Πώς γίνεται να απλώνεις το χέρι σου σε μια γυναίκα και να της αφαιρείς τη ζωή, χωρίς να νιώθεις ούτε ίχνος ευαισθησίας ή ανθρωπιάς; Πώς είναι δυνατόν ένας άντρας να σκοτώνει μια μητέρα, μπροστά στα μάτια του ίδιου της του παιδιού, και να μην συγκλονίζεται ούτε για μια στιγμή;
Μια πράξη που καταστρέφει όχι μόνο μια ζωή, αλλά και το παιδί που χάνει τη μητέρα του, την οικογένεια και το κοινωνικό περιβάλλον γύρω της. Τέτοιες στιγμές υπενθυμίζουν πόσο εύθραυστη είναι η ζωή και πόσο βαθιά η τραγωδία όταν η βία γίνεται προσωπική και αδιανόητη. Η κοινωνία της Κύπρου παρακολουθεί συγκλονισμένη. Για άλλη μια φορά, η βία, η ζήλια, ο εγωισμός και η απανθρωπιά γίνονται αιτία να σβήσει μια ζωή. Και για άλλη μια φορά, επιχειρείται να δοθούν δικαιολογίες: «Σάλεψε ο νους του», «Δεν το ήθελε». Όμως, σε καμία περίπτωση, η δολοφονία μιας γυναίκας δεν μπορεί να βρει δικαιολογία. Αν δεν αντέχεις έναν άνθρωπο, απλώς φεύγεις. Δεν σκοτώνεις. Δεν παίζεις τον ρόλο του Θεού, ούτε αποφασίζεις για τη ζωή ενός άλλου.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Γιατί αν η «δύναμη» ενός άντρα κρύβεται στα φονικά του χέρια, τότε δεν μιλάμε για άντρα. Μιλάμε για κάτι άλλο – για ένα πρόσωπο που το μόνο που ξέρει είναι να κυριαρχεί με τους μυς και την απανθρωπιά του. Η βία δεν είναι δείγμα δύναμης, αλλά αδυναμίας, έλλειψης ανθρωπιάς και ανικανότητας να σεβαστείς τη ζωή ενός άλλου.
Η Ειρήνη δεν είναι απλώς μια ακόμη στατιστική σε μια μαύρη λίστα γυναικοκτονιών. Είναι η 34χρονη γυναίκα που χαμογελούσε, που είχε σχέδια, που ετοίμαζε γενέθλια, που ήθελε να ζήσει. Κι έφυγε με τον πιο άδικο τρόπο.Συγγενείς και φίλοι τη θυμούνται ως έναν άνθρωπο γεμάτο καλοσύνη. Η αδελφή της, σε αποχαιρετιστήριο μήνυμα στα κοινωνικά δίκτυα, μιλά για τον πόνο της απώλειας:
«Αγαπούλα μου δεν το πιστεύω έφυγες τόσο ξαφνικά, τόσο άδικα. Στις 20 του μήνα ήταν να γιορτάσουμε τα γενέθλιά σου… Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ. Η απουσία σου είναι απερίγραπτη».
Όταν αφαιρείς τη ζωή ενός ανθρώπου που δεν είναι μόνο παιδί ή αδελφή, αλλά και μητέρα ενός παιδιού, η πράξη αποκτά διπλό τραγικό χαρακτήρα. Η απώλεια δεν αφορά μόνο την οικογένεια και τους φίλους· αφορά και την κοινωνία που βλέπει να καταρρέει ένα μικρό σύμπαν μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα.
Η Ειρήνη Παπακίστα δεν ήταν απλώς ένα όνομα σε ειδησεογραφικό δελτίο. Ήταν η ζωή ενός παιδιού, η φροντίδα μιας οικογένειας, η παρουσία μιας μητέρας που χάθηκε άδικα και βίαια. Κανένα πάθος, ζήλια ή εγωισμός δεν μπορεί να δικαιολογήσει κάτι τέτοιο.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
