Η είδηση για την εισαγωγή του Γιώργου Μαζωνάκη σε ψυχιατρική κλινική προκάλεσε συζητήσεις, απορίες και –δυστυχώς– εικασίες. Όμως πίσω από τα φώτα, τα μικρόφωνα και τις επιτυχίες, κρύβεται πάντα ένας άνθρωπος. Ένας άνθρωπος που, όπως όλοι, μπορεί να πληγωθεί όταν η εμπιστοσύνη του προδοθεί.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Δεν είναι μυστικό ότι η ψυχική ηρεμία ενός ατόμου μπορεί να κλονιστεί γρήγορα, ειδικά όταν εκείνοι που θεωρεί φίλους ή υποστηρικτές του αποδεικνύονται «ξένοι» με προσωπικές ατζέντες. Η προδοσία δεν είναι πάντα θεαματική μπορεί να έρθει με χαμόγελα, με ψεύτικες υποσχέσεις, με εκείνη την αδιόρατη αίσθηση ότι κάτι δεν πάει καλά – αλλά αργείς να το παραδεχτείς. Η σιωπή, σε τέτοιες περιπτώσεις, δεν είναι εύκολη. Όταν κάποιος σε κοροϊδεύει κατάμουτρα και μάλιστα σε χαρακτηρίζει υπερβολικό ή «ανεγκέφαλο», το πλήγμα δεν είναι μόνο προσωπικό είναι υπαρξιακό. Σε κάνει να αμφισβητείς όχι μόνο τους άλλους, αλλά και τον ίδιο σου τον εαυτό.
Η ιστορία του Μαζωνάκη –όσο κι αν δεν γνωρίζουμε όλες τις λεπτομέρειες– μας υπενθυμίζει κάτι πολύ απλό αλλά και πολύ σκληρό: η εμπιστοσύνη είναι σαν μια λεπτή κλωστή. Όταν σπάσει, δύσκολα ξαναδένει. Και τότε, η ψυχή καλείται να βρει ξανά ισορροπία, μακριά από τα φώτα, τις σκηνές και τα χειροκροτήματα.
Η ψυχική ηρεμία δεν είναι δεδομένη. Μπορεί να κλονιστεί εύκολα, καμιά φορά από λόγια, άλλες φορές από πράξεις που δεν τις περιμένεις. Συχνά, το πλήγμα έρχεται όχι από αγνώστους, αλλά από ανθρώπους που πίστευες πως σε αγαπούν και σε στηρίζουν. Η προδοσία από κοντινούς σου είναι σαν ένα αόρατο μαχαίρι: δεν το βλέπεις να πλησιάζει, αλλά το νιώθεις βαθιά όταν σε αγγίξει. Δεν χρειάζεται μεγάλος θόρυβος για να διαλυθεί η εσωτερική ισορροπία αρκεί η συνειδητοποίηση ότι εμπιστεύτηκες λάθος ανθρώπους, σε λάθος στιγμές. Και τότε η σιωπή γίνεται βαριά. Πώς να μην μιλήσεις όταν σε κοροϊδεύουν κατάμουτρα; Πώς να μείνεις ατάραχος όταν σε μειώνουν, χαρακτηρίζοντάς σε υπερβολικό ή και ανεγκέφαλο;
Η εμπιστοσύνη είναι σαν μια λεπτή κλωστή. Όσο τη φροντίζεις, μένει δυνατή. Όμως, όταν σπάσει, δεν επισκευάζεται εύκολα – και ακόμα κι αν τη δέσεις ξανά, η ένωση θα είναι πάντα εμφανής. Γι’ αυτό, η προστασία της ψυχικής μας ηρεμίας είναι ζήτημα επιβίωσης. Η αλήθεια είναι πως όλοι έχουμε όρια. Και το πιο γενναίο βήμα που μπορεί να κάνει κανείς, είναι να παραδεχτεί ότι χρειάζεται χρόνο, χώρο και φροντίδα για να ξαναβρεί την ισορροπία του. Γιατί οι πιο βαριές πληγές δεν είναι αυτές που φαίνονται είναι εκείνες που μένουν μέσα μας και ζητούν θεραπεία.
Ας αναλογιστούμε ότι σε πολλά σπίτια, δίπλα στο κομοδίνο, υπάρχουν κουτιά με αντικαταθλιπτικά ή χάπια για το άγχος και κανείς δεν ξέρει τι μάχη δίνει ο κάθε άνθρωπος μέσα του.
Δυστυχώς, οι ειδικοί επισημαίνουν πως η ψυχική υγεία εξαρτάται από πολλούς παράγοντες. Εκεί που χρειάζεται αγάπη και στήριξη, τα λόγια των άλλων μπορούν να πληγώσουν ακόμη περισσότερο. Σήμερα είδα ανθρώπους να χλευάζουν τον δημοφιλή καλλιτέχνη, σχολιάζοντας πως «φαινόταν ότι είχε θέμα». Ο χλευασμός και τα υποτιμητικά σχόλια τύπου «τρελός» δεν έχουν καμία θέση σε μια ευαισθητοποιημένη κοινωνία.
Άλλωστε, στην ψυχολογία λένε ότι οι πιο δυνατοί άνθρωποι είναι οι ευαίσθητοι. Όχι οι αναίσθητοι, ούτε αυτοί που παριστάνουν τους καλούς και συμπονετικούς. Όχι όσοι κρατούν κακίες, εγωισμούς ή κρυφές ιστορίες. Στο κάτω-κάτω, δικαίωμα του καθενός είναι να ζει όπως θέλει όχι όμως να τον κρίνουν άτομα που φορτώνουν στους άλλους τα δικά τους λάθη και παραλείψεις.
Η ψυχική ηρεμία είναι μια λεπτή κλωστή. Κι αν κοπεί, δύσκολα ξαναδένει. Η σιωπή δεν είναι λύση — η μόνη σιωπή που αξίζει είναι εκείνη των ανθρώπων που χλευάζουν, που κάνουν ότι δεν ξέρουν και κοροϊδεύουν μπροστά στα πρόσωπα των άλλων. Δεν γίνεται να γνωρίζεις κάποιον και να τον αγνοείς. Αυτό δείχνει πως το μόνο που είχες μέσα σου ήταν μια ψεύτικη εικόνα. Ο ήρεμος άνθρωπος, αργά ή γρήγορα, θα ξεσπάσει. Και τότε, καλύτερα να του σταθείς, παρά να τον κατηγορήσεις.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
