Εκατό ημέρες νοσηλείας, 14 χειρουργεία και 19 ουλές. Η Έλενα Αντωνιάδου μιλά για τη ζωή με τον καρκίνο μέσα από όσα συνθέτουν πλέον την καθημερινότητά της, τον πόνο, την απουσία των παιδιών της και τις μικρές νίκες που κάποτε θεωρούσε αυτονόητες.
Σε μια προσωπική ανάρτηση, περιγράφει πώς η ασθένεια άλλαξε τη σχέση της με τον χρόνο, τους ανθρώπους και τις προτεραιότητές της. Οι μακρινοί στόχοι έχουν δώσει τη θέση τους σε ερωτήματα που καθορίζουν κάθε ημέρα στο νοσοκομείο: πόσο νερό κατάφερε να πιει, αν ο πόνος ήταν υποφερτός, αν κοιμήθηκε καλύτερα ή αν μπόρεσε να αναπνεύσει πιο εύκολα.
«Και ξαφνικά, αυτά τα μικρά πράγματα γίνονται τεράστιες νίκες», γράφει.
Η ίδια μιλά ανοιχτά και για τις συναισθηματικές εναλλαγές που βιώνει. Υπάρχουν ημέρες που κλαίει μόνη, άλλες που γελά με τον σύζυγό της και στιγμές που η απουσία των παιδιών της γίνεται οδυνηρή. Υπάρχουν, όμως, και αφορμές για να γιορτάσει, ακόμη και μέσα στο δωμάτιο του νοσοκομείου.
Στην εκατοστή ημέρα της νοσηλείας της, έβαλε το lip gloss που της αγόρασε ο γιος της και έφτιαξε τα μαλλιά της. Μια μικρή πράξη φροντίδας, με την οποία θέλησε, όπως εξηγεί, να νιώσει ακόμη ο εαυτός της, μέσα σε όσα περνά.
Στην ανάρτησή της απομακρύνεται από την απαίτηση να δείχνει διαρκώς δυνατή ή αισιόδοξη. Γράφει ότι η δύναμη χωρά τα δάκρυα και το θάρρος τον φόβο, ενώ η επιβίωση δεν προϋποθέτει να είναι κανείς θετικός κάθε ημέρα. «Κάποιες φορές, δύναμη είναι απλώς να καταφέρνεις να βγάλεις ακόμη μία ημέρα». Παρά τα χειρουργεία και τις ουλές, επιμένει σε όλα εκείνα που εξακολουθούν να την προσδιορίζουν, είναι μητέρα, σύζυγος, γυναίκα, κόρη και φίλη. Ένας άνθρωπος με όνειρα και μια ζωή που την περιμένει έξω από το νοσοκομείο.
«Σήμερα γιορτάζω τις 100 ημέρες. Όχι επειδή επέλεξα να τις περάσω εδώ, αλλά επειδή τα κατάφερα να είμαι ακόμη εδώ. Και για σήμερα, αυτό μου αρκεί».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
