Ισχυρό μήνυμα κατά της βίας και της συγκάλυψης της απευθύνει η Annie Alexui, με αφορμή τα πρόσφατα σχόλια που ακολούθησαν τη δημοσιοποίηση εγγράφων και ιατρικών αποδείξεων περιστατικών βίας. Η ίδια επισημαίνει ότι ορισμένες απόψεις υπερβαίνουν την προσωπική άποψη και φτάνουν μέχρι τα όρια της κοινωνικής συνενοχής.
Η Annie Alexui καταδικάζει σχόλια που προσπαθούν να μειώσουν ή να δικαιολογήσουν περιστατικά βίας, όπως «έγινε πριν χρόνια», «δεν έχει παράπονο το θύμα» ή «υπάρχουν παιδιά». Όπως τονίζει, η βία δεν παραγράφεται με τον χρόνο, δεν αναιρείται από τη σιωπή του θύματος και αποκτά μεγαλύτερη κοινωνική διάσταση όταν υπάρχει οικογένεια, καθώς κανονικοποιείται και μεταδίδεται ως αποδεκτό πρότυπο.
«Η βία δεν χρειάζεται καταγγελία για να αναγνωριστεί», σημειώνει. «Δεν χρειάζεται συναίνεση του θύματος ούτε εξήγηση για να καταδικαστεί. Μια κοινωνία που περιμένει από το θύμα να μιλήσει για να πάρει θέση έχει ήδη αποτύχει». Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στην περίπτωση του Δημάρχου, όπου η βία από πρόσωπο που κατέχει θεσμική εξουσία μετατρέπεται σε ζήτημα θεσμικής ευθύνης. Η καθυστέρηση στην εξέταση τέτοιων περιστατικών δεν είναι ουδέτερη στάση, αλλά πολιτική πράξη.
Η Annie Alexui καλεί τον γυναικείο πληθυσμό της Πάφου και όλης της Κύπρου να τοποθετηθεί με βάση αρχές και αξίες, και απευθύνει μήνυμα προς τις Αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας να πράξουν το αυτονόητο: να διασφαλίσουν ότι τα περιστατικά βίας αξιολογούνται άμεσα και με διαφάνεια.
Τις τελευταίες ώρες κυκλοφορεί στο διαδίκτυο σελίδα όπου οι πολίτες μπορούν να υπογράψουν αίτημα για την απαίτηση διερεύνησης όσων αποκάλυψε η Άννη Αλεχουί, στέλνοντας έτσι μήνυμα για την εξάλειψη της οποιασδήποτε διαφθοράς που έχει καταγραφεί τα τελευταία χρόνια στην Κύπρο.
Το link όπου μπορούν να υπογράψουν οι πολίτες
Αυτούσια η ανάρτησή της
«Η βία δεν ξεχνιέται, δεν συμψηφίζεται και δεν συγκαλύπτεται. Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθώ με ιδιαίτερη προσοχή τα σχόλια που ακολούθησαν, τη δημοσιοποίηση εγγράφων και ιατρικών αποδείξεων που τεκμηριώνουν πράξεις βίας. Ορισμένες τοποθετήσεις, ακόμη και αν κανείς διαφωνεί με αυτές, μπορούν να αποδοθούν στην άγνοια ή στη σύγχυση. Υπάρχουν όμως σχόλια που ξεπερνούν τα όρια της άποψης και αγγίζουν τα όρια της κοινωνικής συνενοχής. Και το πιο ανησυχητικό απ’ όλα είναι ότι κάποια από αυτά προέρχονται από γυναίκες. Σχόλια του τύπου: «Μα έγινε πριν οκτώ χρόνια», «Αφού δεν έχει παράπονο η ίδια», «Γιατί να παρεμβαίνουμε σε ένα ζευγάρι; Υπάρχουν παιδιά». Αυτά τα σχόλια δεν είναι απλώς άστοχα. Είναι επικίνδυνα. Η βία δεν παραγράφεται με τον χρόνο. Η βία δεν αναιρείται από τη σιωπή του θύματος. Η βία δεν παύει να είναι βία, επειδή υπάρχει οικογένεια ή παιδιά. Αντιθέτως, όταν υπάρχει οικογένεια και παιδιά, η βία αποκτά βαριά κοινωνική διάσταση. Γιατί κανονικοποιείται, γιατί αποκρύπτεται και γιατί μεταδίδεται ως αποδεκτό πρότυπο.
