Γράφει ο Νίκος Κατσαρός
Σήμερα, 17 χρόνια μετά τον θάνατο του Michael Jackson, αποφάσισα να γράψω την άποψή μου για το Michael. Όχι σαν ειδικός της μουσικής βιογραφίας, ούτε σαν κάποιος που θέλει να ξαναδικάσει έναν μύθο. Αλλά σαν θεατής που είδε την ταινία, συγκινήθηκε σε σημεία, κουράστηκε σε άλλα και βγήκε από την αίθουσα με την αίσθηση ότι ο Michael Jackson παραμένει αυτό που ήταν πάντα: ένας καλλιτέχνης τεράστιος, ένας άνθρωπος δύσκολος και μια ιστορία που δεν χωρά εύκολα ούτε σε μία ταινία ούτε σε μία καθαρή απάντηση.
Μια ταινία που μου άρεσε. Αλλά δεν μου έφτασε
Το Michael είναι από εκείνες τις ταινίες που βγαίνεις από την αίθουσα και δεν μπορείς εύκολα να πεις «δεν μου άρεσε». Μου άρεσε σε γενικές γραμμές.
Έχει στιγμές που λειτουργεί. Έχει μουσική που δεν γίνεται να μη λειτουργήσει. Έχει εικόνες που, ακόμα κι αν ξέρεις ότι είναι αναπαράσταση, ξυπνούν μέσα σου κάτι από εκείνη την παλιά, παγκόσμια υστερία γύρω από τον Michael Jackson. Εκείνη την εποχή που ένας άνθρωπος με λευκές κάλτσες, μαύρο καπέλο και μισή κίνηση του ώμου μπορούσε να σταματήσει τον πλανήτη. Όχι μεταφορικά. Σχεδόν κυριολεκτικά.
Αλλά το πρόβλημα με μια ταινία για τον Michael Jackson είναι ότι δεν καλείται απλώς να δείξει έναν μεγάλο καλλιτέχνη. Καλείται να μπει σε ένα σύμπαν που έχει μέσα του παιδική κακοποίηση, εμμονή, πατέρα-τύραννο, ιδιοφυΐα, μοναξιά, εκμετάλλευση, πλαστική μυθολογία, μουσική επανάσταση, δημόσια λατρεία, ιδιωτική κατάρρευση και ένα σκοτάδι που κανείς δεν κατάφερε ποτέ να καθαρίσει τελείως.
διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο εδώ
