Ένα επίκαιρο θέμα σχολιάζει σε μια μακροσκελή ανάρτησή της, η σεναριογράφος-συγγραφέας, Έλενα Γαλαταριώτη θέλοντας με αυτό το τρόπο να δείξει την δυσαρέσκεια της για την απόφαση των τετράμηνων εξετάσεων με συνέπεια πολλά παιδιά να στερηθούν τις γιορτινές ημέρες και ότι πιο όμορφο μπορεί να ζήσει ένας άνθρωπος στην εφηβική ηλικία.
«Ούσα μητέρα ενός δωδεκάχρονου παιδιού, που φέτος φοιτά στην Α΄τάξη γυμνασίου, εμπίπτω κι΄ εγώ στη νέα αυτή κοινωνική ομάδα των παθόντων και ταλαιπωρημένων γονέων. Αγαπητοί αρμόδιοι του υπουργείου Παιδείας – Merry Christmas σας εύχομαι, γιατί εμείς οι γονείς αυτών των παιδιών, ούτε merry ζήσαμε – ούτε Christmas, μάλλον την εβδομάδα των παθών ζήσαμε που αν οι εξετάσεις τετραμήνων διεξάγονταν μεγάλη Εβδομάδα, θα είχε απόλυτο νόημα.
Τα παιδιά της Α΄ τάξης γυμνασίου (τα πλείστα τουλάχιστον) δεν ανέπτυξαν καλά-καλά τον μηχανισμό για να διαβάζουν διαγωνίσματα, δεν έχουν ιδέα ποια είναι τα κύρια σημεία που πρέπει να μάθουν, ποιες είναι οι λεπτομέρειες που δεν πρέπει να μάθουν, ποια είναι τα s.o.s – με αποτέλεσμα οι περισσότεροι από εμάς να καθόμαστε μαζί με τα παιδιά μας να τους παρέχουμε κάθε είδους βοήθεια για να μπορέσουν να γράψουν σ΄ένα απλό διαγώνισμα. Και τέσσερις μόλις μήνες μετά την έναρξη του Γολγοθά τους που ονομάζεται γυμνάσιο, ήρθαν οι εξετάσεις Τετραμήνου! Οι εξετάσεις τετραμήνου για όσους δεν έχουν παιδιά στο γυμνάσιο ή λύκειο είναι οοοοοολη η ύλη που κάλυψαν οι μαθητές μέχρι σήμερα. Οι περισσότεροι γονείς από εμάς αγαπητοί αρμόδιοι (λέμε τώρα) δεν καταλάβαμε τίποτα από τις φετινές γιορτές. Εμείς όμως ως γονείς, ζήσαμε στα παιδικά μας χρόνια ανέμελες Χριστουγεννιάτικες γιορτές και δεν τις έχουμε ανάγκη. Τα παιδιά μας όμως;
Κύριοι Αρμόδιοι!
Τι κάνατε σε όλα αυτά τα χιλιάδες παιδιά; Τους στερήσατε εμπειρίες και αναμνήσεις που η παιδική τους ψυχούλα θα έχει ανάγκη στα επόμενα χρόνια της δύσκολης ενήλικης ζωής τους για να καταφεύγει σ΄αυτές και να βρίσκει την δύναμη στην εκάστοτε όμορφη παιδική ανάμνηση. Τι κάνατε σ΄αυτά τα παιδιά; Τα κάνατε να μισήσουν το σχολείο γιατί νιώθουν πως είναι ένα κάτεργο. Τι κάνατε σ΄αυτά τα παιδιά; Τους βάλατε να αποστηθίσουν ένα όγκο πληροφοριών, που ο παιδικός τους εγκέφαλος θα έχει ξεχάσει σε τρεις μήνες (έτσι λειτουργεί ο ανθρώπινος εγκέφαλος παρεμπιπτόντως – διαγράφει ένα τεράστιο ποσοστό πληροφοριών).
Τι κάνατε σ΄αυτά τα παιδιά; Τα εξαναγκάσατε να κλειστούν σπίτι, να αποστηθίζουν εκατοντάδες σελίδες μιας τεράστιας ύλης και να στερηθούν στιγμές που δεν θα έχουν την ευκαιρία να ξαναζήσουν. Γιατί αγαπητοί αρμόδιοι, σε λίγο καιρό ΔΕΝ θα είναι παιδιά. Τι κάνατε σ΄αυτά τα παιδιά; Τους στερήσατε ότι πιο όμορφο μπορεί να ζήσει ένας άνθρωπος. Τα Χριστούγεννα, την Πρωτοχρονιά, το πνεύμα των Χριστουγέννων, την ανεμελιά, το χαμόγελο, την χαρά της ζωής!
Την επομένη της Πρωτοχρονιάς κύριοι αρμόδιοι, η δωδεκάχρονη κόρη μου η οποία διάβαζε από το πρωί, μου είπε «Θέλω να πάω βόλτα – αλλά δεν έχω χρόνο». Και τότε έπαθα σοκ! Ένα παιδί να λέει πως δεν έχει χρόνο! Αυτό θα το πει χιλιάδες φορές στη ενήλικη ζωή της. Δεν χρειάζεται να το λέει από τώρα. Δεν πρέπει ως παιδί να το λέει τώρα! Και τότε αποφάσισα, παρόλο που είμαι μια μητέρα που πιστεύει ακράδαντα στις αρχές της συνέπειας και της ευθύνης να το τελειώσω όλο αυτό. Της άρπαξα τα φυλλάδια και της είπα «Κλείσ΄ τα τζαι κάνει»!!!!
Και όταν την πήγα βόλτα, εκεί κάτω από τα φανταχτερά χριστουγεννιάτικα στολίδια, μπροστά από τις γιορτινές βιτρίνες , ακούγοντας τα κάλαντα – την είδα να διασκεδάζει για λίγο αυτές τις γιορτές, την είδα να χαμογελάει και να είναι χαρούμενη και σκέφτηκα πως αρκετά ταλαιπωρήσατε το παιδί μου! Δεν θα σας επιτρέψω να στερήσετε άλλα χαμόγελα από την κόρη μου και ότι θέλει ας γίνει στις εξετάσεις γιατί οι βαθμοί δεν θα την κάνουν καλύτερο άνθρωπο! Καλύτερο άνθρωπο θα την κάνουν οι όμορφες εμπειρίες της παιδικής της ηλικίας! Ήθελα ειλικρινά, εκείνη ακριβώς τη στιγμή, να έρθω έξω από τα γραφεία σας και να σας φωνάξω :- Aνάθεμα τα υπουργεία σας!!!!»
