Μια νέα τοιχογραφία με έντονο συμβολισμό για την Κύπρο κοσμεί πλέον την εντός των τειχών Λευκωσία. Ο γνωστός καλλιτέχνης Αντώνιος Φίκος παρουσιάζει το έργο «Κερύνεια μου», εμπνευσμένο από το ομώνυμο τραγούδι που έχει ερμηνεύσει ο Γιώργος Νταλάρας σε ζωντανές εμφανίσεις και συναυλίες στην Ελλάδα και την Κύπρο. Το τραγούδι φέρει στίχους του Κύπριου στιχουργού Πόλυ Κυριακού και μουσική του Παντελή Θαλασσινού και ξεχωρίζει ιδιαίτερα για τον στίχο «Θ’ ανάψω απόψε ένα κερί, με μουσική λυπητερή, Κερύνεια μου», που αποτελεί και την κεντρική πηγή έμπνευσης του έργου.
Το έργο βρίσκεται δίπλα στην Πράσινη Γραμμή και αποτελεί ακόμη μία εικαστική παρέμβαση που αναφέρεται στην τουρκική κατοχή και τη μνήμη των κατεχόμενων περιοχών. Πρόκειται για την πέμπτη τοιχογραφία του Φίκου στην παλιά πόλη της Λευκωσίας που αγγίζει, άμεσα ή έμμεσα, το κυπριακό ζήτημα. Η προηγούμενη δημιουργία του στην πρωτεύουσα παρουσιάστηκε το 2024, με αφορμή τη συμπλήρωση 50 χρόνων από την τουρκική εισβολή. Το έργο απεικόνιζε την προσωποποιημένη Ειρήνη και ήταν εμπνευσμένο από το ποίημα του Νικηφόρου Βρεττάκου «Ειρήνη είναι όταν…».
Ο Αντόνιος Φίκος, γεννημένος στην Αθήνα το 1987, ξεκίνησε από τον χώρο του graffiti στις αρχές της δεκαετίας του 2000 και στη συνέχεια σπούδασε Βυζαντινή ζωγραφική δίπλα στον αγιογράφο Γεώργιο Κορδή. Μέσα από αυτή τη διαδρομή διαμόρφωσε ένα ιδιαίτερο εικαστικό ύφος, το οποίο ο ίδιος αποκαλεί «Σύγχρονη Βυζαντινή Ζωγραφική». Έργα του έχουν παρουσιαστεί διεθνώς, με πιο γνωστή τη μνημειακή τοιχογραφία «Γη και Ουρανός» στο Κίεβο, ύψους 46 μέτρων.
Σε εκτενή του τοποθέτηση, ο καλλιτέχνης αναφέρει ότι, δίπλα στο έργο, δύο καταστηματάρχες με καταγωγή από την Κερύνεια βρέθηκαν τυχαία κοντά στην τοιχογραφία κατά τη διάρκεια της δημιουργίας της. Όπως σημειώνει, ο «κυρ Μιχάλης», 79 ετών και σιδεράς στο επάγγελμα, καθώς και άλλοι περαστικοί, μοιράστηκαν μαζί του προσωπικές μνήμες και αφηγήσεις από τα γεγονότα της τουρκικής εισβολής, όπως τα έζησαν οι ίδιοι.
Παράλληλα, ο καλλιτέχνης εκφράζει σκέψεις για τη σημασία της ιστορικής μνήμης και τον τρόπο με τον οποίο αυτή γίνεται αντιληπτή διεθνώς, τονίζοντας ότι για πολλούς ανθρώπους της περιοχής οι εμπειρίες του 1974 παραμένουν ζωντανές και καθοριστικές για την ταυτότητά τους μέχρι σήμερα. Το έργο αντλεί επίσης έμπνευση από την τραγουδιστική αναφορά στην Κερύνεια, μεταφέροντας στο δημόσιο χώρο ένα μήνυμα μνήμης, προσωπικών ιστοριών και συλλογικής ιστορίας, σε άμεση σχέση με το αστικό τοπίο της παλιάς Λευκωσίας.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
