Στην Κύπρο, η κατάσταση με τους συμβασιούχους εκπαιδευτικούς αποκαλύπτει μια θλιβερή πραγματικότητα ακόμη και όταν η ζωή ενός ανθρώπου βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση, η πολιτεία φαίνεται να βλέπει μόνο αριθμούς και όχι ανθρώπους.
Σύμφωνα με το Αlphanews, μια καρκινοπαθής εκπαιδευτικός Δημοτικής Εκπαίδευσης, η οποία διαμένει στην ύπαιθρο της επαρχίας Λευκωσίας, καλείται να ταξιδεύει καθημερινά 70 χιλιόμετρα μέχρι την Ορεινή Λεμεσό για να μεταβεί στο σχολείο, ενώ ταυτόχρονα υποβάλλεται σε απαιτητικές χημειοθεραπείες. Η ίδια, όπως και πολλοί άλλοι συμβασιούχοι, δεν μπορεί να επικαλεστεί ιατρικούς λόγους για να τοποθετηθεί πιο κοντά στην κατοικία της, σε αντίθεση με τους μόνιμους συναδέλφους της.
Το δίλημμα είναι δραματικό να επιλέξει περιορισμένες επιλογές για τοποθέτηση κοντά στο σπίτι, ρισκάροντας να μην βρει εργασία, ή να επιλέξει περισσότερες επιλογές, ελπίζοντας σε μια πιο κοντινή τοποθέτηση, και να καταλήξει τελικά στην 44η επιλογή της – το πιο μακρινό σχολείο από την οικία της. Φέτος, μάλιστα, το νέο ηλεκτρονικό σύστημα δεν επιτρέπει καν την υποβολή ένστασης, ενώ η απόρριψη μιας θέσης σημαίνει αποκλεισμό από κάθε επόμενη προκήρυξη μέσα στη χρονιά.
«Υπάρχει σοβαρός κίνδυνος, με τα δεδομένα της υγείας μου, να είναι σχεδόν ανέφικτο να διανύω 69 χιλιόμετρα από την έδρα μου προς την ορεινή Λεμεσό και ταυτόχρονα να κάνω τις αναγκαίες χημειοθεραπείες».
Όπως εξηγεί η ίδια στο Αlphanews, «υπάρχει σοβαρός κίνδυνος, με τα δεδομένα της υγείας μου, να είναι σχεδόν ανέφικτο να διανύω 69 χιλιόμετρα από την έδρα μου προς την ορεινή Λεμεσό και ταυτόχρονα να κάνω τις αναγκαίες χημειοθεραπείες». Η εκπαιδευτικός δεν ζητά ρουσφέτι. Ζητά απλώς μια ανθρώπινη προσέγγιση, ώστε οι ίδιοι άνθρωποι που δίνουν καθημερινά μάχη με την υγεία τους να μην εξαναγκάζονται σε ακραίες λύσεις.
Από τη πλευρά της, η ΠΟΕΔ τονίζει πως πρέπει να λαμβάνονται υπόψη όλοι οι ειδικοί λόγοι που προβλέπονται από τη νομοθεσία για τους μόνιμους εκπαιδευτικούς (ιατρικοί λόγοι, εγκυμοσύνη, φροντίδα βρέφους κάτω των 12 μηνών) και για τους έκτακτους εκπαιδευτικούς, χωρίς να καταστρατηγείται η σειρά στους καταλόγους διοριστέων. Όπως αναφέρει η Πρόεδρος της ΠΟΕΔ, Μύρια Βασιλείου: «Δεν είμαστε μόνο αριθμοί, είμαστε κι άνθρωποι. Κάποιοι έχουν ιδιαιτερότητες που δεν τους επιτρέπουν να δουλέψουν μακριά».
Το ζήτημα δεν αφορά μόνο την εκπαιδευτικό που δίνει τη δική της μάχη με τον καρκίνο, αλλά όλους όσους, σε μια χώρα που έχει την παιδεία και τον πολιτισμό της ψηλά, βρίσκονται σε αδιέξοδο λόγω ενός αυστηρά αριθμητικού, χωρίς ανθρωπιά, συστήματος. Η αύξηση των μόνιμων οργανικών θέσεων, όπως τονίζει η ΠΟΕΔ, θα δώσει τη δυνατότητα στους ανθρώπους αυτούς να διεκδικήσουν τοποθέτηση κοντά στον τόπο τους και να εργαστούν αξιοπρεπώς, χωρίς να βάζουν σε κίνδυνο την υγεία τους. Η ιστορία αυτή δείχνει ξεκάθαρα ότι στην Κύπρο, ακόμη και σήμερα, η λογική και η ανθρωπιά φαίνεται να μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα όταν συναντούν τη γραφειοκρατία. Και αυτό, όταν πρόκειται για ανθρώπινες ζωές, δεν μπορεί να συνεχιστεί.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
