Δεν χωρά ανθρώπινος νους την τραγωδία με τις δύο 17χρονες στην Ηλιούπολη. Δύο κορίτσια, δύο παιδιά γεμάτα ζωή, όνειρα και μέλλον, έφτασαν στο σημείο να πιστέψουν πως δεν υπήρχε άλλη λύση επειδή φοβούνταν την αποτυχία στις Πανελλήνιες και την πίεση που κουβαλούσαν μέσα τους.
Και ίσως αυτό είναι το πιο ανατριχιαστικό κομμάτι αυτής της ιστορίας. Το ότι δύο μαθήτριες ένιωσαν πως ένας βαθμός μπορούσε να καθορίσει ολόκληρη την αξία τους ως άνθρωποι. Πως αν δεν πετύχαιναν, θα απογοήτευαν τους γονείς τους, τον εαυτό τους, το μέλλον τους. Μια σκέψη τρομακτική, αλλά δυστυχώς όχι τόσο μακρινή από όσα βιώνουν σήμερα χιλιάδες παιδιά.
Οι Πανελλήνιες στην Ελλάδα αλλά και οι Παγκύπριες στην Κύπρο έχουν πάψει εδώ και χρόνια να είναι απλώς εξετάσεις. Για πολλούς μαθητές μοιάζουν με μια μάχη που αν τη χάσεις, τελείωσαν όλα. Φροντιστήρια, άγχος, πίεση, ατελείωτο διάβασμα, σύγκριση με άλλους μαθητές, φόβος μην «δεν τα καταφέρεις». Και μέσα σε όλα αυτά, παιδιά 17 χρονών προσπαθούν να αντέξουν ψυχολογικά ενώ ακόμα διαμορφώνουν τον χαρακτήρα τους.
Το πιο θλιβερό είναι πως πολλές φορές οι μαθητές δεν μιλούν. Κρύβουν την πίεση, το άγχος και την απόγνωση πίσω από μια «φυσιολογική» καθημερινότητα. Κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι πραγματικά κουβαλά ένα παιδί μέσα του μέχρι να είναι αργά.
Καμία εξέταση όμως δεν αξίζει περισσότερο από μια ανθρώπινη ζωή. Κανένας βαθμός δεν μπορεί να μετρήσει την αξία ενός παιδιού. Οι νέοι πρέπει να μεγαλώνουν γνωρίζοντας πως μια αποτυχία δεν τελειώνει τίποτα και πως πάντα υπάρχει δεύτερη ευκαιρία, άλλος δρόμος, άλλη αρχή. Γιατί στο τέλος, οι Πανελλήνιες και οι Παγκύπριες εξετάσεις είναι λίγες ώρες πάνω σε ένα γραπτό. Η ζωή όμως είναι ολόκληρη μπροστά τους.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
