Μετά τον σάλο που προκλήθηκε με την παύση της δικαστού Ντόριας Βαρωσιώτου, το Ανώτατο Δικαστήριο τηρεί σιγή ιχθύος για το τι μέλλει γενέσθαι, ενώ η ίδια έχει το δικαίωμα να ασκήσει έφεση μέχρι τις 15 Ιουλίου. Σεβόμενοι τη διαδικασία και το θεσμικό πλαίσιο, οφείλουμε να παρατηρήσουμε πως για άλλη μια φορά η κοινωνία ζητά απαντήσεις σε ερωτήματα που μένουν μετέωρα.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Δεν είμαι νομικός για να αντικρούσω απόψεις ειδικών, μα ως απλός πολίτης παρατηρώ πως δημιουργείται μια σύγχυση γύρω από τα γεγονότα. Άνθρωποι που δεν γνωρίζουν προσωπικά την κ. Βαρωσιώτου, σπεύδουν να εκφράσουν απόψεις με βάση δικά τους συμφέροντα ή πεποιθήσεις, πολλές φορές αβασάνιστα, αγνοώντας τη σοβαρότητα του ζητήματος. Ακούστηκε ότι η δικαστής ήταν «αντιδραστική». Εδώ, όμως, αξίζει να αναρωτηθούμε: τι σημαίνει αντιδραστικότητα μέσα στις αίθουσες Δικαστηρίων; Τι σημαίνει αντιδραστικότητα στο Δημόσιο;
Από μικρά παιδιά μας έλεγαν: «Να έχεις άποψη και να τη λες». Μας το δίδαξαν ως στοιχείο της Δημοκρατίας, να μιλάμε χωρίς φόβο, με επιχειρήματα και με σεβασμό στον συνομιλητή, ακόμη κι αν διαφωνεί. Αν αυτό ονομάζεται «αντιδραστικότητα» και θεωρείται αρνητικό προσόν, τότε μάλλον έχουμε μπερδέψει τι σημαίνει ελευθερία σκέψης στον δημόσιο διάλογο και στους θεσμούς.
Γιατί ανέθεσαν σε μια «άπειρη» δικαστή μια τόσο σοβαρή υπόθεση, όπως αυτή του Θανάση, να βγάλει απόφαση;
Η υπόθεση της κ. Βαρωσιώτου αγγίζει θεμελιώδεις αρχές της Δικαιοσύνης και της Δημοκρατίας. Όμως ένα άλλο ζήτημα που με προβληματίζει είναι το εξής: Γιατί ανέθεσαν σε μια «άπειρη» δικαστή μια τόσο σοβαρή υπόθεση, όπως αυτή του Θανάση, να βγάλει απόφαση; Αφού θεωρούσαν, κατά την άποψή τους, ότι δεν είχε τα προσόντα να την τεκμηριώσει σωστά, γιατί την έβαλαν σε αυτή τη θέση; Από όσο ξέρω, όταν ξεκινάς σε μια δουλειά, δεν σε ρίχνουν στα βαθιά για να πνιγείς. Προσπαθούν να σε καθοδηγήσουν, ναι, αλλά όχι να σου επιβάλλουν άποψη. Γιατί τότε, δεν μιλάμε για καθοδήγηση. Μιλάμε για χειραγώγηση. Όλα αυτά είναι απορίες ενός απλού πολίτη, που δεν έχει γνώση του τι πραγματικά συμβαίνει πίσω από τις κλειστές πόρτες των Δικαστηρίων και πώς ενεργούν όσοι έχουν εξουσία. Αν θέλετε να με ρωτήσετε για το τι γίνεται στο επάγγελμα που κατέχω, εκεί ναι, θα σας απαντήσω χωρίς δισταγμό. Στο δικό μου πεδίο γνωρίζω, όπως γνωρίζουν και οι δικαστές στο δικό τους. Όμως σε μια Δημοκρατία, ο πολίτης έχει το δικαίωμα να ρωτά. Και να απορεί.
Δεν είναι δική μου θέση να κρίνω την ουσία της υπόθεσης, ούτε να υπερασπιστώ ή να καταδικάσω κανέναν. Εκείνο που θεωρώ υγιές για μια Δημοκρατία είναι να γνωρίζουν οι πολίτες τους λόγους για τους οποίους απομακρύνεται ένας δικαστής από το λειτούργημά του, ειδικά όταν η απομάκρυνση αφορά πρωτόδικη δικαστή με εμπλοκή σε υποθέσεις που συγκέντρωσαν δημόσιο ενδιαφέρον, όπως αυτή του Θανάση Νικολάου.
Το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο πήρε ομόφωνα την απόφαση παύσης της δικαστού, επικαλούμενο δικαστική κρίση για τη διετία που υπηρέτησε, χωρίς να διαρρεύσουν οι λόγοι. Σύμφωνα με πληροφορίες, η υπόθεση φαίνεται να σχετίζεται με τη συμπεριφορά της καθ’ έδρας και πιθανές νομικές αστοχίες στις αποφάσεις της, μα αυτά παραμένουν ανεπιβεβαίωτα. Αν τελικά ασκήσει έφεση, η απόφαση αναστέλλεται έως ότου εκδοθεί τελεσίδικη απόφαση.
Όταν, όμως, ο τέως πρόεδρος του Παγκύπριου Δικηγορικού Συλλόγου δηλώνει πως «παραβιάστηκε η αρχή της φυσικής δικαιοσύνης, ότι πρέπει να ακούσεις κάποιον προτού τον απολύσεις», δεν μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια. Ούτε μπορούμε να αγνοούμε τη δημόσια απαίτηση για διαφάνεια. Αν το ίδιο το Ανώτατο δεν δημοσιοποιεί έστω συνοπτικά τους λόγους της απόφασης, παραμένει ένα κενό που δηλητηριάζει την εμπιστοσύνη του πολίτη στη Δικαιοσύνη. Κλείνω με την προσωπική μου άποψη, με σεβασμό προς όλους:
Δεν ζητούμε ονόματα, παρασκηνιακές λεπτομέρειες ή προσωπικά δεδομένα. Ζητούμε δικαιοσύνη με διαφάνεια και δικαίωμα στην έκφραση άποψης χωρίς φόβο. Αν ένας δικαστής απομακρύνεται, ο πολίτης οφείλει να γνωρίζει γιατί, ώστε να προστατεύεται το κύρος της Δικαιοσύνης και το θεμέλιο της Δημοκρατίας.
Αν τελικά «αντιδραστικότητα» σημαίνει να έχεις άποψη, να την υποστηρίζεις με επιχειρήματα και να μην υποκύπτεις σε πιέσεις, τότε ίσως αυτός ο τόπος να χρειάζεται λίγη περισσότερη «αντιδραστικότητα» για να προχωρήσει.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
