Η Εργατική Πρωτομαγιά δεν είναι απλώς μια αργία για να πάρουμε ανάσα από τη ρουτίνα αλλά μια ετήσια γιορτή με παγκόσμιο χαρακτήρα των ανθρώπων της μισθωτής εργασίας . Είναι μια μέρα που κουβαλά ιστορία και κάτι πιο βαρύ από λόγια, τους αγώνες ανθρώπων που δεν δέχτηκαν τα δεδομένα της εποχής τους. Μετά από χρόνια τίποτε δεν είναι πλέον δεδομένο και αυτό το βλέπουμε στην καθημερινότητα μας.
Η Πρωτομαγιά, ως εργατική γιορτή, καθιερώθηκε στις 20 Ιουλίου 1889, κατά τη διάρκεια του ιδρυτικού συνεδρίου της Δεύτερης Διεθνούς (Σοσιαλιστικής Διεθνούς) στο Παρίσι, σε ανάμνηση του ξεσηκωμού των εργατών του Σικάγου την 1η Μαΐου 1886, που διεκδικούσαν το οκτάωρο και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Κατέληξε σε αιματοχυσία λίγες μέρες αργότερα, με την επέμβαση της αστυνομίας και των μπράβων της εργοδοσίας.
Από τότε μέχρι σήμερα, πολλά έχουν αλλάξει. Για αρκετούς, η Εργατική Πρωτομαγιά μοιάζει να έχει μείνει περισσότερο ως μια ιδέα, παρά ως μια ζωντανή πραγματικότητα.
Η εργατική τάξη δεν εμφανίζεται πια με τη μορφή που γνωρίζαμε παλαιότερα. Δεν είναι τόσο ορατή, ούτε εκφράζεται με τον ίδιο τρόπο. Το βλέπουμε στην καθημερινότητα, διαφορετικά ωράρια, νέες μορφές απασχόλησης, λιγότερη σταθερότητα. Οι συνθήκες εργασίας έχουν μεταβληθεί σε μεγάλο βαθμό. Μαζί τους, όμως, φαίνεται να μεγαλώνει και η απόσταση ανάμεσα στον εργαζόμενο και τον εργοδότη. Ένα χάσμα που, σιγά σιγά, γίνεται πιο αισθητό και πιο δύσκολο να γεφυρωθεί.
Κι εκεί ίσως βρίσκεται και η ουσία, όχι στο τι χάθηκε, αλλά στο τι αλλάζει — και στο αν υπάρχει διάθεση να ξαναβρεθεί η ισορροπία.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
