Με πόνο, οργή και αναπάντητα ερωτήματα ανέβηκε στο βήμα του μάρτυρα ο ιερέας Χριστόδουλος Παπαϊωάννου, περιγράφοντας τις τελευταίες ώρες αγωνίας για τον γιο του, αλλά και όσα αντίκρισε όταν άνοιξε το φέρετρο.
Συγκλονιστικές στιγμές εκτυλίχθηκαν στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Λάρισας, κατά την 40ή δικάσιμο της δίκης για την τραγωδία των Τεμπών, με την κατάθεση του πατέρα του 23χρονου Κύπριου φοιτητή Κυπριανού Παπαϊωάννου, ιερέα Χριστόδουλου Παπαϊωάννου, να φέρνει ξανά στο προσκήνιο τον ανείπωτο πόνο μιας οικογένειας που έχασε το παιδί της και εξακολουθεί να ζητά απαντήσεις. Με λόγια που αποτύπωναν τη βαθιά προσωπική του οδύνη, ο πατέρας του Κυπριανού περιέγραψε τη σχέση του με τον γιο του, τις ελπίδες που είχε μέχρι την τελευταία στιγμή ότι θα τον έβρισκε ζωντανό, αλλά και τις συνθήκες υπό τις οποίες παρέλαβε τη σορό του, θέτοντας παράλληλα ερωτήματα για τη διαχείριση του δυστυχήματος και τις ενέργειες που ακολούθησαν.
«Πριν ξεκινήσω, επειδή εμφανίζομαι για πρώτη φορά στο δικαστήριο, θέλω να σας πω κάτι για να καταλάβετε πώς σκέφτομαι», ανέφερε αρχικά, περιγράφοντας πώς είχε αναλάβει προσωπικά τη φροντίδα της μητέρας του όταν εκείνη πέθανε το 2004, τη χρονιά που γεννήθηκε ο Κυπριανός. «Για εμένα, το σώμα δεν χωρίζεται από την ψυχή. Είναι ψυχοσώμα», είπε, εξηγώντας τη βαθιά σημασία που είχε για τον ίδιο η φροντίδα του σώματος του παιδιού του μετά τον θάνατό του.
Μιλώντας για τον Κυπριανό, τον περιέγραψε ως έναν νέο γεμάτο χαρά, αγάπη και διάθεση να συμπαραστέκεται στους ανθρώπους γύρω του. Όπως ανέφερε, είχε μεγάλη αγάπη για τον Θεό και την πατρίδα, ενώ είχε επιλέξει να υπηρετήσει στις ειδικές δυνάμεις καταδρομών, θέλοντας, όπως είπε ο πατέρας του, να είναι έτοιμος να υπερασπιστεί την Κύπρο σε περίπτωση ανάγκης. Σπούδαζε στη Θεσσαλονίκη, μια πόλη που αγαπούσε και η οποία, σύμφωνα με τον πατέρα του, του θύμιζε την Κωνσταντινούπολη. Η ζωή του βρισκόταν σε μια ιδιαίτερα ευτυχισμένη περίοδο, καθώς η οικογένεια είχε ήδη προγραμματίσει τον γάμο του για τις 27 Αυγούστου 2023.
«Ήταν στην κορυφή της ανθρώπινης ευτυχίας», ανέφερε χαρακτηριστικά, περιγράφοντας τα όνειρα που είχε ο γιος του για το μέλλον. Ο Χριστόδουλος Παπαϊωάννου αναφέρθηκε στις ώρες που ακολούθησαν τη σύγκρουση των τρένων, όταν η οικογένεια περίμενε με αγωνία να μάθει τι είχε συμβεί στον Κυπριανό. Όπως κατέθεσε, ο χρόνος περνούσε χωρίς να γνωρίζουν την τύχη του, ενώ η αγωνία μεγάλωνε. «Ήλπιζα ότι θα πάρω ζωντανό τον Κυπριανό», είπε, περιγράφοντας την αναμονή που σταδιακά μετατράπηκε σε τραγωδία. Ανάμεσα στα αντικείμενα που τους παραδόθηκαν ήταν ένα σακουλάκι με τον σταυρό του γιου τους και τον αρραβώνα του, στον οποίο αναγραφόταν το όνομα «Χριστίνα». Ο ίδιος ζήτησε να δει το σώμα του παιδιού του, ωστόσο, σύμφωνα με την κατάθεσή του, δεν του επετράπη.
«Ποιος διέταξε να μην μπορώ να δω το παιδί μου;» διερωτήθηκε, αναφερόμενος και στην παρουσία δύο ένστολων, οι οποίοι, όπως είπε, τον ενημέρωσαν ότι δεν θα μπορούσε να δει κανείς τις σορούς.
Ιδιαίτερα φορτισμένη ήταν η περιγραφή του για τη στιγμή που η οικογένεια άνοιξε το φέρετρο του Κυπριανού, προκειμένου να διαπιστώσει την κατάσταση στην οποία βρισκόταν η σορός του.
