Με ένα βαθυστόχαστο κείμενο ο ηθοποιός Τζούλιο Φίλιππο Ντ’ Ερρίκο θέλησε να πει μια ιστορία στους διαδικτυακούς του φίλους γραμμένη από την ψυχή του. Αυτές τις ημέρες ο γνωστός ηθοποιός βρίσκεται στην Ιταλία και θέλησε να πει μια ιστορία που ενδεχομένως να γίνει μάθημα ζωής για όλους μας και να αντιληφθούμε ότι όλοι είναι διαφορετικοί, όλοι ίσοι και όλοι σημαντικοί…
«Σήμερα. Από μικρός μου άρεσε να μαζεύω πέτρες από την παραλία που μου έκαναν κάτι και να τις πάω σπίτι. Χθες βρέθηκα στην παραλία di Baia dei Mergoli στην περιοχή Puglia – Gargano που είναι οι ρίζες του πατέρα μου. Μια παραλία υπέροχη, με γαλανό καθαρό νερό, όπου διασχίζεις το δάσος για να πας και είναι γεμάτη με βότσαλα. Και εκεί που άρχισε να συννεφιάζει κατά τις 6, άρχισα να ανακατεύω τα βότσαλα και να τα περιεργάζομαι πολύ προσεκτικά. Ανακάλυπτα τα χρώματα, τα σχήματα και τα μεγέθη τους και ξαφνικά μου έρχεται η ιδέα να ξεχωρίσω τις πετρούλες σε κατηγορίες χρωμάτων. Κι έτσι όπως ξεκινάω να ξεχωρίζω – πρώτα ξεκίνησα με τις καφέ που φαίνονται σαν ώμο κρέας- κάνω τον εξής συνειρμό. Αυτές οι πολύχρωμες πέτρες είναι ακριβώς όπως είμαστε εμείς οι άνθρωποι. Κι όσο ξεχωρίζω σε χρώματα τις πέτρες, σκέφτομαι. Φαινομενικά ανήκουν στην ίδια κατηγορία -στο μαύρο χρώμα για παράδειγμα, αλλά δεν είναι ίδιες. Μοιάζουν αλλά δεν είναι ίδιες. Όπως εμείς οι άνθρωποι.
Και συνεχίζω να σκέφτομαι καθώς μαζεύω και ξεχωρίζω. Πόσο μονότονο θα ήταν αν όλες αυτές οι πέτρες που βλέπω μπροστά μου είχαν το ίδιο χρώμα. Όλες μαζί, μπλεγμένες μεταξύ τους δίνουν αυτό το κιτρινοκαφεασπρομαυρό – πολύχρωμο χρώμα. Αν τις κοιτάξεις όμως από πολύ κοντά, η κάθε μία από αυτές κρύβει κάτι ξεχωριστό και μοναδικό. Όλοι διαφορετικοί, όλοι ίσοι, όλοι σημαντικοί!».
