Η 1η Ιουνίου έχει καθιερωθεί ως Παγκόσμια Ημέρα του Παιδιού σε πολλές χώρες, για να θυμίζει πως κάθε παιδί αξίζει ασφάλεια, αγάπη, εκπαίδευση και σεβασμό. Η οικογένεια πρέπει να είναι το ασφαλές λιμάνι του, όχι ένα μέρος γεμάτο σύγχυση, υποκρισία ή κρυμμένα συναισθήματα.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Πολλοί κάνουν παιδιά «γιατί έτσι έτυχε», πιστεύοντας ότι η αγάπη κρατάει για πάντα. Κι όμως, η μόνη αγάπη που μένει πραγματικά ατόφια είναι αυτή που έχει το παιδί για τους γονείς του. Δυστυχώς, μερικοί χρησιμοποιούν το παιδί σαν «άλλοθι» για να μείνουν σε μια σχέση, φοβούμενοι τη μοναξιά ή το «τι θα πουν οι άλλοι».
Για μένα, πιο τολμηροί είναι αυτοί που παίρνουν τη ζωή στα χέρια τους, που μεγαλώνουν το παιδί τους με θάρρος, χωρίς να παίζουν κανένα ρόλο. Που δεν προσπαθούν να δείξουν στους άλλους «τέλειοι γονείς» ή άψογοι στη δουλειά, ενώ το βράδυ ψάχνονται στα social media με φιλτραρισμένες φωτογραφίες, σαν να ψάχνουν μια καλύτερη ζωή.
Παλιά ήταν πιο απλά τα πράγματα: ο άντρας θεωρούνταν ο κυνηγός. Τώρα όμως το μέτρο έχει χαθεί. Οι γυναίκες έχουν πάρει πιο δυναμικούς ρόλους — και αυτό είναι καλό. Αλλά όταν το «κυνηγητό» γίνεται εμμονή και χάνεται ο σεβασμός, τότε όλα αρχίζουν να γκρεμίζονται.Και είναι ακόμα πιο θλιβερό όταν κάποιος δεν δίνει την προσοχή που πρέπει στη σύζυγό του, αλλά αφήνει μια «τυχαία φίλη» να παρεμβαίνει στη ζωή του, να τον συμβουλεύει περισσότερο από το δικό του σπίτι, την οικογένεια του, τους ανθρώπους που ξέρουν χρόνια και νοιάζονται γι’ αυτόν.
Τι είναι αυτό που κάνει κάποιον να χάνει το μέτρο; Ίσως ο εγωισμός, η ανάγκη να νιώσει σημαντικός, ακόμα και από λάθος ανθρώπους, ή απλά ο φόβος της μοναξιάς. Το σίγουρο είναι πως έτσι προσβάλλουν όχι μόνο τον εαυτό τους, αλλά και την ίδια τη «φίλη» — ειδικά όταν αυτή είναι παντρεμένη — δίνοντας της μια σημασία που δεν της αξίζει, μπερδεύοντας οικογένειες και ζωές χωρίς λόγο. Και για να είμαι ξεκάθαρη: όλοι μας κάνουμε λάθη, μικρά ή μεγάλα. Αλλά ποτέ δεν υποτίμησα κάποιον για χάρη κάποιου άλλου, ποτέ δεν προκάλεσα, ποτέ δεν κρίνω χωρίς σεβασμό. Στάθηκα πάντα στο ύψος των περιστάσεων, με σεβασμό στον εαυτό μου και στους ανθρώπους που με αγαπούν.
Τα παιδιά καταλαβαίνουν, ακόμα κι αν δεν το λένε. Δεν θέλουν τέλειους γονείς, θέλουν ειλικρίνεια. Η οικογένεια δεν είναι εικόνα. Δεν είναι φίλτρο Instagram. Είναι ευθύνη, παρουσία, σεβασμός. Είναι η πρώτη πραγματικότητα ενός παιδιού. Και αυτή οφείλει να είναι αληθινή. Ας είναι η σημερινή μέρα υπενθύμιση όχι μόνο για το τι αξίζουν τα παιδιά, αλλά και για το πώς εμείς, ως γονείς ή μελλοντικοί γονείς, μπορούμε να σταθούμε δίπλα τους με ειλικρίνεια, αγάπη και γενναιότητα.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
