Μια μικρή παύση σε μια συνάντηση, μια ειδοποίηση στο κινητό ή η ανάγκη για σταθερό πρόγραμμα δεν είναι πάντα λεπτομέρειες. Για έναν άνθρωπο που ζει με διαβήτη μπορεί να αποτελούν μέρος της καθημερινής φροντίδας του.
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Διαβήτη στις 14 Νοεμβρίου, η συζήτηση αξίζει να βγει από τα στερεότυπα για το φαγητό και να φτάσει στον χώρο εργασίας. Στο πώς ακούμε έναν συνάδελφο, πώς οργανώνουμε την ημέρα και πόσο χώρο αφήνουμε για μια ανάγκη που δεν φαίνεται.
Δεν έχουν όλοι τις ίδιες ανάγκες
Ο τύπος του διαβήτη, η θεραπεία, το ωράριο και το είδος της δουλειάς διαφέρουν. Δεν χρειάζονται όλοι οι άνθρωποι τις ίδιες προσαρμογές ούτε είναι χρήσιμο να υποθέτουμε τι επιτρέπεται να φάνε ή πώς πρέπει να συμπεριφερθούν.
Ο οδηγός της Diabetes UK για την εργασία αναδεικνύει την οργάνωση της ημέρας, την πρόσβαση στα απαραίτητα υλικά και τη συνεννόηση για την υποστήριξη που χρειάζεται κάθε άτομο. Για όσους εργάζονται σε βάρδιες, προτείνει συζήτηση με την ομάδα υγείας για την προσαρμογή της διαχείρισης στο ωράριο.
Η χρήσιμη ερώτηση είναι απλή
«Υπάρχει κάτι που θα σε βοηθούσε στη σημερινή συνάντηση;». Η ερώτηση αυτή αφήνει στον άλλο την επιλογή να μοιραστεί όσα θέλει. Είναι πιο διακριτική από ένα δημόσιο σχόλιο για το γεύμα του ή από την απαίτηση να εξηγήσει την ιατρική του ιστορία μπροστά στην ομάδα.
Η ίδια λογική ισχύει για τις ειδοποιήσεις μιας συσκευής ή για μια σύντομη αποχώρηση. Αν δεν γνωρίζουμε τι συμβαίνει, η εικασία και το πείραγμα δεν βοηθούν.
Ενα σχέδιο αντί για αυτοσχεδιασμό
Οπου χρειάζεται, ο εργαζόμενος μπορεί να συζητήσει με τον προϊστάμενο, τον αρμόδιο πρώτων βοηθειών και την ομάδα υγείας του τι υποστήριξη είναι κατάλληλη. Η Diabetes UK προτείνει να είναι γνωστό το εξατομικευμένο σχέδιο αντιμετώπισης μιας υπογλυκαιμίας σε όσους χρειάζεται να βοηθήσουν. Το παρόν άρθρο δεν δίνει οδηγίες επείγουσας θεραπείας.
Οι νομικές ενότητες του βρετανικού οδηγού αφορούν το Ηνωμένο Βασίλειο. Δεν μεταφέρονται αυτομάτως στην Κύπρο. Για συγκεκριμένο εργασιακό ζήτημα χρειάζεται ενημέρωση από τους αρμόδιους τοπικούς φορείς και, όπου απαιτείται, εξατομικευμένη συμβουλή.
Ο άνθρωπος πριν από τη διάγνωση
Ενας συνάδελφος δεν χρειάζεται να μετατραπεί σε εκπαιδευτή όλου του γραφείου για να γίνει σεβαστός. Μπορούμε να ενημερωθούμε, να αποφύγουμε τα σχόλια και να δεχτούμε ότι η καθημερινή φροντίδα της υγείας έχει θέση μέσα στην εργασιακή ζωή.
Η επόμενη καλή κίνηση μπορεί να είναι πολύ μικρή: να μην κάνουμε την ανάγκη κάποιου αφορμή για έκθεση.
