Σαν σήμερα, στις 20 Ιουλίου 1974, ξεκινά η τουρκική εισβολή στην Κύπρο. 48 χρόνια πέρασαν από τότε που τα τουρκικά στρατεύματα, παραβιάζοντας κάθε κανόνα διεθνούς δικαίου εισβάλουν στην Κύπρο. Και αυτά τα χρόνια πέρασαν,κύλησαν όπως το νερό, έφυγαν και άφησαν πίσω τους, συντρίμμια, καταστροφή, μνήμες. Όμως, αυτοί που έφυγαν και γλύτωσαν την αιχμαλωσία, τον θάνατο είχαν μια δεύτερη ευκαιρία να ξανακτίσουν αυτά όλα έχασαν. Και τα κατάφεραν, με νύχια και με δόντια, όμως ποτέ δεν ξέχασαν την γη των προγόνων τους.
Για άλλη μια φορά οι σειρήνες ήχησαν και μας θύμισαν τα λάθη αυτών που έπραξαν το μεγαλύτερο λάθος να προδώσουν τη πατρίδα και να την παραχωρήσουν χωρίς ίχνος συνείδησης σε αυτούς που εδώ και 48 χρόνια εγκαταστάθηκαν μόνιμα. Κι’ όμως, όλοι αυτοί που φύγαν από τη γενέτειρα τους, τα κατάφεραν, επιβίωσαν ενώ υπήρχαν άλλοι έγιναν ακόμη πλουσιότεροι. Οι ιστορίες των προσφύγων αμέτρητες, ο κάθε ένας έχει κάτι να πει, να θυμηθεί, να κλάψει, και να θρηνήσει ένα δικό του άνθρωπο. Ο χρόνος όμως δεν γυρνά πίσω για να διορθώσει τα λάθη και κανένας δεν μπορεί να κάνει τίποτε γι’ αυτό.
Σάββατο, 05:20 ώρα πρωινή. Τουρκικά στρατεύματα αποβιβάζονται στην ακτή Πέντε Μίλι στα παράλια της Κερύνειας.
Ο πρόσφυγας το άτομο που φεύγει από τον τόπο καταγωγής του λόγω ένοπλων συρράξεων ή διώξεων και θεωρείται επικίνδυνο να επιστρέψει πίσω. Αναζητά καταφύγιο, ίσως σε μια άλλη χώρα ή ακόμη στην δική του μοιρασμένη χώρα. Και το Διεθνές Δίκαιο με την σύμβαση του 1951 καθορίζει ότι «οι πρόσφυγες δεν πρέπει να επιστρέφονται ή να επαναπροωθούνται σε καταστάσεις όπου κινδυνεύει η ζωή ή η ελευθερία τους». Και όλοι αυτοί οι πρόσφυγες εδώ και 48 χρόνια δεν γύρισαν ποτέ πίσω τα παιδιά τους μεγάλωσαν έκαναν εγγόνια, ίσως και δισέγγονα και ακόμη περιμένουν, γιατί η ελπίδα εξακολουθεί να παραμένει ότι κάποτε θα επιστρέψουν αντικρίζοντας όμως έναν διαφορετικό τόπο από αυτόν που άφησαν…
Σαράντα οκτώ χρόνια, μετά ο θυμός, το άγχος η μελαγχολία έχει καταλαγιάσει αλλά οι μνήμες μένουν θυμίζοντας άλλες εποχές. 48 χρόνια μετά και κανένας δεν ξεχνά την απώλεια της πατρίδας και μιας άδικης κατοχής…Σήμερα, τα “όπλα” των προσφύγων και όλων όσοι έζησαν την καταστροφή είναι το διαδίκτυο, φωτογραφίες, ιστορίες, αναμνήσεις και ένα μεγάλο “Δεν ξεχνώ” που ενδεχομένως να συνεχιστεί ακόμη πολλά χρόνια μέχρι να “σβήσει” και η τελευταία γενιά που έζησε και μεγάλωσε μέσα στην δίνη του πολέμου…
