λάθος είναι γιατί ίσως να υπάρχει ένας λόγος που δεν θα μάθουμε ποτέ…Και αυτός ο λόγος μπορεί τελικά να μας πληγώσει…και ίσως δεν πρέπει να τον μάθουμε ποτέ.
Πρέπει να μάθουμε να ζούμε με τις αλλαγές που ενδεχομένως να γίνουν. Και ναι, πρέπει να αλλάξουμε πορεία στο τρένο της ζωής…Να μάθουμε καινούργιους «δρόμους», μονοπάτια, να «πετάξουμε» ψηλά και να προσπαθήσουμε να νοιώσουμε τον αέρα της ελευθερίας αυτόν, που συνεχώς προσπαθούν να μας στερήσουν για κάποιο λόγο…για έναν λόγο που δεν θα μάθουμε ποτέ…