Κάποτε προτεραιότητα του Γιάννη Κότσιρα ήταν η δουλειά του, μόλις όμως έγινε πατέρας όλα τα άλλα μπήκαν σε δεύτερη μοίρα. Ο ταλαντούχος ερμηνευτής βρέθηκε στην εκπομπή «Μαμάδες» και στη στήλη «Μπαμπά μίλα» με δημοσιογράφο την Ζωή Κρονάκη, και μίλησε για τα παιδικά του χρόνια αλλά και για την οικογένεια του.
«Μέχρι τη γέννηση των παιδιών μου η δουλειά μου ήταν το παν. Τα πάντα έρχονταν δεύτερα. Ξαφνικά αυτό αντιστράφηκε. Στον βωμό του να είναι καλά τα παιδιά μου κι εγώ μαζί τους δεν υπολογίζω τίποτα». Μιλώντας, για τη συμβίωση του με τους δύο γιους εξομολογήθηκε ότι είναι πολύ άτακτοι, θυμίζοντας του, την δική του παιδική ηλικία. «Είναι δύσκολη η συμβίωση στο σπίτι. Προσπαθώ να καταλάβω από το βλέμμα πότε θα σκαρφαλώσουν στο φωτιστικό πριν πέσει αυτό και τα πλακώσει. Σαν παιδί ήμουν διαβολάκι. Ήμουν πολύ άτακτος, πειραχτήρι, έκανα διάφορα».
Ο ίδιος μεγάλωσε με έναν πατέρα ο οποίος ήταν απών λόγω της δουλειάς του ως ναυτικός «Ο πατέρας μου ήταν ναυτικός οπότε δεν τον έζησα πολύ. Μέχρι μία ηλικία ο πατέρας μου έλειπε για χρόνια. Οι γονείς μου έφυγαν από τη ζωή, όσο περνάει ο καιρός η απώλεια είναι και πιο δύσκολη. Όσο μεγαλώνουν τα παιδιά που έχω ανάγκη να τους συμβουλευτώ αυτό δεν υπάρχει και είναι πολύ στενάχωρο, ακούγεται ρομαντικό αλλά για έναν άντρα η ορφάνια έρχεται με τον θάνατο της μητέρας του. Εκεί νιώθεις πραγματικά ορφανός».
«Για Εναν Αντρα η ορφΑνια Ερχεται με τον θΑνατο της μητΕρας του. ΕκεΙ νιΩθεις πραγματικΑ ορφανΟς».
Ο Γιάννης Κότσιρας δεν ήθελε τα παιδιά του να νοιώθουν την έλλειψη του πατέρα, ενώ διευκρινίζει ότι ο πατέρας του δεν ήθελε να ασχοληθεί με την μουσική. «Όταν ζούσε είχαμε μία αντιπαράθεση γιατί ήθελε να γίνω κι εγώ ναυτικός. Και του έλεγα ότι δεν ήθελα να γίνω ναυτικός για να λείπω από το σπίτι και έγινα χειρότερος. Ο πατέρας μου αντέδρασε επειδή ήθελα να ασχοληθώ με τη μουσική. Οι παλαιότεροι θεωρούσαν ότι δεν είναι καλός δρόμος, ότι είναι καραγκιοζιλίκια. Και μάλιστα του είχα πει “κάποια μέρα θα πληρώνεις να με δεις” κι όταν ήρθε πρώτη φορά να με δει τον έβαλα και πλήρωσε και την επόμενη ημέρα πήγα και του αγόρασα ένα κοστούμι δώρο. Το 1996 που έβγαλα τον πρώτο μου δίσκο, του το έστειλα στην Ιαπωνία. Έκλαιγε τρεις ημέρες όταν άκουσε τον πρώτο μου δίσκο στο πλοίο που ταξίδευε».
