Δύο χρόνια μετά τον θάνατό του, ένα βρέφος τριών μηνών παραμένει άταφο. Μια υπόθεση που ξεπερνά τα όρια μιας δικαστικής διαδικασίας και αγγίζει τον πυρήνα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Οι εξηγήσεις που δόθηκαν από τον ΟΚΥπΥ βασίζονται στη νομοθεσία και στις διαδικασίες που ακολουθούνται όταν ένας θάνατος αποτελεί αντικείμενο ποινικής διερεύνησης. Ωστόσο, για τον μέσο πολίτη είναι δύσκολο να αντιληφθεί πώς η ταφή ενός παιδιού μπορεί να παραμένει σε εκκρεμότητα επί δύο ολόκληρα χρόνια. Είναι κατανοητό ότι η Δικαιοσύνη πρέπει να ακολουθήσει τον δρόμο της και ότι η υπόθεση βρίσκεται ακόμη ενώπιον του Κακουργιοδικείου. Αυτό όμως γεννά εύλογα ερωτήματα. Αν έχουν ολοκληρωθεί η νεκροτομή και όλες οι απαραίτητες εξετάσεις, γιατί η σορός δεν μπορεί να παραδοθεί για ταφή; Γιατί θα πρέπει να αναμένεται η έκβαση της δίκης για να γίνει το αυτονόητο;
Η απονομή δικαιοσύνης και η ταφή ενός νεκρού είναι δύο διαφορετικά ζητήματα. Το πρώτο αφορά την απόδοση ευθυνών. Το δεύτερο αφορά τον σεβασμό προς έναν άνθρωπο που έφυγε από τη ζωή. Στην προκειμένη περίπτωση, προς ένα βρέφος που δεν πρόλαβε καν να γνωρίσει τη ζωή.
Αναμφίβολα οι αρμόδιες αρχές ενεργούν βάσει των προβλεπόμενων διαδικασιών. Ωστόσο, όταν περνούν δύο χρόνια και ένα παιδί εξακολουθεί να παραμένει άταφο, ίσως να χρειάζεται να επανεξεταστεί κατά πόσο οι διαδικασίες αυτές εξυπηρετούν τον σκοπό για τον οποίο θεσπίστηκαν ή αν τελικά εγκλωβίζονται σε μια γραφειοκρατική λογική που αφήνει αναπάντητα ερωτήματα.
Γιατί όσο σημαντική είναι η δικαστική διερεύνηση μιας υπόθεσης, άλλο τόσο σημαντικό είναι να διασφαλίζεται ότι κανένας άνθρωπος – πόσο μάλλον ένα βρέφος – δεν μένει για χρόνια χωρίς την τελευταία πράξη αξιοπρέπειας που δικαιούται.
Παράλληλα με τη νομική διάσταση της υπόθεσης, εύλογα προκύπτει και το ερώτημα τι συμβαίνει σε βιολογικό επίπεδο όταν μια σορός δεν ταφεί για τόσο μεγάλο διάστημα. Σε γενικές γραμμές, η αποσύνθεση ξεκινά λίγες ημέρες μετά τον θάνατο και εξελίσσεται σχετικά γρήγορα τους πρώτους μήνες, ιδιαίτερα σε θερμά κλίματα όπως της Κύπρου. Στην διάρκεια δύο ετών, υπό κανονικές συνθήκες ταφής, οι μαλακοί ιστοί έχουν σε μεγάλο βαθμό αποδομηθεί και συνήθως παραμένουν κυρίως οστά και πιο ανθεκτικά στοιχεία. Ωστόσο, όταν πρόκειται για ιατροδικαστικές υποθέσεις, όπου έχει προηγηθεί νεκροτομή και η σορός διατηρείται σε ψυχόμενους χώρους για λόγους διερεύνησης, η διαδικασία αυτή μπορεί να καθυστερήσει σημαντικά. Σε κάθε περίπτωση, η κατάσταση της σορού δεν αλλάζει το βασικό γεγονός, ότι η ταφή της παραμένει σε εκκρεμότητα λόγω των δικαστικών διαδικασιών που βρίσκονται σε εξέλιξη.
Ακόμη κι αν η δικαστική διαδικασία συνεχίζεται και υπάρχει ανάγκη διασφάλισης στοιχείων, αυτό δεν σημαίνει ότι μια σορός πρέπει να παραμένει επ’ αόριστον χωρίς ταφή. Στην πράξη, η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι τα στοιχεία μπορούν να διατηρηθούν και να τεκμηριωθούν χωρίς να «παγώνει» για χρόνια η ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Το κράτος δεν μπορεί να στηρίζεται μόνο στην απουσία συγγενών ή στην αναμονή μιας δίκης για να καθυστερεί μια τόσο βασική πράξη. Κάποια στιγμή, η ευθύνη μεταφέρεται αναγκαστικά στις ίδιες τις αρχές, όταν δεν υπάρχει ενδιαφέρον ή όταν η διαδικασία τραβάει σε μάκρος, η Πολιτεία οφείλει να προχωρά.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
