Και έρχεται κάποτε η στιγμή, που αποφασίζεις να βάλεις μια «κόκκινη» γραμμή και να σβήσεις από τη ζωή σου ότι σε πίκρανε. Μια γραμμή που χαράσσουμε για να δείξουμε ότι πλέον δεν θέλουμε να την προσπεράσει κανένας, γιατί έχουμε διαπιστώσει ότι οι άνθρωποι αλλάζουν, φεύγουν και απομακρύνονται, όταν βαρεθούν, κουραστούν και νοιώσουν ότι πιέζονται.
Μια «κόκκινη» γραμμή, λοιπόν, σε όλους και σε όλα. Μια γραμμή, που στην τελική έπρεπε να την τραβήξεις, εσύ και όχι οι άλλοι. Γιατί, το περίμενες ότι θα γίνει αλλά δεν το πίστευες, γιατί θεωρούσες ότι κάποια άτομα, πότε δεν θα σε «πουλήσουν».
Κι’ όμως, έπεσες έξω στο μέγιστο βαθμό…Οι συνήθειες δεν αλλάζουν, ούτε η τακτική του κάθε ενός…Δεν αλλάζει ο χαρακτήρας, απλά ο άνθρωπος ωριμάζει και βλέπει κάπως διαφορετικά κάποια πράγματα. Όταν φτάσεις σε μια ηλικία που πρέπει εσύ ο ίδιος να διδάξεις στα παιδιά και εγγόνια σου, το σωστό και το λάθος, το πρέπει και το γιατί…τότε εκεί πρέπει να ξεκινάς να βάζεις μια «κόκκινη» γραμμή .
Αλλά δεν το κάνεις, γιατί έτσι έχεις μάθει και θεωρείς ότι είναι το σωστό. Δεν σε κυριαρχεί η λογική παρά μόνο το συναίσθημα και ο ενθουσιασμός ο οποίος κρατά ίσως ένα –δύο-τρία χρόνια. Και μετά…προσπαθείς να βάλεις μια «κόκκινη» γραμμή, χωρίς όμως να έχεις σκεφτεί ότι πίσω σου έχεις ήδη πληγώσει ανθρώπους. Μια «κόκκινη» γραμμή που στην τελική, εσύ πρέπει να μάθεις να χαράζεις…