Για ακόμη μία φορά, οι θέσεις στάθμευσης για άτομα με αναπηρία γίνονται αντικείμενο αυθαιρεσίας, με αποτέλεσμα άνθρωποι που τις έχουν πραγματική ανάγκη να βρίσκονται αντιμέτωποι με εμπόδια, ταλαιπωρία και – πολλές φορές – απαράδεκτες συμπεριφορές. Το πρόβλημα δεν είναι καινούργιο, όμως, όπως φαίνεται, η νοοτροπία ορισμένων οδηγών εξακολουθεί να μην αλλάζει.
Αφορμή για να επανέλθει το ζήτημα στην επικαιρότητα αποτέλεσε η ανάρτηση μιας γυναίκας από τη Λεμεσό, η οποία είναι κάτοχος κάρτας στάθμευσης ΑμεΑ. Μέσα από φωτογραφίες που δημοσίευσε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, κατέγραψε – όπως αναφέρει – όσα αντιμετώπισε όταν προσπάθησε να σταθμεύσει σε ειδικά διαμορφωμένες θέσεις.
Όπως εξηγεί, είχε μεταβεί στην περιοχή για να γυμναστεί στη θάλασσα, καθώς η άσκηση στο νερό αποτελεί σημαντικό μέρος της αποκατάστασης και της καθημερινής διαχείρισης του πόνου. Φτάνοντας, διαπίστωσε ότι οι περισσότερες θέσεις ΑμεΑ ήταν κατειλημμένες, ενώ, σύμφωνα με την ίδια, μόνο ένα από τα σταθμευμένα οχήματα έφερε την προβλεπόμενη κάρτα.
Η γυναίκα αναφέρει ότι ειδοποίησε την Αστυνομία, η οποία, όπως υποστηρίζει, έφτασε περίπου 45 λεπτά αργότερα. Μέχρι τότε, όπως καταγγέλλει, δέχθηκε λεκτικές επιθέσεις, ειρωνικά σχόλια και προσβλητικές συμπεριφορές από οδηγούς, επειδή διεκδίκησε το αυτονόητο: να χρησιμοποιήσει μια θέση στάθμευσης που προορίζεται για άτομα με αναπηρία.
Στην ανάρτησή της περιγράφει την απογοήτευσή της για την καθημερινή μάχη που, όπως λέει, αναγκάζεται να δίνει προκειμένου να έχει πρόσβαση σε βασικές υποδομές. Αναφέρεται στις δυσκολίες που αντιμετωπίζει με τις θέσεις στάθμευσης, τις ράμπες και την προσβασιμότητα γενικότερα, τονίζοντας ότι πρόκειται για δικαιώματα που θα έπρεπε να θεωρούνται αυτονόητα σε μια σύγχρονη κοινωνία. Παρά την ταλαιπωρία, ξεκαθαρίζει πως δεν πρόκειται να περιορίσει την καθημερινότητά της.
«Δεν θα σταματήσω να βγαίνω από το σπίτι μου, όσο κι αν κάποιοι με κάνουν να νιώθω ότι δεν με υπολογίζουν», αναφέρει χαρακτηριστικά, καταλήγοντας με το μήνυμα ότι η προσβασιμότητα δεν είναι προνόμιο, αλλά δικαίωμα.
Οι φωτογραφίες και η δημόσια καταγγελία επαναφέρουν ένα πρόβλημα που απασχολεί εδώ και χρόνια την κυπριακή κοινωνία. Οι θέσεις στάθμευσης ΑμεΑ δεν υπάρχουν για να εξυπηρετούν όσους βιάζονται ή δεν θέλουν να περπατήσουν λίγα μέτρα περισσότερο. Δημιουργήθηκαν για να εξασφαλίζουν ίσες ευκαιρίες μετακίνησης και αξιοπρεπή πρόσβαση σε ανθρώπους που τις έχουν πραγματική ανάγκη. Όσο αυτό δεν γίνεται σεβαστό, τόσο θα πληγώνεται η εικόνα μιας κοινωνίας που οφείλει να δείχνει περισσότερη ευαισθησία και λιγότερη αδιαφορία.
ΑΥΤΟΥΣΙΑ Η ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΤΗΣ
«Τρισάθλια η κατάσταση στη Λεμεσό όσον αφορά την προσβασιμότητα. Έχω κουραστεί να πρέπει να μαλώνω σχεδόν καθημερινά για θέσεις στάθμευσης ΑμεΑ, ράμπες και βασικές υποδομές που θα έπρεπε να είναι αυτονόητες.Πόση έλλειψη παιδείας… Πόση ντροπή νιώθω που ζω σε μια χώρα όπου δεν μπορώ να κάνω κάτι τόσο απλό και αυτονόητο, που για τους περισσότερους είναι δεδομένο.
Οι φωτογραφίες είναι από την περασμένη εβδομάδα, στην ταπεινή μου προσπάθεια να πάω να γυμναστώ στη θάλασσα, αφού η άσκηση στο νερό με βοηθά σημαντικά στην ενδυνάμωση και στη διαχείριση του πόνου.Η αστυνομία έκανε 45 λεπτά να φτάσει. Στο μεταξύ, με τραβολογούσαν δεξιά κι αριστερά, ενώ περπατούσα με το μπαστούνι μου. Δεχτήκαμε βρισιές, κατάρες και απαράδεκτες συμπεριφορές, μόνο και μόνο επειδή διεκδικήσαμε το αυτονόητο.
Να παρκάρουμε στις θέσεις πάρκινγκ των ΑμεΑ. Από όλες τις θέσεις εκεί μόνο ένας είχε την κάρτα του αναρτημένη. Οι άλλοι απλά δεν θέλανε να περπατήσουν…Εγώ δεν θα σταματήσω να βγαίνω από το σπίτι μου αυτό είπα του εαυτού μου ξανά και ξανά όσο και να θέλουν κάποιοι άλλοι. Η προσβασιμότητα δεν είναι προνόμιο. Είναι δικαίωμα».
ΝΤΡΟΠΗ!!!!!!!
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
