Ήταν 18 Ιουνίου 2014, όταν ο Κλεόπας Κουλουμά, ο οποίος ήταν μόλις δεκατεσσάρων ετών βίωσε γεγονότα που δεν μπορεί να περιγράψει ο ανθρώπινος νους. Όταν εκείνος και η τότε 9χρονη αδελφή του και η μητέρα τους, μετέβησαν στο σπίτι του πατέρα τους, τον οποίο είχαν εγκαταλείψει πρόσφατα λόγω βίας που τους ασκούσε, τους πυροβόλησε σκοτώνοντας την μητέρα του και την αδελφή του.
Ο πατέρας του, τον κυνήγησε στους δρόμους του Στροβόλου μέχρι που μια σφαίρα έπληξε τον μικρό Κλεόπα στον ώμο και αυτός έπεσε στο έδαφος. Προσποιήθηκε ότι ήταν νεκρός και ο πατέρας του αυτοπυροβολείται. Ο μόνος επιζώντας της οικογενειακής τραγωδίας. Ο 14χρονος Κλεόπας μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο όπου έπεσε σε κώμα, ωστόσο, σήμερα, εφτά χρόνια μετά την οικογενειακή τραγωδία, στάθηκε στα πόδια του και προσπαθεί να κτίσει τη ζωή που ονειρεύεται. Σε μια μακροσκελή ανάρτησή του, ο Κλεόπας Κουλουμά, συνεχίζει να ονειρεύεται.
«Τα χρόνια περνάνε τόσο γρήγορα αλλά η μνήμη και η ψυχή μου μένει στάσιμη. Θυμάμαι σαν χθες το πόσο άδικα τελείωσε η ζωή μου. Το ποσό́ βάναυσα και ξαφνικά χάθηκαν οι άνθρωποι μου, τα μόνα στηρίγματα που είχα στη ζωή. Με θυμάμαι, μέσα σε ένα θάλαμο κλινικής, να προσπαθώ να κάνω όνειρα και να μην μπορώ να σκεφτώ καν αν θα υπάρχει αύριο…. Ακόμη με θυμάμαι να στέκομαι πάνω από τον τάφο σας και να σας υπόσχομαι πως για να μείνω πίσω θα έχει τον λόγο του, πως θα προχωρήσω και θα φτάσω όσο πιο ψηλά γίνεται για να σας κάνω περήφανες. Και να ‘μαι τώρα 7 χρόνια μετά… 7 ολόκληρα χρόνια χωρίς εσάς αλλά μαχητής και πιο δυνατός.
Περήφανος τόσο για εσάς όσο και για εμένα. Περήφανος που υπήρξατε ένα κομμάτι της ζωής μου, που θα με συντροφεύει πάντα. Είμαι σίγουρος πως είστε δίπλα μου και ας μην σας βλέπω. Είμαι σίγουρος πως από εκεί ψηλά βλέπετε πόσο μεγάλη αγάπη έχει ο κόσμος προς το πρόσωπο σας και προς το πρόσωπο μου. Σας έχουν μέσα στην καρδιά τους και αυτοί, αλλά και ως παράδειγμα δύναμης. Είμαι σίγουρος πως αποτελέσατε έμπνευση, πολύς κόσμος πήρε δύναμη από εσάς. Βοηθήσατε στο να μιλά έγκαιρα και χωρίς φόβο για την οποιαδήποτε μορφή βίας δέχεται. Προστατεύσατε πολλές ζωές, θυσιάζοντας την δική σας. Δεν θα ξεχάσω ποτέ μου την μέρα που είδα μια κοπέλα να διαδηλώνει ενάντια στην βία και να κρατάει σε ένα χαρτόνι ψηλά και με περηφάνια το όνομα σου, Μάνα για εμένα ήταν η μεγαλύτερη τιμή. Ο κάθε ένας περνάει τα δικά του προβλήματα, άλλοι μικρά, άλλοι μεγάλα. Σημασία έχει να βγαίνουμε απ’ όλα πιο δυνατοί και να συνεχίζουμε μπροστά. Τα μηνύματα που παίρνω καθημερινά με συγκινούν και σας ευχαριστώ όλους μέσα από την καρδιά μου και κυρίως ευχαριστώ όλους τους στενούς μου φίλους, που χωρίς εσάς δεν πιστεύω ότι θα είχα τόση δύναμη…».
