Υπήρχε μια εποχή, όχι πολύ μακρινή, που στις πολυσύχναστες παραλίες της Κύπρου η παρουσία της Αστυνομίας ήταν πιο άμεση και πιο ορατή. Ανάμεσα στους λουόμενους και στους επισκέπτες κινούνταν αστυνομικοί με ποδήλατα, πραγματοποιώντας περιπολίες σε σημεία όπου η πρόσβαση ενός περιπολικού δεν ήταν πάντα εύκολη.
Η Ποδηλατική Αστυνόμευση δημιουργήθηκε το 2017, αρχικά σε πιλοτική βάση στην ελεύθερη επαρχία Αμμοχώστου και συγκεκριμένα στις τουριστικές περιοχές της Αγίας Νάπας και του Πρωταρά. Η επιλογή δεν ήταν τυχαία, καθώς πρόκειται για περιοχές με αυξημένη τουριστική κίνηση και μεγάλη συγκέντρωση κόσμου, ιδιαίτερα κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.
Στη συνέχεια, ο θεσμός επεκτάθηκε στις τέσσερις παραλιακές πόλεις της ελεύθερης Κύπρου, δηλαδή την Αμμόχωστο, τη Λάρνακα, τη Λεμεσό και την Πάφο, με στόχο την πρόληψη και αποτροπή παραβατικών συμπεριφορών, την εξυπηρέτηση πολιτών και τουριστών, αλλά κυρίως την ενίσχυση της εμφανής αστυνομικής παρουσίας σε πολυσύχναστα σημεία.
Μάλιστα, σύμφωνα με την ετήσια έκθεση της Αστυνομίας για το 2019, η Ποδηλατική Αστυνόμευση αριθμούσε τότε 24 μέλη. Η λειτουργία της ήταν ολόχρονη στις επαρχίες Λεμεσού, Πάφου και Λάρνακας, ενώ στην Αγία Νάπα και το Παραλίμνι λειτουργούσε κατά τους θερινούς μήνες.
Και σήμερα, με αφορμή ένα περιστατικό που καταγγέλθηκε σε παραλία της επαρχίας Λάρνακας, το ερώτημα επιστρέφει.
Σύμφωνα με την καταγγελία οικογένειας, άγνωστος άνδρας φέρεται να πλησίασε ένα 5χρονο παιδί και να το αγκάλιασε, κάνοντας κινήσεις που παρέπεμπαν σε παιχνίδι, χωρίς τη συγκατάθεση της οικογένειας. Η Αστυνομία διερευνά την υπόθεση και λαμβάνει καταθέσεις, προκειμένου να διαπιστωθούν οι ακριβείς συνθήκες και οι προθέσεις του άνδρα. Κανείς, βεβαίως, δεν μπορεί να γνωρίζει τι θα είχε συμβεί εάν εκείνη τη στιγμή βρισκόταν ένας αστυνομικός λίγα μέτρα πιο πέρα. Μπορεί να μην είχε αλλάξει απολύτως τίποτα. Μπορεί όμως και να είχε αλλάξει τα πάντα.
Γιατί αυτός ακριβώς είναι ο ρόλος της πρόληψης. Να υπάρχει κάποιος εκεί πριν χρειαστεί να κληθεί. Να βλέπει. Να παρατηρεί. Να μπορεί να παρέμβει όταν μια κατάσταση ξεφεύγει από τα όρια.Και εδώ βρίσκεται η ουσία της συζήτησης.
Δεν είναι μόνο αν οι αστυνομικοί με τα ποδήλατα εξακολουθούν να περιπολούν στις παραλίες. Είναι αν η παρουσία που είχε σχεδιαστεί πριν από σχεδόν δέκα χρόνια εξακολουθεί σήμερα να υπάρχει με την ίδια συχνότητα και την ίδια ένταση. Γιατί στις παραλίες της Κύπρου, ιδιαίτερα τον Αύγουστο, βρίσκονται καθημερινά χιλιάδες άνθρωποι. Οικογένειες με μικρά παιδιά, ηλικιωμένοι, τουρίστες, νέοι. Και όσο περισσότερος κόσμος υπάρχει, τόσο μεγαλύτερη είναι η ανάγκη για εμφανή και ουσιαστική αστυνόμευση.
Είναι εύκολο, βέβαια, να αντιδρούμε μετά από ένα περιστατικό. Να γεμίζουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σχόλια, να αναζητούμε ευθύνες και να απαιτούμε απαντήσεις. Πιο δύσκολο είναι να επενδύουμε στην πρόληψη.
Η εικόνα ενός αστυνομικού πάνω σε ποδήλατο μπορεί να φαίνεται σήμερα σε κάποιους απλώς σαν μια παλιά εικόνα από τις παραλίες. Στην πραγματικότητα, όμως, ήταν μια μορφή αστυνόμευσης που είχε συγκεκριμένο λόγο ύπαρξης,να βρίσκεται η Αστυνομία κοντά στον πολίτη, στον χώρο όπου πραγματικά χρειάζεται. Και ίσως η σημερινή καταγγελία στη Λάρνακα να είναι μια καλή αφορμή για να ρωτήσουμε κάτι πολύ απλό.
Οι ποδηλάτες αστυνομικοί εξακολουθούν να περιπολούν στις παραλίες της Κύπρου; Πόσοι είναι σήμερα και σε ποιες περιοχές βρίσκονται;
Γιατί δεν πρέπει κάθε φορά να περιμένουμε ένα περιστατικό για να θυμηθούμε την αξία της πρόληψης. Και ειδικά όταν απέναντί μας βρίσκονται παιδιά, η παρουσία της Αστυνομίας δεν είναι πολυτέλεια. Είναι ασφάλεια.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
