Γράφει ο Νίκος Κατσαρός
Πήγα, που λες, να πάρω τον καφέ μου από το πρωινό μου στέκι. Από εκείνα τα μικρά καθημερινά τελετουργικά που δεν τα σκέφτεσαι καν. Μπαίνεις, λες την καλημέρα σου, παραγγέλνεις, βλέπεις τους ίδιους ανθρώπους, παίρνεις το ποτήρι στο χέρι — ενίοτε κάθομαι και δουλεύω λίγο — και συνεχίζεις τη μέρα σου.
Ένα πρωί, πριν λίγες μέρες, διαπίστωσα ότι έλειπε ένας από τους εργαζόμενους. Ένα παιδί που συνήθως είναι εκεί. Ήσυχο, ευγενικό, πάντα πρόθυμο. Ρώτησα τι έγινε.
διαβάστε το υπόλοιπο εδώ