Το ζήτημα δεν είναι τα πρόσωπα — είναι η συμπεριφορά. Το ζητούμενο δεν είναι να ικανοποιηθεί το κοινό αίσθημα μέσω μιας προσωποποιημένης καταδίκης. Δεν είναι να «δικαστεί» κάποιος στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ούτε να εξεταστεί αν το θύμα «έχει παράπονο» ή αν «μίλησε αρκετά». Το ζητούμενο είναι η ίδια η πράξη της βίας. Η βία δεν χρειάζεται καταγγελία για να υπάρχει. Δεν χρειάζεται συναίνεση του θύματος για να αναγνωριστεί. Και κυρίως δεν χρειάζεται εξήγηση για να καταδικαστεί. Μια κοινωνία που περιμένει από το θύμα να μιλήσει για να πάρει θέση είναι μια κοινωνία που έχει ήδη αποτύχει. Η βία είναι επιλογή — και η ανοχή της είναι συνενοχή. Η βία, είτε σωματική είτε ψυχολογική, είτε σεξουαλική, είτε λεκτική, δεν είναι παρεκτροπή της στιγμής. Είναι συμπεριφορά. Και η συμπεριφορά αυτή πηγάζει από χαρακτήρα. Άτομα που ασκούν βία επιλέγουν να την ασκήσουν. Και χαρακτήρες που επιλέγουν τη βία είναι επικίνδυνοι για το κοινωνικό σύνολο. Τέτοιοι άνθρωποι δεν μπορούν να κατέχουν θεσμικούς ρόλους, δεν μπορούν να διοικούν, και κυρίως δεν μπορούν να αποτελούν πρότυπα ή να εμπνέουν άλλους. Η παρουσία τους σε θέσεις εξουσίας υπονομεύει τον ίδιο τον θεσμό που εκπροσωπούν.
Στην περίπτωση του δημάρχου, το ζήτημα γίνεται ακόμη πιο σοβαρό. Διότι εδώ δεν μιλάμε για ιδιωτική συμπεριφορά, αλλά για έναν άνθρωπο που κατέχει θεσμική εξουσία, που εκπροσωπεί πολίτες και που οφείλει τουλάχιστον να ενσαρκώνει τον σεβασμό, τη νομιμότητα και την αυτοσυγκράτηση. Όταν υπάρχουν ιατρικά έγγραφα και αποδείξεις που καταδεικνύουν βία, το θέμα παύει να είναι προσωπικό και γίνεται θεσμικό. Κάθε καθυστέρηση δεν είναι ουδέτερη στάση, αλλά πολιτική πράξη.
Καλώ δημόσια όλο τον γυναικείο πληθυσμό της Πάφου και κατ’ επέκταση ολόκληρης της Κύπρου να τοποθετηθεί, όχι με βάση πρόσωπα αλλά με βάση αρχές. Να τοποθετηθεί πάνω σε όσα έχω γράψει εδώ, να εκφράσει άποψη, να πει αν αυτή είναι η κοινωνία που θέλουμε. Η σιωπή σε τέτοια ζητήματα δεν είναι ουδετερότητα. Είναι θέση.
Καλώ επίσης τις αρμόδιες Αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας να πράξουν τα αυτονόητα. Ιατρικά έγγραφα δεν χρειάζονται χρόνια για να πιστοποιηθούν. Η γνησιότητά τους μπορεί να διαπιστωθεί σε ελάχιστο χρόνο. Όταν ένα κράτος καθυστερεί υπερβολικά να αποδείξει τα αυταπόδεικτα, το μήνυμα δεν είναι επιμέλεια. Είναι συγκάλυψη. Και η συγκάλυψη σε υποθέσεις βίας σημαίνει παρακμή, γεννά φαινόμενα σήψης και διαφθοράς και καταλήγει να γίνεται μάστιγα για ολόκληρη την κοινωνία. Κράτος που δεν μπορεί ή δεν θέλει να προστατεύσει το αυτονόητο δεν μπορεί να απαιτεί σεβασμό».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
