Τουλάχιστον αυτή τη φορά υπήρξε μια παραδοχή. Το εθνικό σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης CY Alert δεν λειτούργησε όπως έπρεπε. Καθυστέρησε. Και αυτό δεν το λένε οι πολίτες, το παραδέχθηκε η ίδια η Πολιτική Άμυνα, αποδίδοντάς το σε τεχνικό πρόβλημα.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Το ερώτημα όμως είναι απλό. Αν ένα σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης δεν λειτουργήσει την ώρα που πραγματικά το χρειάζεσαι, τότε πότε θα λειτουργήσει; Στην πυρκαγιά του Καλού Χωριού και της Αγίας Άννας υπήρξε καθυστέρηση περίπου δύο ωρών. Δύο ώρες. Σε μια φωτιά, δύο ώρες μπορεί να αλλάξουν τα πάντα. Δεν μιλάμε για μια εφαρμογή στο κινητό που “κόλλησε”. Μιλάμε για ένα σύστημα που δημιουργήθηκε για να προστατεύει ανθρώπινες ζωές.
Και κάπου εδώ αρχίζουν οι σκέψεις. Αν αύριο δεν είναι μια φωτιά αλλά ένας μεγάλος σεισμός; Αν είναι μια άλλη κατάσταση έκτακτης ανάγκης; Αν είναι κάτι ακόμη σοβαρότερο; Θα περιμένουμε και τότε να διορθωθεί ένα τεχνικό πρόβλημα; Δυστυχώς, στην Κύπρο έχουμε μάθει να ακούμε τις ίδιες λέξεις. «Τεχνικό πρόβλημα». «Θα διερευνηθεί». «Θα γίνουν οι απαραίτητες εξετάσεις». «Θα ληφθούν μέτρα». Κάθε φορά μια νέα έρευνα, μια νέα διαβεβαίωση και μια υπόσχεση ότι την επόμενη φορά όλα θα λειτουργήσουν καλύτερα.
Εάν γίνει σεισμός, θα τον νιώσουμε. Εάν ξεσπάσει φωτιά, θα τη δούμε. Εάν βρεθούμε αντιμέτωποι με μια πολεμική απειλή, θα τη βιώσουμε. Δεν γίνεται να περιμένουμε ότι θα μας σώσει ένα μήνυμα που ίσως φτάσει όταν όλα θα έχουν ήδη κριθεί. Ένα σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης υπάρχει για να μας δίνει χρόνο να αντιδράσουμε, όχι για να μας ενημερώνει εκ των υστέρων.
Εδώ και 52 χρόνια μιλάμε για πολιτική προστασία, για καταφύγια, για σχέδια εκτάκτου ανάγκης, για εκσυγχρονισμό των υπηρεσιών. Κι όμως, κάθε φορά που έρχεται η ώρα της δοκιμασίας, κάτι δεν λειτουργεί όπως πρέπει. Η Πολιτική Άμυνα αναφέρει ότι υπήρχε επικοινωνία με τα κοινοτικά συμβούλια, ότι προσωπικό βρέθηκε άμεσα στην περιοχή και ότι οι εκκενώσεις προχώρησαν. Πολύ σωστά. Κανείς δεν μηδενίζει την προσπάθεια των ανθρώπων που βρέθηκαν στο πεδίο. Όμως αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι το ίδιο το CY Alert δεν έκανε αυτό για το οποίο δημιουργήθηκε.
Η Κύπρος δεν στερείται ικανών ανθρώπων. Έχει επιστήμονες, μηχανικούς και ειδικούς που μπορούν να προσφέρουν λύσεις. Το ερώτημα είναι αν τους αξιοποιούμε ή αν συνεχίζουμε να ανακυκλώνουμε τις ίδιες πρακτικές, περιμένοντας διαφορετικό αποτέλεσμα.
Το πιο ανησυχητικό δεν είναι μόνο η καθυστέρηση. Είναι ότι, για άλλη μια φορά, ο πολίτης καταλήγει να σκέφτεται πως σε μια κρίσιμη στιγμή θα πρέπει πρώτα να εμπιστευτεί τα μάτια, τα αυτιά και το ένστικτό του και μετά τα συστήματα του κράτους. Η εμπιστοσύνη δεν χτίζεται με δοκιμαστικά μηνύματα ούτε με παρουσιάσεις. Χτίζεται όταν έρθει η δύσκολη ώρα και όλα λειτουργήσουν όπως πρέπει. Γιατί η επόμενη κρίση δεν θα μας ρωτήσει αν είμαστε έτοιμοι. Και τότε, καμία έρευνα και καμία ανακοίνωση δεν θα μπορέσει να γυρίσει τον χρόνο πίσω.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
