Μια αυλή, παιδικότητα και ζωντανιά ήταν αρκετά για να ξυπνήσουν μνήμες μιας άλλης εποχής. Στη Λύση, ο Κωστάκης Ανδρέου, ο Γιάγκος Πυριπίτση, ο Ανδρέας Πετεινός, ο Κυριάκος Χατζηττοφή και ο Θεοφάνης Χατζηττοφή αντάμωσαν ξανά για να παίξουν Λίτριν και Διτζίμιν, το παραδοσιακό παιχνίδι που σημάδεψε τα παιδικά τους χρόνια.
Σε μια εποχή όπου η καθημερινότητα αλλάζει γρήγορα, κάποια πράγματα παραμένουν αναλλοίωτα στον χρόνο. Τα παραδοσιακά παιχνίδια «διτζιμίν» και «λιγκρίν» αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας άλλης εποχής, τότε που οι αυλές και οι γειτονιές ήταν γεμάτες φωνές, γέλια και ζωντάνια.
Πρόκειται για παιχνίδια απλά στη μορφή, αλλά γεμάτα ενέργεια και αυθορμητισμό. Με μια πέτρα ένα ξύλο και καλή παρέα, μικροί και μεγάλοι έστηναν το δικό τους «γήπεδο», χωρίς κανόνες γραμμένους, μόνο με συμφωνία και διάθεση για παιχνίδι. Τα χτυπήματα, οι αποκρούσεις, οι ελιγμοί και τα πειράγματα δημιουργούσαν ένα σκηνικό γεμάτο ένταση αλλά και γέλιο, που δύσκολα ξεχνιόταν. Το λιγκρίν ξεχωρίζει για τη ζωντάνια και τη γρήγορη εναλλαγή ρόλων, ενώ το διτζιμίν απαιτεί περισσότερη δύναμη κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον των παικτών. Και στα δύο, όμως, το βασικό στοιχείο δεν είναι η νίκη, αλλά η συμμετοχή και η παρέα.
Γιατί τελικά, οι πιο δυνατές στιγμές δεν χρειάζονται πολλά — μόνο καλή παρέα και μια αφορμή για να ξαναγίνεις παιδί.
Οι εικόνες από το βίντεο της ιστοσελίδας «Μένουμε Κύπρο» καταγράφουν αυθεντικά στιγμιότυπα από τα παιχνίδια, ξυπνώντας μνήμες μιας άλλης εποχής. Τα παραδοσιακά παιχνίδια γεμίζουν την αυλή με γέλια, πειράγματα και ζωντάνια, με τους πέντε φίλους να αφήνουν για λίγο την καθημερινότητα πίσω τους και να επιστρέφουν, έστω και για λίγο, στην ανεμελιά της νιότης τους. Η συνάντησή τους δεν ήταν απλώς ένα παιχνίδι. Ήταν μια υπενθύμιση πως η παράδοση δεν χάνεται, όσο υπάρχουν άνθρωποι που τη ζουν και τη μεταφέρουν. Μέσα από τα παιγνίδια, οι πέντε φίλοι κρατούν ζωντανό ένα κομμάτι της κυπριακής καθημερινότητας που αξίζει να συνεχίσει να υπάρχει.
Το Διτζίμιν και το Λιγκρίν δεν είναι ευρέως καταγεγραμμένο ως πανελλαδικό παραδοσιακό παιχνίδι στην Ελλάδα, όπως για παράδειγμα τα «μήλα» ή το «κουτσό».
Πρόκειται περισσότερο για τοπικό παιχνίδι, που συναντάται κυρίως στην Κύπρο, ιδιαίτερα σε κοινότητες όπου διατηρούνται ζωντανές οι παλιές συνήθειες της αυλής και της γειτονιάς.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
