Μητέρα φέρεται να χαστούκισε το 6χρονο παιδί της σε παραλία, με μια λουόμενη που έγινε μάρτυρας του περιστατικού να μην προσπερνά το γεγονός και να ενημερώνει την Αστυνομία.
Η υπόθεση πήρε άμεσα τον δρόμο της Δικαιοσύνης, ενώ, σύμφωνα με τις πληροφορίες, ο 6χρονος μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο με εισαγγελική εντολή για να εξεταστεί. Σύμφωνα με ελλαδικά Μέσα Ενημέρωσης, λουόμενη κατήγγειλε μητέρα σε παραλία στην Αιγιάλεια στην Ελλάδα η οποία φέρεται να χαστούκισε το 6χρονο παιδί της μπροστά στα μάτια δεκάδων άλλων λουομένων.
Η γυναίκα, η οποία προχώρησε σε καταγγελία, ανέφερε ότι αντιλήφθηκε το περιστατικό ενώ βρισκόταν στην παραλία και ενημέρωσε άμεσα τις αστυνομικές Αρχές.
Μια είδηση που, όπως ήταν αναμενόμενο, προκάλεσε έντονο ενδιαφέρον, αλλά και μια ακόμη μεγαλύτερη συζήτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Και εδώ βρίσκεται ίσως το πιο ανησυχητικό κομμάτι της υπόθεσης. Γιατί ανάμεσα στα σχόλια υπήρξαν και εκείνα που υποστήριζαν ότι «ένα χαστούκι δεν είναι τίποτα». Ότι μια μητέρα μπορεί, πάνω στα νεύρα της, να χτυπήσει το παιδί της για να το «βάλει σε τάξη», να του μάθει υπακοή ή να του δείξει ποιος έχει το πάνω χέρι.
Ένα παιδί έξι ετών δεν χρειάζεται να φοβηθεί για να μάθει να σέβεται. Δεν χρειάζεται ένα χέρι να σηκωθεί για να καταλάβει τι είναι σωστό και τι λάθος. Χρειάζεται όρια, σταθερότητα, υπομονή και έναν ενήλικα που, ακόμη και όταν θυμώνει, μπορεί να ελέγξει τον εαυτό του. Και όσοι μεγαλώσαμε σε άλλες εποχές, ειδικά στις δεκαετίες του ’70 και του ’80, γνωρίζουμε πολύ καλά ότι το «ένα χαστούκι» σπάνια έμενε απλώς… ένα χαστούκι. Πολλά παιδιά μεγάλωσαν με τη λογική ότι το ξύλο είναι μέθοδος διαπαιδαγώγησης. Και μπορεί τότε να θεωρούνταν από αρκετούς φυσιολογικό, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν άφηνε σημάδια.
Γιατί το παιδί μπορεί να μη θυμάται μετά από χρόνια την ακριβή αφορμή για την οποία τιμωρήθηκε. Μπορεί όμως να θυμάται τον φόβο. Την ταπείνωση. Τη στιγμή που ένιωσε ότι ο άνθρωπος από τον οποίο περίμενε προστασία ήταν εκείνος που του προκάλεσε πόνο.
Και κάτι ακόμη, το γεγονός ότι μια άγνωστη γυναίκα που βρισκόταν στην παραλία δεν αδιαφόρησε, αλλά θεώρησε ότι έπρεπε να καλέσει την Αστυνομία, έχει τη δική του σημασία. Δεν γνωρίζει τη μητέρα. Δεν γνωρίζει το παιδί. Δεν ξέρει τι έχει προηγηθεί ή τι μπορεί να συμβαίνει πίσω από κλειστές πόρτες. Είδε όμως κάτι που την ανησύχησε και αποφάσισε να μην κάνει ότι δεν είδε. Και ίσως αυτό να είναι το σημαντικότερο μήνυμα της συγκεκριμένης υπόθεσης. Η βία απέναντι σε ένα παιδί δεν γίνεται αποδεκτή επειδή ο θύτης είναι γονιός του.
Το παιδί είναι παιδί. Ακόμη κι όταν κάνει λάθος. Ακόμη κι όταν φωνάζει. Ακόμη κι όταν δοκιμάζει τα όρια. Ο ρόλος του γονιού δεν είναι να το κάνει να υπακούει από φόβο, αλλά να το βοηθήσει να καταλάβει. Γιατί την υπακοή μπορείς να την επιβάλεις με ένα χαστούκι. Τον σεβασμό, όμως, δεν τον επιβάλλεις ποτέ με τη βία. Τον κερδίζεις.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
