Υπάρχουν στιγμές που μια φράση λέει περισσότερα απ’ όσα ίσως αντιλαμβάνεται εκείνος που τη χρησιμοποιεί. Και όταν αυτή η φράση ακούγεται από δημόσιο πρόσωπο –πόσο μάλλον από Ευρωβουλευτή– τότε το θέμα παύει να είναι απλή ατυχής διατύπωση.
Κατά τη διάρκεια podcast με καλεσμένο τον παρα-αθλητή κολύμβησης Λοΐζο Χρυσάνθου, ο Ευρωβουλευτής Φειδίας Παναγιώτου διέκοψε τη συζήτηση για τις κατηγορίες των Παραολυμπιακών Αγώνων, ρωτώντας αν η κατηγορία S-14 αφορά «τους πελλούς». Η αναφορά έγινε τη στιγμή που ο αθλητής εξηγούσε πως στη συγκεκριμένη κατηγορία αγωνίζονται άτομα με νοητικές δυσκολίες.
Η αντίδραση του Λοΐζου Χρυσάνθου ήταν άμεση. Εμφανώς αμήχανος, έσπευσε να διορθώσει τον χαρακτηρισμό, ξεκαθαρίζοντας ότι πρόκειται για άτομα με νοητική αναπηρία και υπογραμμίζοντας πως «ενέν πελλοί». Μάλιστα, ανέφερε πως αθλητής της κατηγορίας S-14 είναι και στενός του φίλος.
Το πρόβλημα δεν είναι απλώς μια λέξη. Είναι το νόημα που κουβαλά. Όροι σαν κι αυτούς χρησιμοποιήθηκαν για χρόνια για να στιγματίσουν, να μειώσουν και να απομονώσουν ανθρώπους που ήδη παλεύουν με κοινωνικά εμπόδια. Και όταν επαναλαμβάνονται από δημόσια πρόσωπα, αναπαράγουν ακριβώς αυτή τη λογική. Τα άτομα με νοητική αναπηρία δεν είναι καρικατούρες ούτε αστεία. Είναι άνθρωποι που αγωνίζονται, διακρίνονται και απαιτούν –δικαίως– σεβασμό. Οι Παραολυμπιακοί Αγώνες δεν είναι «ειδική κατηγορία» λύπησης, αλλά πεδίο σκληρής δουλειάς, πειθαρχίας και υψηλού επιπέδου αθλητισμού.
Ο δημόσιος λόγος χρειάζεται γνώση, στοιχειώδη ευαισθησία και επίγνωση της ευθύνης που τον συνοδεύει. Γιατί οι λέξεις, όταν ειπωθούν, δεν μαζεύονται. Και κάποιοι τις ακούν πιο βαριά απ’ όσο νομίζουμε.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
