Σε μια μακροσκελή ανάρτηση της, η Ολυμπιονίκης ποδηλάτρια Άντρια Χριστοφόρου πληροφορεί τους διαδικτυακούς της φίλους ότι πήγε στο Τόκιο με εντελώς διαφορετικά δεδομένα αλλά στην πορεία τα πράγματα εξελίχτηκαν διαφορετικά. Η ίδια μάλιστα είχε πει στον εαυτό της ότι αυτός θα ήταν ο τελευταίος της αγώνας, αλλά και ο καλύτερος.
ΠΡΟΧΩΡΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΚΑΙ ΣΤΕΛΝΕΙ ΤΙΣ-ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ ΠΡΟΣ ΟΣΟΙ ΤΗΝ ΣΤΗΡΙΞΑΝ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΚΟΡΝΙΩΤΕΣ
Άλλη μια συμμετοχή σε Ολυμπιακούς αγώνες για μένα έχει ολοκληρωθεί, όχι με επιτυχία. Δεν σας κρύβω ότι είχα μεγάλη ανάγκη ένα καλό αποτέλεσμα αυτή τη φορά για να ξεπεράσω τη μέτρια εμφάνιση μου στο Ρίο. Τα δεδομένα για μένα ήταν εντελώς διαφορετικά. Στο Ρίο πήγα απλά για τη συμμετοχή…. Κανείς (ούτε καν εγώ!) δεν περίμενε να πάρω τη πρόκριση στη ποδηλασία δρόμου, αφού δεν είχε συμβεί ποτέ στο παρελθόν. Στο Ρίο δεν είχα ατυχίες, απλά δεν ήμουν σε καλή μέρα και αυτό έκανε τις ελάχιστες πιθανότητες που είχα για να τερματίσω ακόμα πιο λίγες.
Πέντε χρόνια μετά ήρθα στο Τόκιο με εντελώς διαφορετικά δεδομένα. Στο διάστημα που μεσολάβησε έτρεξα αμέτρητους αγώνες, από το πιο μικρό στην Κύπρο μέχρι τον πιο μεγάλο που υπάρχει στο καλεντάρι της παγκόσμιας Ομοσπονδίας. Σε κάποιους τα πήγα ανέλπιστα καλά και σε κάποιους δεν τερμάτισα καν! Γιατί; Γιατί αυτή είναι η ποδηλασία! Έτσι λοιπόν έφτασα στο Τόκυο με στόχο όχι απλά να τερματίσω, αλλά να πάρω μια καλή θέση. Τα τελευταία δύο χρόνια, η καθημερινότητα μου βασίστηκε ολοκληρωτικά στην προετοιμασία μου για αυτή τη μέρα. Δούλεψα τα πάντα: προπόνηση, διατροφή, αποκατάσταση, ψυχολογία. Πρώτη φορά νιώθω τόσο περήφανη για τον τρόπο που δούλεψα και το έκανα με όλη μου την όρεξη!
Πριν τον αγώνα λοιπόν είχα πει πως αυτός θα είναι ο τελευταίος μεγάλος μου αγώνας, αλλά θα είναι και ο καλύτερος! Το είχα πει γιατί το πίστευα και γιατί μπορούσα. Έβλεπα νούμερα και ήξερα ότι είμαι στη καλύτερη κατάσταση που ήμουνα ποτέ. Δυστυχώς όμως δεν πρόλαβα καν να αγωνιστώ, αφού το ατύχημα που είχα με το αυτοκίνητο πολύ νωρίς στο αγώνα, μου στέρησε την ευκαιρία να προσπαθήσω, όπως θα έκανα σε φυσιολογικές συνθήκες. Το λάθος που ακολούθησε με το όριο χρόνου, για μένα δεν έχει καμία σημασία, αφού και πάλι το τελικό αποτέλεσμα δεν θα ήταν αυτό που άξιζα.
Λίγες μέρες μετά τον αγώνα και έχοντας πλέον χωνέψει ότι ο αγώνας τελείωσε και το αποτέλεσμα δεν θα αλλάξει, κατάλαβα ότι δεν νιώθω στεναχώρια ούτε θυμό για ότι έχει συμβεί, γιατί έζησα τη διαδρομή μέχρι εδώ στο έπακρο και δικαιούμαι να χαρώ για τη συμμετοχή μου! Όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο, και αυτό συνέβη για να με κάνει να αλλάξω γνώμη και να πω πως δεν έχω τελειώσει ακόμη! Και κάτι τελευταίο. Διαβάζω όλα τα μηνύματα και σχόλια που γράφονται. Λαμβάνω υπόψη όμως μόνον αυτά που προέρχονται από άτομα που αγαπούν την ποδηλασία και γενικά τον αθλητισμό ή από άτομα που έχουν πετύχει κάτι(έστω και ελάχιστο) στο άθλημα μας! Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον προπονητή μου Μιχάλη, στην οικογένεια μου, στους Κορνιωτες(!), στους φίλους μου και γενικά στους φίλους της ποδηλασίας! τώρα ξεκούραση!».
