Στην καρδιά του Αρχάγγελου, μια μεταλλική καρέκλα στη μέση ενός πολυσύχναστου δρόμου με έκανε να σταματήσω, να κοιτάξω γύρω μου και να αναρωτηθώ πού πηγαίνει ο κόσμος μας. Τόσο απλό – μια καρέκλα – και όμως τόσο παράλογο. Ένα αντικείμενο που κανείς δεν τοποθέτησε με κακή πρόθεση (θέλω να πιστεύω), αλλά που θα μπορούσε να προκαλέσει ατύχημα, έγινε καθρέφτης της καθημερινής μας αναισθησίας.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Κατευθυνόμενη προς τον προορισμό μου, παρατήρησα μια γυναίκα να κάθεται στο αυτοκίνητό της, έτοιμη να ξεκινήσει. Μπροστά, στη μέση του δρόμου, βρισκόταν μια καρέκλα. Αντί να σταματήσει και να μετακινήσει το εμπόδιο, έκανε έναν ελιγμό για να την αποφύγει και συνέχισε την πορεία της. Τρία ακόμη αυτοκίνητα πέρασαν δίπλα από την καρέκλα με μικρούς ελιγμούς, δείχνοντας αδιαφορία, χωρίς να σταματήσουν ούτε για μια στιγμή. Στάθηκα στη μέση του δρόμου, παρκάροντας το αυτοκίνητό μου, ελπίζοντας ότι κάποιος θα είχε τη συνείδηση και την ευγένεια να βοηθήσει, μετακινώντας την καρέκλα έστω και πάνω στο πεζοδρόμιο.
Δεν ξέρω πώς βρέθηκε εκεί – αν κάποιος την πέταξε στη μέση του δρόμου ή αν απλώς έπεσε από κάποιο αυτοκίνητο (τραγικό, καθώς θα μπορούσε να πέσει πάνω σε οποιονδήποτε). Τελικά, μόνο η επόμενη οδηγός σταμάτησε. Κοίταξε, κατάλαβε τι προσπαθούσα να κάνω και μου έγνεψε καταφατικά με το χέρι της. Από τους τέσσερις οδηγούς που πέρασαν, μόνο μία είχε την καλοσύνη να σταματήσει.
Κι όμως, κανείς δεν σταμάτησε. Κανείς δεν σκέφτηκε να κάνει τον κόπο να τη μετακινήσει. Λες και η ζωή συνεχίζεται κανονικά, αρκεί να κάνουμε έναν μικρό ελιγμό για να αποφύγουμε το πρόβλημα – όχι να το λύσουμε. Ίσως αυτό να είναι το πιο θλιβερό κομμάτι η σιωπηλή αποδοχή ότι «δεν είναι δική μας δουλειά».
Δεν μιλάμε για αυτοκινητόδρομο, όπου η ταχύτητα και ο κίνδυνος είναι προφανείς. Μιλάμε για έναν δρόμο συνοικίας – πολυσύχναστο, ναι, αλλά όχι επικίνδυνο με τον τρόπο που θα περίμενε κανείς. Και όμως, κανείς δεν σταμάτησε να σκεφτεί τον άλλο. Κανείς δεν αναρωτήθηκε: «Τι θα γίνει αν συμβεί κάτι;» Αυτό που με συγκλόνισε περισσότερο δεν ήταν η καρέκλα. Ήταν η αναισθησία που έβλεπα γύρω μου. Πόσο έχουμε απομακρυνθεί από την ανθρωπιά, την κατανόηση, την αλληλεγγύη; Πόσο συχνά κινούμαστε σαν ρομπότ, κοιτάζοντας μόνο τη δική μας ασφάλεια και τις δικές μας ανάγκες, αδιαφορώντας για τον συνάνθρωπο; Πόσο εύκολα αφήνουμε τη ζωή να γίνει ένα παιχνίδι επιβίωσης για τον καθένα μόνο του;
Αν εγώ ή κάποιος άλλος δεν σταματούσε εκείνη τη στιγμή, αν δεν υπήρχε η συνείδηση της οδηγού που σταμάτησε, ένα απλό εμπόδιο θα μπορούσε να γίνει ατύχημα. Και τότε, θα ήταν αργά για να αναρωτηθούμε για το ποιος φταίει, ποιος είχε δίκιο ή ποιος ήταν πιο προσεκτικός. Τότε, το μόνο που θα μένει θα ήταν η θλίψη για το απρόσεκτο, το ανέλπιστο, το απολύτως ανθρώπινο λάθος.
Αυτό το μικρό περιστατικό με έκανε να σκεφτώ ότι ζούμε στον κόσμο μας, απομονωμένοι, κοιτώντας μόνο τον εαυτό μας, ξεχνώντας ότι γύρω μας υπάρχουν άνθρωποι που κινδυνεύουν εξίσου με εμάς. Και η καθημερινότητα μας έχει γίνει τόσο μηχανική, τόσο απόμακρη, που ακόμα και μια μεταλλική καρέκλα στη μέση του δρόμου δεν ξυπνάει τη συνείδηση, δεν προκαλεί σκέψη.Σήμερα, μια καρέκλα με έκανε να σταματήσω, να σκεφτώ και να θυμηθώ ότι η ζωή μας δεν είναι μόνο δική μας. Είναι κοινή. Και αν δεν ξαναμάθουμε να νοιαζόμαστε ο ένας για τον άλλο, αν δεν ξαναμάθουμε να βλέπουμε τον συνάνθρωπο μέσα από τα μάτια μας, ίσως σε κάθε μικρό εμπόδιο να κρύβεται η αρχή μιας αλυσιδωτής αδιαφορίας.
Γιατί στο τέλος, η ζωή δεν είναι να περνάς απλώς δίπλα από την καρέκλα. Είναι να σταματάς, να τη σηκώνεις και να συνεχίζεις τον δρόμο σου λίγο πιο ελαφρύς – ξέροντας ότι έκανες το σωστό.
Ίσως να ακούγομαι αφελής, παράλογη, ονειροπόλα ή όπως αλλιώς θέλετε να με χαρακτηρίσετε. Δεν με νοιάζει. Αυτό που με νοιάζει είναι να μπορώ να κοιτώ τον άλλο στα μάτια και να ξέρει ότι νοιάζομαι πραγματικά. Όχι να πουλώ παραμύθια, όχι να μοιράζω ψεύτικα χαμόγελα και δόσεις αναισθησίας.Γιατί στο τέλος, η ζωή δεν είναι να περνάς απλώς από δίπλα στην καρέκλα. Είναι να σταματάς, να τη σηκώνεις και να συνεχίζεις τον δρόμο σου λίγο πιο ελαφρύς – ξέροντας ότι έκανες το σωστό.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
