Υπάρχουν άνθρωποι που, όταν η ζωή τους δοκιμάζει, δεν λυγίζουν. Δεν ξεχνούν. Και δεν προχωρούν απλώς παρακάτω — προχωρούν μπροστά, κουβαλώντας μαζί τους όλα όσα έζησαν. Η Μαρία Μάρκου είναι ένας από αυτούς τους ανθρώπους.
Η διάγνωση με οξεία μυελογενή λευχαιμία ήρθε ξαφνικά, βίαια, ανατρέποντας κάθε βεβαιότητα. Ένας καρκίνος επιθετικός, ένας αγώνας που δεν αφήνει περιθώρια αναμονής, ούτε επιλογές. Μόνο μάχη. Και η Μαρία μπήκε σε αυτή τη μάχη με πίστη, αξιοπρέπεια και δύναμη. Για σχεδόν έξι μήνες βρέθηκε στη Γερμανία, μακριά από το σπίτι, την καθημερινότητα, τους δικούς της ανθρώπους. Εκεί, ανάμεσα σε νοσοκομειακούς διαδρόμους, θεραπείες, χημειοθεραπείες και αγωνία, έζησε τη δυσκολότερη περίοδο της ζωής της. Μια περίοδο που δεν ξεχνιέται. Και η Μαρία δεν την ξέχασε ποτέ.
Το 2021 ήρθε η στιγμή που θα καθόριζε τα πάντα, η μεταμόσχευση μυελού των οστών. Δότρια δεν ήταν κάποιος άγνωστος. Ήταν η ίδια της η αδελφή. Ένας δικός της άνθρωπος. Ένα δώρο ζωής που δεν μετριέται με λέξεις. Σήμερα, πέντε χρόνια μετά, η Μαρία ζει. Και θυμάται. Θυμάται τον φόβο. Θυμάται την αγωνία. Θυμάται τις δύσκολες νύχτες στη Γερμανία. Θυμάται, όμως, και τη στήριξη. Τη στήριξη του κόσμου που στάθηκε δίπλα της, τα μηνύματα, τις προσευχές, τη δύναμη που της έστελναν άνθρωποι που ίσως δεν γνώριζε καν προσωπικά.
Η Μαρία ζει. Θυμάται. Και ευγνωμονεί. Και αυτό, από μόνο του, είναι νίκη.
Πάνω απ’ όλα, όμως, θυμάται την οικογένειά της. Την αδελφή της, που έγινε η ελπίδα της. Τους δικούς της ανθρώπους που δεν την άφησαν ποτέ μόνη. Και τη στήριξη που έλαβε και από την Ομόνοια, σε μια περίοδο που κάθε ένδειξη αγάπης μετρούσε διπλά. Σήμερα, η Μαρία Μάρκου μιλά συχνά για τα «απλά» καθημερινά αυτά που πριν θεωρούσε δεδομένα, να βλέπει τα παιδιά της να μεγαλώνουν, να ξυπνά το πρωί, να είναι παρούσα.
Το συγκινητικό μήνυμα είχε γράψει παλιότερα για την αδελφή της Έλενα, η οποία γιόρταζε τα γενέθλιά της.
Ο άνθρωπος που μου χάρισε τη ζωή μου πίσω,
ο άνθρωπος που χάρισε στα παιδιά μου τη μαμά τους,
ο άνθρωπος που χάρισε στους γονείς μου το παιδί τους,
ο άνθρωπος που μου έδωσε την ευκαιρία να βλέπω τα παιδιά μου να μεγαλώνουν, να ζω κάθε τους στιγμή και να την εκτιμώ όσο τίποτα άλλο.
Αυτός ο άνθρωπος είναι ο δότης μου, η αδερφή μου, Elena Marcou-Ghobrial, ο λόγος που είμαι ακόμη εδώ!!
«Παγκόσμια μέρα κατά του καρκίνου σήμερα, μια ασθένεια που σημάδεψε και τη δική μου ζωή. Η διάγνωση: οξεία μυελογενής λευχαιμία. Ένας αγώνας δύσκολος, πολύ, που δεν σου αφήνει καμία επιλογή, παρά μόνο την επιλογή να αγωνιστείς όσο πιο πολύ μπορείς, να εξαντλήσεις όλες σου τις δυνάμεις, σωματικές και ψυχικές. Ο αγώνας συνεχίζεται καθημερινά, ακόμα και όταν φύγει ο καρκίνος από τη ζωή μας, για να επανέλθουμε σωματικά και ψυχικά. Κουράγιο και δύναμη στις οικογένειες των μαχητών που έφυγαν. Καλή δύναμη σε όσους πάλεψαν και παλεύουν. Δώστε αίμα, αιμοπετάλια, γίνετε δότες μυελού των οστών. Αυτό είναι το καλύτερο που μπορείς να κάνεις για να βοηθήσεις απέναντι σε αυτή την ασθένεια! Είμαι ευγνώμων σε όλους όσους με βοήθησαν στον δύσκολο μου αγώνα. Σας ευχαριστώ»
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
