Θα το πω όπως το αισθάνομαι, η ιστορία ανάμεσα στην Άννα Βίσση και τον Νίκο Καρβέλα, έτσι όπως εξελίσσεται τις τελευταίες ημέρες, φοβάμαι πως σύντομα θα αρχίσει να κουράζει ακόμη και τους ανθρώπους που τους αγάπησαν περισσότερο.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Και είναι κρίμα. Γιατί μιλάμε για δύο ανθρώπους που έγραψαν μαζί ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής μουσικής. Ένα ζευγάρι που έζησε, αγάπησε, χώρισε, αλλά συνέχισε για χρόνια να έχει μια ιδιαίτερη σχέση. Ακόμη και μετά τον χωρισμό τους, έφτασαν στο σημείο να ζουν κάτω από την ίδια στέγη. Σήμερα, όμως, βλέπουμε τους θαυμαστές τους να χωρίζονται σε δύο στρατόπεδα. Άλλοι λένε πως χωρίς τον Καρβέλα δεν θα υπήρχε η Άννα Βίσση όπως τη γνωρίζουμε και άλλοι υποστηρίζουν πως χωρίς την Άννα ο Καρβέλας δεν θα είχε την ίδια πορεία. Προσωπικά, δεν πιστεύω ούτε το ένα ούτε το άλλο.
Και οι δύο είχαν ταλέντο. Και οι δύο είχαν προσωπικότητα. Και οι δύο είχαν τις δυνατότητες να χαράξουν τη δική τους διαδρομή. Αυτό που συνέβη είναι ότι όταν συναντήθηκαν, δημιουργήθηκε μια χημεία που λειτούργησε με έναν τρόπο μοναδικό. Ο ένας συμπλήρωσε τον άλλον και μαζί δημιούργησαν τραγούδια και στιγμές που έμειναν. Κανείς δεν μπορεί σήμερα να σβήσει την πορεία του άλλου. Και δεν χρειάζεται.
Όμως υπάρχει και κάτι ακόμη που δεν μπορούμε να αγνοήσουμε. Εμείς οι δημοσιογράφοι, από τον θάνατο του Μαζωνάκη – ένα θέμα που μονοπώλησε για ημέρες την επικαιρότητα – περάσαμε τώρα στην κόντρα του Νίκου Καρβέλα και της Άννας Βίσση. Γιατί; Γιατί είναι επικαιρότητα. Γιατί είναι πιασάρικο. Γιατί ξέρουμε ότι μια τέτοια είδηση μπορεί να φέρει περισσότερα κλικ και, ενδεχομένως, περισσότερους αναγνώστες.
Ας είμαστε όμως ειλικρινείς και με τον εαυτό μας. Πίσω από τα κλικ υπάρχουν και χρήματα. Και αυτό είναι μέρος της δουλειάς των μέσων ενημέρωσης. Δεν μπορούμε να κάνουμε πως δεν το γνωρίζουμε. Όμως άλλο η δημοσιογραφική επικαιρότητα και άλλο να χάνεται η ουσία μέσα σε μια δημόσια αντιπαράθεση δύο ανθρώπων.
Γιατί, τελικά, τι είναι αυτό που παρακολουθούμε; Μια διαμάχη που φαίνεται να αφορά τραγούδια, δικαιώματα, συνεργασίες και – πάνω απ’ όλα – χρήματα. Δεν ξέρω αν πίσω από όλα αυτά υπάρχει εγωισμός, πίκρα, απληστία ή απλώς διαφορετικές αντιλήψεις για το τι θεωρεί ο καθένας δίκαιο. Και δεν είναι δική μου δουλειά να το κρίνω. Αυτό που ξέρω είναι πως δεν αφορά τη δική μας ζωή.
Τα εκατομμύρια που παίζονται γύρω από μια τέτοια υπόθεση δεν τα είχαμε ποτέ και ούτε πρόκειται να τα έχουμε. Δεν θα αλλάξει τη ζωή του μέσου πολίτη το αν η Άννα Βίσση θα τραγουδήσει ένα συγκεκριμένο τραγούδι ή αν θα επιλέξει έναν άλλο συνεργάτη. Και ασφαλώς, αν ο Νίκος Καρβέλας θεωρεί ότι έχει κάθε νόμιμο δικαίωμα να προστατεύσει το έργο του, έχει κάθε δικαίωμα να το κάνει.
Αλλά ας μην ξεχνάμε και κάτι άλλο. Πίσω από όλα αυτά υπάρχουν εκατομμύρια άνθρωποι που τους αγάπησαν μαζί. Άνθρωποι που γέμισαν στάδια, που αγόρασαν εισιτήρια, που τραγούδησαν με την Άννα Βίσση τα τραγούδια του Καρβέλα και που μέσα από αυτή τη μουσική ξαναγύρισαν σε δικές τους εποχές, σε δικούς τους ανθρώπους και σε δικές τους αναμνήσεις. Αυτοί οι άνθρωποι δεν θέλουν να δουν δύο καλλιτέχνες που θαυμάζουν να μετατρέπονται σε δύο αντίπαλα στρατόπεδα.
Θέλουν να θυμούνται τις όμορφες στιγμές. Και ίσως, τελικά, αυτό να αξίζει περισσότερο από μια ακόμη δημόσια αντιπαράθεση. Η Άννα έχει τη δική της διαδρομή. Ο Νίκος έχει τη δική του. Και οι δύο έχουν αφήσει το αποτύπωμά τους. Ας μην αφήσουμε, λοιπόν, την κόντρα να γίνει μεγαλύτερη από την ιστορία που δημιούργησαν. Γιατί στο τέλος, εμείς οι δημοσιογράφοι μπορεί να κυνηγάμε τα κλικ και οι πρωταγωνιστές να λύνουν τις διαφορές τους όπως εκείνοι θεωρούν σωστό.
Ο κόσμος, όμως, θα θυμάται τα τραγούδια.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
