Ο αθλητής που συγκίνησε ολόκληρη την Ελλάδα τερματίζοντας πρώτος στον Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας, δεν ήταν πάντα«ο πρωταθλητής της αντοχής». Κάποτε πάλευε με έναν άλλον, πολύ πιο σκληρό μαραθώνιο — εκείνον της εξάρτησης. Ο σκληρός κόσμος των ναρκωτικών ποτέ δεν είναι εύκολος εάν μπλεχτείς στα πλοκάμια του. Όμως, ο Παναγιώτης κατάφερε να βγει νικητής εις διπλούν.
Από παιδί του τζούντο, πειθαρχημένο και γεμάτο όνειρα, βρέθηκε να χάνεται στα σκοτάδια των ναρκωτικών. Όπως έχει παραδεχτεί, «μέσα σε μία ώρα από πρωταθλητής έγινα χρήστης». Έξι χρόνια γεμάτα ουσίες, απώλειες, απογοήτευση και φόβο. Ο δρόμος της καταστροφής, όμως, είχε τρία συμβάντα που τον ταρακούνησαν — η αστυνομική εισβολή στο σπίτι, ο θάνατος του φίλου του και η στιγμή που σώθηκε από υπερβολική δόση χάρη στη μητέρα του.
«Ποτέ να μην λες ποτέ. Ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να σε σώσει στη ζωή»
Αυτό ήταν και η αρχή του τέλους… Ο Παναγιώτης μπήκε στο πρόγραμμα απεξάρτησης του ΚΕΘΕΑ «Στροφή», πάλεψε, έκλαψε, έμαθε να ξαναστέκεται, να αγαπά, να συγχωρεί και να ονειρεύεται. Δεκατέσσερις μήνες στο κλειστό πρόγραμμα, μακριά από τον δρόμο και τις σκληρές συνθήκες του κόσμου των ναρκωτικών, είδε τη ζωή του να αλλάζει προς το καλύτερο. Η επανένταξη δεν ήταν εύκολη. «Έφαγα πολλά χαστούκια», αναφέρει. Μα έμαθε να κρατιέται καθαρός, να λύνει τα προβλήματα με λόγια κι όχι με βία. Και τότε ήρθε το τρέξιμο. Ένας φίλος τον προκάλεσε για τον Μαραθώνιο, κι εκείνος απάντησε θετικά — χωρίς να ξέρει ότι η απάντησή του, θα του άλλαζε τη ζωή.
«Το 2013, ένας φίλος μου ο Θανάσης, ποδηλάτης, μου είπε «πάμε να τρέξουμε τον Μαραθώνιο της Αθήνας». Και με άνεση και ευκολία απαντάω «ναι ρε, πάμε» χωρίς να ξέρω την δυσκολία, καμία επαφή. Και έτσι έγινε. Μπήκαμε στον αγώνα, ήθελα να τερματίσω, είχα βάλει στόχο. Σε όλη την πορεία μετά από αυτό θυμάμαι ότι έλεγα με δάκρυα στα μάτια «κοίτα που ήσουν, ήσουν πρεζάκιας και τώρα είσαι εδώ και τρέχεις έναν Μαραθώνιο». Και αυτό μου έδινε δύναμη να πάω παρακάτω. Όταν τερμάτισα ήταν τόσο έντονο το συναίσθημα που είπα στον εαυτό μου «τι καθόσουν και έπινες πρέζα, υπάρχουν πιο δυνατά και ωραία πράγματα στη ζωή όταν είσαι καθαρός και είπα θα το κάνω και του χρόνου»
Η ζωή πάντα δίνει μια δεύτερη διαδρομή, αρκεί να την τρέξεις μέχρι τέλους
Και αυτό τον έκανε να δακρύζει, να συνεχίζει, να ζει. Από εκείνη τη μέρα, δεν σταμάτησε να τρέχει — και φέτος, για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, έκοψε πρώτος το νήμα. Ο Παναγιώτης Καραΐσκος δεν είναι απλώς ένας νικητής Μαραθωνίου. Είναι το σύμβολο της ελπίδας, της δύναμης, της δεύτερης ευκαιρίας. Ένας άνθρωπος που νίκησε πρώτα τον εαυτό του — κι ύστερα όλα τα χιλιόμετρα του κόσμου.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
