Καθ’ οδόν για να βρω τον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Παναγίας Ευαγγελίστρια στο Δάλι σκεφτόμουν πώς ένα 11χρονο παιδί με όρεξη για ζωή μπορεί να φύγει μακριά. Είναι άδικο έλεγα στο εαυτό μου, εκεί που ξεπέρασε εν μέρει την ασθένεια του να φύγει από τη ζωή από κάτι που οποιοσδήποτε μπορεί να πάθει. Όμως, σκέφτηκα ότι ίσως ο Θεός να τον ήθελε στον ουρανό για να γίνει το πιο λαμπρό αστέρι που έχουμε συναντήσει στη ζωή μας.
Ο Ιερός Ναός στάθηκε μικρός για να χωρέσει αυτούς που γνωρίσαν ή και δεν γνωρίσαν από κοντά τον 11χρονο Λάμπρο Καλλένο αλλά έζησαν μαζί του όλη τη διάρκεια της καθημερινότητας του, ιδιαίτερα τις τελευταίες ημέρες μετά το θάνατο του, διαπιστώνοντας ότι ο Λάμπρος Καλλένος ήταν ένα παιδί με πολλά χαρίσματα.
Το χαμόγελο του είναι αυτό που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Όταν η μητέρα του, μου μιλούσε για εκείνον διαπίστωνα ότι όλη αυτή η θετικότητα που έχει, την αντλεί από τον Λάμπρο. Γιατί ο Λάμπρος έδινε δύναμη και θετικότητα στους γονείς του, στην αδελφή του αλλά και όσοι ήταν γύρω του.
Σήμερα, όσοι βρέθηκαν για να αποχαιρετήσουν τον Λάμπρο Καλλένο δεν ήταν ντυμένοι με μαύρα ρούχα, λόγω παράκλησης του ίδιου. Όλοι κρατούσαν από ένα μπαλόνι, κόκκινα, πράσινα, κίτρινα πολύχρωμα όπως το χρώμα που είχε ο ίδιος και η 11χρονη καρδούλα του. Στο επανιδείν, λαμπρό αστέρι δεν θα σε ξεχάσω ποτέ…Στο καλό καλλιτέχνη μου, πειραχτήρι και γελαστό παιδί…Δεν είναι σημασία τα ονόματα που παρευρέθηκαν εκεί για να σε αποχαιρετήσουν, σημασία έχει που “άγγιξες” τις καρδιές μας και μας δίδαξες πολλά. Θα αναφερθώ μόνο στον εκλεκτό συνάδελφο και φίλο, Κωνσταντίνο Κωνσταντίνου, που “ζηλεύω” που ήταν φίλος σου καρδιακός…και χάρις σε αυτόν έμαθε όλη η Κύπρος, τι άξιο, ταλαντούχο, ευαίσθητο και καλόκαρδο παιδί ήσουν…
Υ.Γ. Τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια στους γονείς, στην αδελφή του, αλλά και όσοι τον γνώρισαν, τον έζησαν, βίωσαν όλο αυτό που πέρασε με σθένος και με δύναμη ψυχής. Πάντοτε, θα είσαι ένα φωτεινό αστέρι μέσα στις καρδιές μας…Σας ευχαριστώ μέσα από τη καρδιά μου που μας διδάξατε την δύναμη, την αξιοπρέπεια και όλα τα καλά που στο πέρασμα του χρόνου μπορεί άθελα μας να είχαμε ξεχάσει…
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
