Υπάρχουν κάποιες εικόνες που δυστυχώς δεν μας εκπλήσσουν πλέον. Μία από αυτές είναι και έξω από το νέο κοιμητήριο Κοκκινοτριμιθιάς. Μπροστά από την κεντρική είσοδο, εκεί όπου υπάρχει πινακίδα που απαγορεύει την απόρριψη σκουπιδιών, κάποιοι φρόντισαν να αποδείξουν ότι για αυτούς οι κανόνες είναι απλώς… για κατανάλωση.
Και αναρωτιέμαι πραγματικά, γιατί άραγε; Είναι αντίδραση απέναντι σε κάθε απαγόρευση ή απλώς η γνωστή νοοτροπία του «δεν βαριέσαι»; Γιατί πολλές φορές δίνεται η εντύπωση ότι όσο πιο ξεκάθαρη είναι μια απαγόρευση, τόσο περισσότερο κάποιοι αισθάνονται την ανάγκη να την παραβιάσουν. Η αλήθεια είναι ότι αυτή η συμπεριφορά δεν εμφανίστηκε ξαφνικά. Τη συναντάμε καθημερινά. Σε άδεια οικόπεδα που μετατρέπονται σε σκουπιδότοπους. Σε χωράφια γεμάτα κλαδέματα. Σε πεζοδρόμια με σακούλες απορριμμάτων. Σε πάρκα όπου οι ιδιοκτήτες σκύλων αφήνουν πίσω τις ακαθαρσίες των κατοικιδίων τους λες και ο δημόσιος χώρος ανήκει σε κάποιον άλλον.
Το μόνο που φαίνεται να μας ενδιαφέρει είναι να είναι καθαρός ο χώρος έξω από το σπίτι μας. Από εκεί και πέρα, ας γεμίσει ο τόπος σκουπίδια. Ας τα καθαρίσει ο Δήμος. Ας παραπονεθούν οι γείτονες. Ας τα βλέπουν οι επισκέπτες. Δεν μας αφορά.
Το χειρότερο όμως δεν είναι τα σκουπίδια. Είναι ότι έχουμε αρχίσει να θεωρούμε αυτές τις εικόνες φυσιολογικές. Συνηθίσαμε την ασχήμια. Συνηθίσαμε την αδιαφορία. Και όσο η πιθανότητα να εντοπιστεί και να τιμωρηθεί ο υπεύθυνος παραμένει μικρή, τόσο κάποιοι θα συνεχίζουν να κάνουν ό,τι θέλουν χωρίς δεύτερη σκέψη.
Οι νόμοι υπάρχουν. Οι πινακίδες υπάρχουν. Αυτό που λείπει είναι ο σεβασμός. Σεβασμός στον δημόσιο χώρο, στους ανθρώπους που ζουν δίπλα μας και τελικά στον ίδιο μας τον τόπο.
Γιατί η καθαριότητα δεν είναι ευθύνη μόνο των συνεργείων του Δήμου. Είναι καθρέφτης της κοινωνίας μας. Και όσο συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι «δεν πειράζει, ένα σακουλάκι είναι μόνο», τόσο θα συνεχίζουμε να αντικρίζουμε τις ίδιες θλιβερές εικόνες, στα ίδια ακριβώς σημεία.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
