Ένα περιστατικό που προκαλεί ερωτήματα για το πώς χρησιμοποιούνται ορισμένοι δημόσιοι χώροι στάθμευσης σημειώθηκε τις τελευταίες ημέρες.
Οδηγός, στην προσπάθειά του να σταθμεύσει το όχημά του σε χώρο στάθμευσης, βρέθηκε αντιμέτωπος με κώνους που είχαν τοποθετηθεί σε θέσεις οι οποίες εμφανίζονταν ως διαθέσιμες. Αξίζει να σημειωθεί ότι επρόκειτο για όχημα τροφοδοσίας, το οποίο είχε δικαίωμα να σταθμεύσει στον συγκεκριμένο χώρο. Όταν επιχείρησε να παρκάρει, ενημερώθηκε ότι αυτό δεν επιτρεπόταν, καθώς οι συγκεκριμένες θέσεις θεωρούνταν «κρατημένες».
Το περιστατικό, πέρα από την ταλαιπωρία που προκάλεσε, φέρνει ξανά στο προσκήνιο ένα ζήτημα που απασχολεί αρκετούς οδηγούς, μπορεί κάποιος να τοποθετεί κώνους σε έναν δημόσιο χώρο στάθμευσης και να δεσμεύει θέσεις κατά το δοκούν;
Οι κώνοι από μόνοι τους, άλλωστε, δεν μετατρέπουν έναν δημόσιο χώρο σε ιδιωτικό. Αν ένας χώρος είναι δημόσιος, εύλογα προκύπτει το ερώτημα ποιος έχει το δικαίωμα να αποκλείσει την πρόσβαση των υπόλοιπων πολιτών και, κυρίως, αν υπάρχει σχετική άδεια από την αρμόδια αρχή. Το θέμα δεν είναι μια θέση πάρκινγκ. Είναι η εικόνα που δημιουργείται όταν δημόσιοι χώροι αρχίζουν να αντιμετωπίζονται σαν να ανήκουν σε συγκεκριμένα πρόσωπα ή επιχειρήσεις.
Ποιος ελέγχει αν η τοποθέτηση κώνων σε δημόσιους χώρους στάθμευσης είναι νόμιμη; Υπάρχουν έλεγχοι από τους αρμόδιους τροχονόμους ή ο καθένας μπορεί απλώς να «κρατά» θέσεις με έναν κώνο;
Γιατί, αν τελικά ο καθένας μπορεί να αποκλείει μια δημόσια θέση, τότε το πάρκινγκ παύει να είναι δημόσιο στην πράξη.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
