Ένα δυνατό και συγκινητικό μήνυμα από τη Μαρία Ιωάννου, που δείχνει πόσο σημαντικό είναι να μιλάμε ανοιχτά θέματα σεξουαλικής κακοποίησης. Η ίδια περιέγραψε με ειλικρίνεια τη διαδικασία της ψυχοθεραπείας της, που κράτησε συνολικά 9 χρόνια, και τονίζει πως η δουλειά με ειδικούς και η στήριξη από φίλους και οικογένεια την βοήθησαν να απαλλαγεί από τον θυμό και την ενοχή.
Το μήνυμά της δεν αφορά μόνο την προσωπική της ιστορία, αλλά δίνει κουράγιο σε όσους έχουν βιώσει παρόμοιες καταστάσεις να ζητήσουν βοήθεια και να κατανοήσουν ότι η ενοχή δεν ανήκει ποτέ στο θύμα. Η προσέγγισή της δείχνει πως η ανάρρωση είναι μια διαδικασία που απαιτεί χρόνο, υπομονή και στήριξη, και πως μέσα από αυτή μπορεί κανείς να απελευθερωθεί από τα αρνητικά συναισθήματα και να ξαναχτίσει τη ζωή του.
«Μίλησα για σεξουαλική κακοποίηση από τη θέση του θύματος. […] Ένιωσα έτοιμη να το μοιραστώ σε αυτό το σημείο της ζωής μου, και ο σκοπός ήταν όποιος ακούει ή έχει βρεθεί σε αυτή τη θέση να ξέρει ότι υπάρχουν τρόποι να το διαχειριστεί ή να το δουλέψει. Χωρίς δουλειά δεν φεύγουν. Όσα χρόνια και αν περάσουν μένει εκεί, αλλά μετά μπορείς να απαλαχτείς από αυτή την εμπειρία. […] Τα θύματα σεξουαλικής κακοποίησης, μεγαλώνουν δυστυχώς με μια ενοχή, λες και είναι δικό τους φταίξιμο, στη δικιά μου περίπτωση υπήρχε για πάρα πολλά χρόνια αυτό. Είναι πάρα πολύ σημαντικό να καταφέρεις να απαλλαγείς από αυτό», ανέφερε, αρχικά στην εκπομπή «Με αγάπη Χριστιάνα» και στην Χριστιάνα Αριστοτέλους.
Το μήνυμά της δεν αφορά μόνο την προσωπική της ιστορία, αλλά δίνει κουράγιο σε όσους έχουν βιώσει παρόμοιες καταστάσεις να ζητήσουν βοήθεια και να κατανοήσουν ότι η ενοχή δεν ανήκει ποτέ στο θύμα.
«Με δουλειά κατάφερα να απαλλαχτώ από τον θυμό. Η πρώτη περίοδος της θεραπείας μου κράτησε έξι χρόνια, και η δεύτερη η οποία συνεχίζεται ακόμη είναι στα τρία, άρα συνολικά είμαι στα 9 χρόνια ψυχοθεραπείας. Κατάφερα πέρσι να πω πώς το κομμάτι των ενοχών θεραπεύτηκε. Στη δικιά μου περίπτωση ένιωσα πως έχει φύγει από μέσα μου όλο το αρνητικό συναίσθημα του θυμού, όχι της ενοχής, όταν έφυγε αυτός ο άνθρωπος από τη ζωή. Δεν θα μπορούσα να τον αντιμετωπίσω σε καμία φάση μου, να του μιλήσω, είχε αποκοπεί από τη ζωή μου ευτυχώς από τότε, και αυτό το χρωστάω στους γονείς μου, δεν θα τολμούσα σε καμία ηλικία να το συζητούσα μαζί του. Ήταν μια συλογική δουλειά, με ψυχοθεραπευτές, με φίλους»,
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
