Το Ανώτατο απέρριψε ομόφωνα το αίτημα του Θεόδωρου Θεοφάνους, κρίνοντας ότι η μεταγενέστερη ανάκληση μαρτυριών δεν αποτελεί νέο στοιχείο που δικαιολογεί επανεκδίκαση.
Ο εκ προμελέτης φόνος της 24χρονης Iulia Oboroc και η ανθρωποκτονία της μόλις τριάμισι ετών Βικτώριας Ποζίδου ήταν τα εγκλήματα για τα οποία ο Θεόδωρος Θεοφάνους οδηγήθηκε στη φυλακή. Δεκατέσσερα χρόνια μετά την καταδίκη του, ο ισοβίτης επιχείρησε να εξασφαλίσει νέα δίκη, επικαλούμενος ανατροπές στις μαρτυρίες που είχαν παρουσιαστεί εναντίον του. Το Ανώτατο Δικαστήριο, ωστόσο, απέρριψε ομόφωνα την αίτησή του στις 29 Οκτωβρίου 2026. Σύμφωνα με ανακοίνωση της Νομικής Υπηρεσίας, πρόκειται για την πρώτη υπόθεση που εξετάστηκε βάσει της νέας νομοθεσίας, η οποία επιτρέπει, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, την επανεκδίκαση ποινικών υποθέσεων λόγω νέων στοιχείων ή γεγονότων.
Ο Θεοφάνους είχε καταδικαστεί στις 31 Οκτωβρίου 2012 από το Μόνιμο Κακουργιοδικείο Πάφου για τα δύο εγκλήματα, καθώς και για αδικήματα που αφορούσαν την κατοχή πυροβόλου όπλου, φυσιγγίων και εκρηκτικών υλών. Η καταδίκη του επικυρώθηκε από το Ανώτατο στις 6 Απριλίου 2015.
Στην αίτησή του για επανεκδίκαση επικαλέστηκε, μεταξύ άλλων, ένορκη δήλωση του μάρτυρα κατηγορίας Γεώργιου Σαχμπάζοβ, ημερομηνίας 1ης Ιουνίου 2020. Με αυτήν, ο μάρτυρας φέρεται να ανακάλεσε την προηγούμενη κατάθεσή του, υποστηρίζοντας ότι είχε καταθέσει ψευδώς και ότι δεν βρισκόταν στη σκηνή των εγκλημάτων. Παρουσίασε επίσης δηλώσεις και ένορκες μαρτυρίες τρίτων προσώπων, σύμφωνα με τις οποίες ο δεύτερος μάρτυρας κατηγορίας, Αντώνης Προκοπίου Κίτας, φέρεται να είχε παραδεχθεί ότι ο Θεοφάνους δεν ήταν ο δράστης και ότι η μαρτυρία του περί ομολογίας του ισοβίτη ήταν ψευδής. Στο ίδιο πλαίσιο προβλήθηκε ο ισχυρισμός ότι ο Κίτας είχε αναφέρει πως η Αστυνομία τον καθοδήγησε να καταθέσει εναντίον του.
Ο Θεοφάνους υποστήριξε ότι αυτά τα στοιχεία κλόνιζαν τη βάση της καταδίκης του, ζητώντας νέα δίκη ή, λόγω της μακρόχρονης κράτησής του, την αθώωσή του.
Καθοριστική για την απόρριψη της αίτησης ήταν η διάκριση που έκανε το Ανώτατο ανάμεσα σε ένα νέο αποδεικτικό στοιχείο και στην αλλαγή μιας μαρτυρίας που είχε ήδη εξεταστεί στο δικαστήριο. Έκρινε ότι η μεταγενέστερη ανάκληση ή ανασκευή τέτοιας μαρτυρίας δεν αποτελεί «νέο στοιχείο ή γεγονός» κατά την έννοια της νομοθεσίας. Όπως εξήγησε, η επανεκδίκαση αποτελεί εξαιρετική διαδικασία. Μπορεί να δικαιολογηθεί από στοιχεία όπως η αποκάλυψη του πραγματικού δράστη, η εμφάνιση κρίσιμου αυτόπτη μάρτυρα ή η ανεύρεση γενετικού υλικού που συνδέεται με την υπόθεση.
Αντίθετα, η εκ νέου αξιολόγηση μαρτυριών που είχαν ήδη δοθεί και κριθεί στην αρχική δίκη θα υπονόμευε, σύμφωνα με το Δικαστήριο, την ασφάλεια δικαίου και την αρχή της τελεσιδικίας των δικαστικών αποφάσεων. Με αυτό το σκεπτικό, το Ανώτατο έκρινε αβάσιμη την αίτηση και την απέρριψε ομόφωνα, χωρίς να εκδώσει διαταγή για έξοδα.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