Ο πατέρας του ανέφερε ότι ο γιος του βρισκόταν μέσα σε μαύρη σακούλα και εξέφρασε την αγανάκτησή του για τις ιατροδικαστικές διαδικασίες που, όπως υποστήριξε, πραγματοποιήθηκαν χωρίς να ερωτηθεί η οικογένεια. Περιέγραψε, επίσης, ότι η σορός ήταν γυμνή, παρά τις πληροφορίες που είχαν λάβει πως ο Κυπριανός είχε καεί. «Τον μεταφέραμε στο σπίτι μου, του πλύναμε τις πληγές του, μύριζε χημικά», κατέθεσε, περιγράφοντας τις προσπάθειες της οικογένειας να φροντίσει το σώμα του.
Όπως ανέφερε, η μυρωδιά τού θύμιζε εκείνη των καθαριστηρίων και χρειάστηκε να πλύνουν τη σορό επανειλημμένα με κρασί, πριν την αλείψουν με λάδι, σύμφωνα με την παράδοση που ακολούθησαν. Ο ίδιος υποστήριξε ότι τα τραύματα που έφερε ο γιος του δεν δικαιολογούσαν τον θάνατό του και εξέφρασε την πεποίθηση ότι οι ιατροδικαστικές παρεμβάσεις προκάλεσαν πρόσθετη καταστροφή στο σώμα. Οι αναφορές αυτές αποτελούν τους ισχυρισμούς του μάρτυρα, οι οποίοι εντάσσονται στο πλαίσιο της δικαστικής διερεύνησης της τραγωδίας.
Αναφερόμενος στη δικογραφία και στους κατηγορουμένους, σημείωσε ότι θεωρεί πως πρέπει να αποδοθεί στον καθένα η ευθύνη που του αναλογεί, υπογραμμίζοντας παράλληλα ότι υπάρχουν στοιχεία που χρειάζονται περαιτέρω διερεύνηση.
Ο πατέρας του Κυπριανού έθεσε σειρά ερωτημάτων για τις συνθήκες που επικράτησαν μετά τη σύγκρουση, εστιάζοντας στην εκδήλωση της φωτιάς, στο ενδεχόμενο μεταφοράς υλικών από την εμπορική αμαξοστοιχία, στα εγκαύματα που έφερε το σώμα του γιου του, αλλά και στην απόφαση να μην επιτραπεί στις οικογένειες να δουν τις σορούς. Παράλληλα, αναφέρθηκε στην επίσκεψή του στον τόπο του δυστυχήματος, όπου, όπως είπε, προσευχήθηκε, καταγγέλλοντας ότι διασώστης που αναζητούσε ανθρώπους σταμάτησε για να περάσουν επίσημοι και να αφήσουν λουλούδια. «Με βασανίζει πόσοι ήταν αληθινά οι νεκροί;» διερωτήθηκε, ζητώντας να αποδοθεί δικαιοσύνη και για τους ανθρώπους που, όπως ανέφερε, δεν έχουν αναγνωριστεί.
«Ο κάθε κατηγορούμενος να του αποδοθεί η ευθύνη που έχει, αλλά υπάρχουν πολλά στοιχεία που πρέπει να διερευνηθούν», είπε. Πίσω από τα ερωτήματα και τις καταγγελίες, ο πατέρας του Κυπριανού περιέγραψε και τον προσωπικό αγώνα που δίνει η οικογένεια για να αντέξει την απώλεια. «Προσεύχομαι να μου δώσει δύναμη ο Θεός να σταθώ στα πόδια μου και να συνεχίσω», ανέφερε, μιλώντας για έναν πόνο πρωτόγνωρο, που, όπως είπε, μπορεί να αφανίσει όποιον αφεθεί να καταβληθεί από αυτόν. «Υπήρχαν νύχτες που αγκάλιαζα την παπαδιά και έλεγα ότι θα εκραγεί η καρδιά μου», κατέθεσε, περιγράφοντας τις δύσκολες στιγμές που βιώνει μαζί με τη σύζυγό του.
Κάνοντας έναν παραλληλισμό με τους αγνοουμένους της Κύπρου μετά την τουρκική εισβολή, αναφέρθηκε στα αναπάντητα ερωτήματα που εξακολουθούν να βασανίζουν τις οικογένειες των θυμάτων. Προς το τέλος της κατάθεσής του, επέδειξε στο δικαστήριο φωτογραφίες του Κυπριανού πριν από το δυστύχημα, της σακούλας μέσα στην οποία, όπως ανέφερε, μεταφέρθηκε η σορός του, καθώς και φωτογραφίες του νεκρού σώματος του γιου του.
Η κατάθεση του Χριστόδουλου Παπαϊωάννου ανέδειξε όχι μόνο την απώλεια ενός νέου ανθρώπου που είχε μπροστά του ολόκληρη τη ζωή, αλλά και την επιμονή της οικογένειάς του να δοθούν απαντήσεις για όσα συνέβησαν τη νύχτα της τραγωδίας στα Τέμπη. Η δίκη συνεχίζεται με τις καταθέσεις συγγενών θυμάτων, ενώ στον κατάλογο των μαρτύρων περιλαμβάνονται και τραυματίες του σιδηροδρομικού δυστυχήματος.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
