Ένα από τα υπέρτατα αγαθά που μας χάρισε ο θεός είναι και η ομιλία. Από τον καιρό που είμαστε ακόμη στην κοιλιά της μητέρας μας, “μιλούσαμε” χωρίς ωστόσο να γινόμαστε αντιληπτοί από κανέναν. Όταν γεννηθήκαμε οι γονείς μας και οι γύρω μας μόλις άκουσαν για πρώτη φορά να λέμε τη λέξη «μπαμπά» «μαμά» από το στόμα μας, ένιωσαν ότι τους ανήκει όλος ο κόσμος…
Και από τότε δεν σταματήσαμε να μιλάμε, να εξερευνάμε, να ανακαλύπτουμε νέα πράγματα, να ζητάμε, να απαιτούμε, να αγαπάμε και να ξεχνάμε. Από τότε που ξεκινήσαμε να μιλάμε δεν σταματήσαμε να λέμε δικαιολογίες, ψέματα, υποσχέσεις, και αμέτρητα σ’ αγαπώ…
Από τότε που ξεκινήσαμε να μιλάμε έχουμε την δικαιολογία στο στόμα μας, όταν φταίμε, σιωπάμε και όταν δεν φταίμε πάλι μιλάμε…Η σιωπή λένε είναι χρυσός, και αυτό οι περισσότεροι προσπαθούν να το τηρήσουν. Η σιωπή όμως κάποτε δεν είναι χρυσός…είναι απλά καταστροφικός.
Αυτή η σιωπή που πολλοί θεωρούν ότι είναι καλύτερα να μην μιλήσουν αποδεικνύει τα λάθη τους, και επιβεβαιώνουν στον άλλο πόσο δίκιο είχε τελικά… Αυτοί που επιλέγουν τη σιωπή στην τελική είναι αυτοί που φταίνε, είναι αυτοί που κρύβονται μέσα στο πετσί τους και διερωτώνται εάν φαίνονται.
Φυσικά, είναι και αυτοί που κυκλοφορούν ανάμεσα μας, αυτοί που το «παίζουν» άνετοι και ωραίοι…Που πιστεύουν ότι μιλούν εκεί που πρέπει κι’ όταν πρέπει…Που ανοίγουν το στόμα τους και νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα…Ότι μπορούν να εξαπατήσουν τον άλλο με τα ωραία υποσχόμενα λόγια τους γεμάτα ψευτιά και υποκρισία.
Γιατί δυστυχώς, από αυτούς τους γλοιώδες και ψεύτικους τύπους υπάρχουν πολλοί, είναι αμέτρητοι και σιχαμεροί. Είναι αυτοί που φορούν μια μάσκα και πίσω τους κρύβεται η ψευτιά… η απέχθεια και η αηδία…Είναι αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που κάποτε μπορεί να αγαπήθηκαν πολύ…